Bramy przesuwne

Po wykonaniu podstawy bramy odwrócono cały jej kadłub do właściwego położenia za pomocą odpowiedniego zbalastowania i dodatkowo dwóch dźwignic pontonowych o udźwigu 200 000 lub 150 000 kG. W ostatniej fazie wykonano całą instalację oraz uzbrojono bramę pływającą w mechanizmy umożliwiające jej zatapianie oraz osuszanie (program uprawnienia budowlane na komputer).
Również i bramy przesuwne, służące do zamykania doków suchych, wykonuje się niekiedy z żelbetu.

Przewaga żelbetu nad stalą polega na tym, że bramy stalowe podlegają korozji i wymagają stałej konserwacji, co utrudnia normalną ciągłą eksploatację suchego doku, podczas gdy bramy żelbetowe lub z betonu sprężonego nie wymagają tego.
Jak już wspomniano, w niektórych dokach zakłada się bramy pośrednie (działowe). Często bramy te mogą być ustawiane w kilku (3-4-4) pionach rozstawionych w środkowej części komory doku w dostosowaniu do długości remontowanego lub budowanego statku w części przedniej komory doku (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Tylna część może pozostawać pusta, a można też w niej budować (lub remontować) krótszy statek lub montować na przykład blok rufowy kadłuba, gdy stosuje się układ montażu semi-tandem. Brama pośrednia może też służyć jako zastępcza dla bramy głównej na czas remontu tejże. Stawia się ją wówczas między specjalnie w tym celu wyrobionymi wnękami w głowie doku zaraz za bramą główną, w stronę komory doku (uprawnienia budowlane).

Bramy pośrednie mogą być skonstruowane jako bramy pływające, bądź jako przestawne tarcze. W rozwiązaniu brama składa się z 3 części, a mianowicie z 2 skrzydeł (tarcz) i przestawialnej podpory osiowej.
Gdy brama taka jest zamknięta, każde skrzydło opiera się u dołu o próg wnęki wytworzonej w dnie komory, a z boków o lico wnęki w ścianie oraz o podporę osiową, poprzez centrujące łożyska umieszczone w górnej części skrzydła. Konstrukcja tarcz skrzydeł składa się ze szkieletu stalowego i poszycia. W rozwiązaniu podobna jest do konstrukcji bramy głównej. gdyż wykonano ją dla tego samego doku co i tamtą (program egzamin ustny).

Zwykłe plecione maty konopne

Zmontowane w dolnej części skrzydeł poziome dźwigniki pozwalają na przyciśnięcie bramy do lic wnęk i podpory. Ruchomą podporę w osi doku wykonano tu także jako stalową. Ma ona charakter wspornika zamocowanego w dnie doku. Skrzydła o ciężarze po 250 tys. kG i podporę osiową o ciężarze 85 tys. kG przenosi się za pomocą dźwignicy ruchomej o udźwigu 320 tys. kG (opinie o programie).
Wiele innych szczegółów dotyczących opisanego rozwiązania można znaleźć w artykule Bucharcewa.

Szczególne znaczenie ma sprawa uszczelniania bram dokowych. Służą do tego przede wszystkim drewniane (najczęściej dębowe) belki zakładane wzdłuż przylg bramy do ścian wnęk w głowie. Ze względu na swą sztywność belki są zwykle niewystarczające dla zapewnienia zupełnej szczelności, stosuje się więc dodatkowo plecione maty konopne zwijane w wałki układane wzdłuż belek.
Zwykłe plecione maty konopne do uszczelniania bram dokowych wytrzymują jednak tylko niewiele lat, ich wymiana wymaga unieruchomienia doku na okres do tygodnia (segregator aktów prawnych).
Od kilku lat stosuje się do bram doków uszczelnienia z neoprenu (syntetycznego kauczuku), który ma potrzebne mechaniczne własności i trwałość w wodzie morskiej, odporność na czynniki atmosferyczne i zanieczyszczenia oleiste. Całkowity koszt takich uszczelnień stanowi tylko ułamek kosztów dawniejszych wymian.

Uszczelnienie stosuje się podwójne w postaci kabłąków nałożonych po przylgowej stronie bramy doku w równoległych pasach, które podczas zamknięcia bramy przyciskają się do ścian wnęk w głowie doku.
Po raz pierwszy rozwiązanie takie zastosowano w stoczni St. Nazaire (promocja 3 w 1). Uszczelnienia przymocowano tu śrubami do drewnianej ramy, objętej metalową ramą przylgową. Każdy kabłąk ma szerokość 160 mm d ma wysokość przekroju 80 mm.