Bogactwo naturalne

Największym bogactwem naturalnym Finlandii są lasy, pokrywające blisko 70% jej pow. Udział leśnictwa w PKB kształtuje się na poziomie 2,5%. W 1998 pozyskano 55,1 min m drewna, z czego znaczną część przeznaczono do przeróbki (m.in. na papier) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Tradycyjnym działem gospodarki jest rybołówstwo morskie i słodkowodne. Rybołówstwo przybrzeżne koncentruje się w dużej mierze w strefie szerów i Wysp Alandzkich. Poławia się gł. śledzia bałtyckiego oraz w mniejszych ilościach dorsze, flądry i szproty, jak również ryby wędrowne: łososia morskiego, murenę, węgorza i minoga. Rybołówstwo pełnomorskie prowadzone jest przede wszystkim na pn. Atlantyku, w rejonie Islandii, gdzie poławia się gł. śledzia atlantyckiego (ok. I 50 tys. t rocznie) oraz dorsza. Rybołówstwo i myślistwo dostarcza 0,1% PKB (1998) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Finlandia nie ma dużych zasobów surowców mineralnych. Z ważniejszych wymienić należy rudy miedzi (Outokumpu w Karelii i Pyha- salmi w środk. Pohjanmaa), rudy cynku (Vihanti na pel. od Oulu), ołowiu, żelaza, chromu, wanadu. tytanu i uranu. Hutnictwo reprezentowane jest m.in. przez zakłady metalurgiczne w V’ilana t i. Raahe, Kokkola, Harjavalta i Hanko. Przerabiają one surowiec krajowy i importowany (uprawnienia budowlane). Roczna produkcja miedzi rafinowanej kształtuje się na poziomie ok. 70 tys. t, a cynku ok. 170 tys. t.

Urządzenia elektryczne

Z surowców niemetalicznych pozyskuje się siarkę oraz wapień, wykorzystywany m.in. do produkcji cementu. Gł. gałęzią przetwórstwa jest przemysł drzewny oraz celulozowo- -papierniczy. W 1998 Finlandia wyprodukowała 6,3 min m celulozy, co stanowiło 5,5% produkcji światowej (5. miejsce w świecie). Znaczny udział ma także w produkcji tarcicy (ok. 2% produkcji światowej) i papieru (ok. 4%). Ważną gałęzią jest przemysł elektromaszynowy, w tym produkcja środków transportu, zwł. statków (stocznie m.in. w Helsinkach i Turku). Finlandia znana jest z produkcji maszyn i urządzeń dla przemysłu papierniczego (program egzamin ustny). Dynamicznie rozwija się przemysł elektroniczny. Długie tradycje ma przemysł spożywczy, gł. mleczarski oraz mięsny.

Maszyny i urządzenia elektryczne oraz elektroniczne (39%), miazgę drzewną, papier i wyroby papiernicze (23%), metale i produkty metalowe (9%), drew no i wyroby z drewna (6%), środki transportu (6%) i chemikalia (6%); sprowadza: żywność, paliwa (zwł. ropę naftową i jej przetwory), środki transportu, rudę żelaza i stal, maszyny oraz wyroby włókiennicze i odzieżowe (opinie o programie). Najważniejszymi partnerami handlowymi są: Niemcy (13% wartość i eksportu i 15% importu w 1999), Szwecja (odpowiednio 10 i 11%), Stany Zjednoczone (8 i 8%), Wielka Brytania (9 i 7%) oraz Rosja (4 i 7%) (segregator aktów prawnych).

Ze względu na specyficzne warunki naturalne (np. duży udział wód śródlądowych i terenów bagiennych), Finlandia cechuje się jednym z najniższych w Europie wskaźników gęstości linii kolejowych (1,7 km na 100 km ) i sieci drogowej (23 km na 100 km ). Większość z 5840 km linii kolejowych i 78 tys. km dróg skupia się w pd.-zach. i pd. części kraju, wzdłuż wybrzeża zatok Tiiiskiej i Botnickiej. Na 1000 mieszkańców przypadają 392 samochody (1998). W rejonie Pojezierza Fińskiego znacząc ą rolę odgrywa transport wodny. W całym kraju dł. dróg wodnych wynosi ok. 6700 km. Na wielu rzekach i jeziorach odbywa się spław drewna (promocja 3 w 1). Największymi portami morskimi są: Helsinki. Kokkola. Kotka, Oulu, Turku, Pori i Rauina. W międzynarodowym ruchu pasażerskim przez porty fińskie w 1999 przewinęło się 16,1 min osób (8,1 min przyjazdów : 8 min wyjazdów). Duże znaczenie mają transport i komunikacja lotnicza. Finlandia posiada 25 lotnisk, w tym jedno międzynarodowe (Helsinki).