Budowa celulozy

Celuloza Cross-Bevana jest mniej zdepolimeryzowana niż celuloza otrzymywana szeroko rozpowszechnionymi metodami technicznymi. Zawiera ona 0,1-0,3% ligniny. W ten sposób badając jedną próbkę drewna, można najpierw wyodrębnić i określić ilościowy udział holocelulozy, następnie zaś celulozy Cross-Bevana; odejmując ilość holocelulozy od 100 można określić przybliżony udział ligniny (program uprawnienia budowlane na komputer).
W porównaniu z celulozą otrzymuje się przy wyodrębnianiu holocelulozy większą wydajność.

Wydajność z drewna bukowego wynosi 78%, z drewna świerkowego 71%; celem uniknięcia strat ilościowych pozostawia się w holocelulozie resztki ligniny, w ilości dochodzącej do 3%. Ze względu na możliwość wydatnego zwiększenia wydajności w porównaniu ze stosowanymi obecnie metodami oraz ze względu na wysokie cechy wytrzymałościowe produkcja holocelulozy może uzyskać znaczenie techniczne (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Celuloza jest to związek chemiczny o sumarycznym wzorze (C(iH10O5) n. Występuje ona w komórkach roślin jedno i wieloletnich; w stanie prawie czystym występuje w bawełnie, w innych roślinach występuje w pomieszaniu z innymi związkami chemicznymi. Celuloza jest związkiem wielkocząsteczkowym.

Związki wielkocząsteczkowe charakteryzują się tym, że cząsteczki ich zbudowane są z powtarzających się jednostek podstawowych (ogniw elementarnych) zgrupowanych w długie łańcuchy lub w powiązane z sobą trójwymiarowe siatki przestrzenne (uprawnienia budowlane). Związki takie noszą nazwę polimerów. Podstawowy element, z którego zbudowana jest cząsteczka polimeru, nosi nazwę monomeru. Stopień polimeryzacji określa liczba monomerów, które łączą się w makrocząsteczkę (wartość n). Polimery addycyjne powstają drogą łączenia się monomerów i posiadają ten sam co monomer skład chemiczny.

Polimery kondensacyjne

Polimery kondensacyjne charakteryzują się tym, że przy łączeniu się monomerów w polimer ma miejsce wydzielanie się wody, amoniaku, chlorowodoru lub innych substancji. Celuloza jest naturalnym polimerem, który powstaje przez połączenie elementarnych cząsteczek d-glikozy w długie łańcuchy. Nie rozstrzygnięto dotychczas, czy celuloza powstaje przez polimeryzację czy kondensację (program egzamin ustny). W przypadku powstawania przez kondensację celuloza składałaby się z cząsteczek glikozy pomniejszonych o jedną cząsteczkę wody, czyli reszt glikozowych.

G lik o za ma postać sześcioczłonowego pierścienia, w którym jeden z członów stanowi tlen umiejscowiony między pierwszym i piątym atomem węgla. Istnieją dwie odmiany glikozy: a - glikoza i 3 - glikoza, różniące się rozmieszczeniem grup hydroksylowych OH i atomu wodoru przy pierwszym węglu (opinie o programie).
Przy założeniu nie udowodnionej dotychczas teorii kondensacji dwie cząsteczki (3 - glikozy łącząc się wydzielają wodę i tworzą cząsteczkę celobiozy
W tym wypadku celobioza byłaby produktem kondensacji ,3 -glikozy; w związku z wydzieleniem wody powstaje mostek tlenowy między pierwszym atomem węgla jednej a czwartym atomem węgla drugiej cząsteczki (położenie 1,4).

Grupy hydroksylowe OH przy pierwszym i czwartym atomie węgla zostają związane; wobec tego cząsteczka celobiozy składa się z dwóch reszt glikozowych związanych mostkiem tlenowym, przy czym drugi pierścień jest odwrócony w stosunku do pierwszego o 180° (segregator aktów prawnych).
Celobioza o wzorze sumarycznym C12H22On jest dwucukrem, który powstaje przejściowo w czasie hydrolizy celulozy kwasami.

W dalszym ciągu reakcji celobioza przyłączając cząsteczkę wody przechodzi w dwie cząsteczki glikozy, czyli cukru gronowego (cukier prosty), o sumarycznym wzorze C6H1206.
Przez łączenie się, czyli polimeryzację cząsteczek celobiozy w łańcuch liczący n cząsteczek, powstaje cząsteczka celulozy (promocja 3 w 1).
Uproszczony wzór sumaryczny na celulozę brzmi (C(iHI0Or)) n; pomija się w nim grupy skrajne występujące w makrocząsteczce celulozy w małych ilościach.