Błona wtórna

Błona wtórna może liczyć do 10 warstw różnej grubości, niekiedy także różnego składu chemicznego; mogą się np. mijać warstwy zbudowane z celulozy i ligniny (program uprawnienia budowlane na komputer).
Wewnętrzną błonę wyścielającą zbudowaną z celulozy i z hemiceluloz, nie zawierającą ligniny. Błona ta jest słabo widoczna, zaznacza się przede wszystkim w żyjących jeszcze, młodych komórkach.

Mieszanina kwasu azotowego i soli Bertholeta (chloranu potasu) rozpuszcza warstwę lepiszcza w blaszce środkowej nie naruszając celulozy.
W ten sposób można rozwłóknić drewno na jego części składowe; jest to tzw. maceracja drewna (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Hydrotermiczna obróbka drewna, polegająca na działaniu na drewno gorącą wodą lub parą wodną, powoduje zmiękczenie lepiszcza w blaszkach środkowych i rozluźnienie układu komórek, co ułatwia ich przesuwanie się. Dlatego hydrotermiczną obróbkę stosuje się przed gięciem w celu zwiększenia plastyczności drewna.

Niekiedy występują odchylenia w budowie błony komórkowej. I tak np. w drewnie twardzicy warstwy ligniny i celulozy nakładają się na przemian na siebie. U buka i u różnych gatunków topoli występuje po pracującej na rozciąganie stronie pnia (strona nawietrzna) tzw. drewno ciągliwe lub drewno napięciowe, odbiegające swoją budową od budowy drewna normalnego (uprawnienia budowlane). Błony komórkowe tego drewna wykazują słabo rozwiniętą warstwę wtórną, bardzo natomiast silnie rozwiniętą, zbudowaną z celulozy warstwę wewnętrzną, co łatwo wyróżnić pod mikroskopem za pomocą barwienia. Następstwem tego są bliżej jeszcze nie zbadane, odmienne cechy techniczne drewna.
Z chwilą śmierci komórki plazma zamiera i ulega przeobrażeniom, z komórki pozostaje tylko błona.

Woda i warunki

Drewno stanowi zbiorowisko błon komórkowych w różnorodny sposób zbudowanych. Od sposobu ich budowy zależą fizyczne, mechaniczne i chemiczne własności drewna, a więc pęcznienie i kurczenie się, wytrzymałość i plastyczność drewna oraz wydajność celulozy w ramach chemicznego przerobu drewna.
Według Ł. Iwanowa przy ściskaniu i rozciąganiu deformacje występują we wtórnych warstwach błony, co świadczy o ich małej wytrzymałości (program egzamin ustny).

Największą wytrzymałość wykazują blaszki środkowe, w których nie widać żadnych zmian pod wpływem sił niszczących drewno. J. Iwanow natomiast uważa wtórną warstwę błony komórkowej za najbardziej wytrzymały element w budowie drewna. Przytoczone różnice poglądów wskazują na potrzebę dalszych metodycznych badań (opinie o programie).Woda i warunki jej przewodzenia mają wielkie znaczenie w życiu drzew. Przesiąkliwość normalnej błony komórkowej jest mała, nie sprzyja więc przewodzeniu wody. W związku z tym błona musi być w odpowiednio rozmieszczonych punktach wykształcona w sposób umożliwiający przenikanie wody. Zadanie to spełniają jamki, w których pozbawiona wtórnych warstw błona komórkowa zredukowana jest do cienkiej błony zamykającej, grubości 0,5ft, przez którą łatwo może się odbywać wymiana wody, wodnych roztworów o określonych wymiarach cząsteczek oraz gazów (segregator aktów prawnych).

Jamki powstają dzięki temu, że odkładanie wtórnych warstw błony nie odbywa się równomiernie na całej powierzchni komórki. Nakładające się warstwy wtórne pozostawiają wolne przestrzenie zamknięte warstwą półprzepuszczalnej błony pierwotnej. W sąsiednich komórkach jamki są rozmieszczone parami naprzeciw siebie, tak że woda z rozpuszczonymi w niej substancjami może przenikać przez niezgrubiałą błonę z komórki do komórki. Wyróżnia się jamki proste, jamki lejkowate jednostronne i jamki lejkowate dwustronne (promocja 3 w 1).

Jamka prosta ma kształt kanału o okrągłym lub owalnym przekroju, przegrodzonego na granicy stykających się komórek warstwą błony pierwotnej. Ściany kanału są prostopadle ustawione w stosunku do przegrody. Jamki proste występują licznie w komórkach miękiszowych (parenchymatycznych); w ścianach włókien drzewnych występują podobnie zbudowane jamki skośne.