Bloki oddzielone prostopadłościenne

Bloki oddzielone prostopadłościenne a, b pełne lub ażurowe, albo walcowe c, np. z kręgów betonowych wypełnionych piaskiem, kamieniem albo betonem, lub monolityczne. Można je również wykonać jako ławy ciągłe d żelbetowe dylatowane, np. co 10 m.
Zdolność kotwiąca takich bloków jest większa niż płyt pionowych lub poziomych, a wykonanie stosunkowo proste, przy czym w wypadku bloków pojedynczych może być zastosowana prefabrykacja na dużą skalę (program uprawnienia budowlane na komputer). Odległość takich bloków od ścianki szczelnej oraz szczegóły połączeń są identyczne jak w odniesieniu do płyt pionowych.

Zakotwienia liniowe
W zakotwieniach takich długość kotwi wielokrotnie góruje nad jej wymiarami poprzecznymi, a oś wzdłużna kotwi pokrywa się z osią ściągu, stanowiąc jej przedłużenie z reguły prostoliniowe. Ściąg zwykle jest tu wiotki. Gdy kotew jest sztywna i bez pośrednictwa cięgna łączy się (najczęściej w sztywny sposób) ze ścianką szczelną, należy raczej do następnej grupy zakotwień, a nabrzeże jest również nabrzeżem kozłowym (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Najogólniej, zakotwieniem liniowym jest pal kotwiący (poddany osiowej sile wyrywającej go z gruntu, a nie - zginany), który może być wykonany w rozmaity sposób; może to być pal Franki, Brechtla, Lorenza lub inny, różniący się od ściskanych pali fundamentowych zbrojeniem przechodzącym na całą długość pala.

Mogą to być również pale prefabrykowane, ewentualnie z poszerzonym dolnym końcem, lub o zgrubieniach na trzpieniu, albo stalowe, ale wtedy mamy już zwykle do czynienia z nabrzeżem kozłowym lub na palach (uprawnienia budowlane).
Zbrojenie pala kotwiącego wykonanego metodą betonowania powietrznego (np. Wolfsholza), dostosowanego do odgrywania roli kotwi. Składa się ono z dwu ściągów ze stali okrągłej, do których w końcowej części, w obrębie rozszerzonej podstawy pala, dospawane są stalowe wąsy, rozchylone po ułożeniu zbrojenia w rurze obsadowej pala i doprowadzeniu jego końców do przestrzeni wyciętej w gruncie (program egzamin ustny).

Połączenie pala

Połączenie pala z wieńcem żelbetowym przy ściance może być sztywne i zamienia w takim wypadku budowlę w nabrzeże. Pal może jednak być krótszy i nie dochodzić do ścianki, z którą łączy się jedynie zbrojenie odgrywające wówczas rolę podwójnego ściągu (opinie o programie).
W ostatnich latach coraz większe zastosowanie znajdują kotwie wykonane przy zastosowaniu zastrzyków; są one tańsze od pali, a mają nie mniejszy od nich uciąg. Za granicą opatentowano różne systemy kotwi (np. w RFN kotwie Bauera, w Szwecji kotwie Hagconsult; Stabilator lub Nya Asfalt, we Francji pale MV itd.). Wszystkie te kotwie są podobne do siebie; różnią się w szczegółach, przede wszystkim wykonawstwa.

Ogólnie, wykonanie ich polega na wbiciu (lub wwierceniu) w grunt (lub skałę) na potrzebną długość rury zaopatrzonej w luźną końcówkę wiertniczą (trzewik, świder) (segregator aktów prawnych). Równocześnie z rurą wprowadza się, wewnątrz niej, stalowy pręt przyszłego ściągu połączony trwale ze wspomnianą końcówką. Po wprowadzeniu urządzenia na przewidzianą długość, odłącza się rurę od końcówki i podciąga ją o określony odcinek (np. 20 cm), równocześnie wprowadzając w rurę pomiędzy nią a ściąg, pod ciśnieniem 5-20 atm, za pomocą najczęściej osobnej rury do zastrzyków, zaprawę cementową, co potem powtarza się w miarę wyciągania rury, tak długo aż wokół ściągu utworzy się w gruncie trzpień betonowy.

Nabrzeża oczepowe zakotwione za pomocą kotwi liniowych równej pobocznicy, ściśle związanej z gruntem (promocja 3 w 1). Długość tego trzpienia, będącego kotwią, dostosowuje się do potrzeby. Wynosi ona od 3 m w skale do 5 m i więcej w gruncie, zależnie od wymaganego uciągu. Siła przekazywana ze ścianki ściągowi przenosi się przez trzpień na grunt dzięki tarciu mobilizującemu się na pobocznicy kotwi i wzmocnionego zastrzykami walca gruntu.