Budowa anatomiczna

Budowa anatomiczna wpływa tylko w nieznacznym stopniu na udarność drewna. Stwierdzono, że duży udział naczyń powoduje zmniejszenie udarności, natomiast długość włókien i grubość błon komórkowych nie wywierają istotnego wpływu.

Można przypuszczać, że dużą rolę odgrywa submikroskopowa budowa drewna; wysoka udarność wiąże się prawdopodobnie z ustawieniem fibryl pod małym kątem w stosunku do podłużnej osi włókien (program uprawnienia budowlane na komputer). Poza tym wchodzi w grę chemiczny skład lepiszcza w blaszkach środkowych. Badania mikroskopowe wykazały, że linie zniszczenia przebiegają prawie wyłącznie w warstwach bogatej w ligninę substancji międzykomórkowej omijając warstwy błony wtórnej. Drewno twardzicy zawierające dużo ligniny wykazuje małą udarność,
natomiast obecność drewna napięciowego o dużym udziale celulozy powoduje podwyższenie udarności. Zgnilizna, nawet w stadium początkowym, powoduje wyraźne obniżenie udarności już wtedy, gdy statyczne własności drewna nie wykazują jeszcze obniżenia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Drewno iglaste i pierścieniowonaczyniowe drewno liściaste wykazuje duże różnice między udarnością w kierunku promieniowym i stycznym; w drewnie rozpierzchłonaczyniowym różnice te są słabo zaznaczone lub w ogóle nie istnieją.
Istota udarności. Ilość pracy potrzebnej do zniszczenia próbki przez uderzenie zależy od sprężystych własności drewna. Im drewno jest bardziej sprężyste, tym silniej zaznacza się w nim zdolność do przejściowego odkształcenia związanego z nagromadzeniem energii potencjalnej; w związku z tym trzeba większej pracy na zniszczenie (złamanie) próbki. Udarność może służyć za wskaźnik ciągliwości lub odwrotnej cechy - kruchości drewna (uprawnienia budowlane).

Między próbami statycznymi a udarnością zachodzi istotna różnica. Wyniki prób statycznych podają liczbową wartość naprężeń występujących w drewnie pod wpływem rozpatrywanego obciążenia. Wartości te można wykorzystać (z zastosowaniem współczynników bezpieczeństwa) przy obliczaniu konstrukcji drewnianych. Udarność nie określa występujących w drewnie naprężeń, a jej wartości liczbowe nie mogą być brane w rachubę przy obliczeniach; dają one natomiast podstawę do porównawczej oceny technicznej wartości drewna. Pod tym kątem widzenia udarność uwydatnia różnice w jakości drewna w sposób bardziej wyraźny niż próby statyczne; wykazuje to przykład (program egzamin ustny).

Zginanie dynamiczne

W powyższym zestawieniu udarność wykazuje najsilniej zaznaczoną różnicę (rozpiętość między min i max), co ułatwia ocenę zestawień liczbowych. Ze względu na łatwość przeprowadzenia próby i wyraźne różnice ilościowe udarność daje możność łatwego przeprowadzenia porównawczej oceny drewna; stosuje się ją jako podstawową próbę przy badaniu drewna giętarskiego, kołodziejskiego i sportowego.
Jednocześnie z próbą udamości można na tej samej próbce określić wytrzymałość na zginanie dynamiczne; wobec tego przygotowanie, pomiar i sposób ułożenia próbki na podporach maszyny probierczej odbywa się analogicznie jak przy badaniu udamości (opinie o programie). W uniwersalnej maszynie probierczej do badania drewna jedna z podpór służących do badania udamości złączona jest z podstawą maszyny w sposób stały, druga podpora jest ruchoma i poddaje się pod naporem badanej na udarność próbki. Ruchoma podpora jest wyposażona w stalową kulkę o średnicy D = 10 mm, która w wypadku badania wytrzymałości na zginanie dynamiczne opiera się na pręcie z miękkiego aluminium o kwadratowym przekroju i wycechowanej twardości Brinella (segregator aktów prawnych).

W chwili uderzenia młota udarowego na próbkę działa dynamiczna siła niszcząca Pgd, która wobec symetrycznego ustawienia podpór względem młota udarowego wywołuje w każdej z podpór reakcję
Wyniki badania przelicza się na poziom 15% wilgotności stosując współczynnik przeliczenia a = -0,03; wyniki przeliczenia zaokrągla się do 10 kG/cm2 (promocja 3 w 1).
Dane empiryczne wskazują, że wytrzymałość na zginanie dynamiczne daje wartości o około 25% wyższe od wytrzymałości na zginanie statyczne, czyli R„ ~ ; wielkość tę należy traktować jako wartość orientacyjną.