Białość porcelany

Współczynnik rozszerzalności cieplnej czerepu 4 zmienia się odpowiednio do stosunku faz i przechodzi przez nieznaczne maksimum. Ilość fazy gazowej 5, odpowiadającej porowatości zamkniętej wyrażonej w procentach, przechodzi przez minimum na odcinku temperatur 1350~1380°C, i dalej, przy przepaleniu porcelany średniej twardości, porowatość wzrasta. Odpowiednio do powstawania faz w czerepie porcelanowym następuje zmiana jego gęstości lub odwrotnie porowatości (według nasiąkliwości wodą) 6 i wytrzymałości na zginanie 7 (program uprawnienia budowlane na komputer).

Białość porcelany zmienia się w miarę wzrostu temperatury jej wypalania w sposób swoisty: początkowo, mniej więcej od temperatury 1250°C stopień białości zmniejsza się z 75-80%, na skutek zachodzącego spiekania i zmniejszania się porowatości, do minimum równego 68-72% i potem, dzięki powstawaniu drobnokrystalicznego mulitu, zwiększa się do 70-75%, a po przepaleniu ponownie maleje (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Przeświecalność porcelany wzrasta ze wzrostem temperatury jej wypalania na skutek zwiększania się zawartości szkła i zmniejszania się. zawartości i rozmiarów reliktowych ziaren kwarcu. Drobny przemiał przyczynia się do osiągnięcia lepszej przeświecalności porcelany, co wykorzystuje się np. przy przygotowywaniu mas do serwisów herbacianych. Przeświecalności sprzyja grubokrystaliczny mulit rozwijający się na bazie gruboziarnistego kaolinu (uprawnienia budowlane).                                              

Rozpatrując istotę procesów zachodzących w tym lub innym okresie wypalania należy podkreślić, że przytoczone wyżej granice temperaturowe okresów nie są niezmienne, zależą one od składu masy. Tak więc zastąpienie skalenia, topiącego się w temperaturze 1230-1300^oC, innym, topiącym się w 1150-1260^oC wymagało obniżenia temperatury okresu pośredniego wytrzymywania i początku ognia redukującego o 3-4 stożki pirometryczne (program egzamin ustny).

Nasiąkliwość czerepu

Tworzenie się krystobalitu i jego wpływ na właściwości porcelany. Na skutek termicznego rozkładu kaolinitu i montmorylonitu tworzy się bezpostaciowa krzemionka, która rozpuszcza się częściowo w stopie i może przejść w krystobalit. Krystobalit może tworzyć się w porcelanie z kwarcu tylko po bardzo długim nagrzewaniu w wysokiej temperaturze (50 li wg Łundina) (opinie o programie).

Zdaniem licznych autorów, krystobalit należy zaliczyć do szkodliwej fazy krystalicznej w czerepie ceramicznym, ponieważ powoduje on powstawanie porowatości, naprężeń przy przemianie krystobalit podczas studzenia oraz przepuszczalność wody i zwiększoną nasiąkliwość czerepu. Dlatego gliny typu kaolinitowo-montmorylonitowego są trudne w produkcji i stosowanie ich wymaga przestrzegania warunków osłabienia szkodliwego wpływu powstającego krystobalitu, np. przez dodanie glin innego rodzaju lub przez dostateczny i następujący we właściwym czasie rozwój fazy ciekłej szkła w czerepie, nie dopuszczającej do ,,rozluźnienia” czerepu przez krystobalit (segregator aktów prawnych).

Ilość krystobalitu w porcelanie nie przekracza zwykle 4%, ale może być wyprodukowana porcelana „krysto halitowa” o zwiększonej wytrzymałości na zginanie, rzędu 112 MN/m² (1120 kg/cm²) w porównaniu do wytrzymałości na zginanie dla porcelany zwykłej wynoszącej 80 MN/m² (800 kG/cm²). Schuller opracował teorię, według której obwodowe naprężenia ściskające, przewyższając radialne naprężenia rozciągające przy przemianie krystobalit w warunkach studzenia, zapewniają wysoką wytrzymałość porcelany ,, krysto halitowej”, ale tylko w przypadku, kiedy krystobalit pochodzi z materiału czerepu i jest organicznie z nim związany (promocja 3 w 1).

Obszerne badanie Schiillera wywołało dyskusję dotychczas nie zamkniętą, ponieważ krystobalit (związany wg Schiillera z fazą szkła), choć stwarza pole naprężeń ściskających wpływających na podwyższenie wytrzymałości porcelany, to jednak wywiera ujemny wpływ na zagęszczenie czerepu. Modele analityczne do obliczania naprężeń, opracowane przez różnych autorów i zastosowane przez Schiillera i Strauba, okazały się nieprzydatne do oceny naprężeń.