Budownictwo tradycyjne

Stosowane w budownictwie w Polsce uprzemysłowione technologie budowania dzielą się na: tradycyjną, tradycyjną udoskonaloną, wielkoblokową, wielkopłytową, monolityczną, szkieletową z prefabrykowanych ram ewentualnie prefabrykowanych słupów i belek (program uprawnienia budowlane na komputer). W realizacji występują oczywiście budynki o konstrukcji mieszanej, a więc o konstrukcji blokowo-szkieletowej, płytowo-szkieletowej, blokowo-wielkopłytowej, płytowo-wielkoblokowej itp. W podanych tu nieoficjalnych nazwach pierwszy człon nazwy określa rodzaj konstrukcji ścian zewnętrznych, a drugi - rodzaj konstrukcji ścian wewnętrznych budynku. Dla uzyskania swobody w operowaniu określeniami podajemy krótkie charakterystyki wymienionych technologii i niektórych mutacji w technologiach (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Budownictwo tradycyjne realizowane było powszechnie w Polsce do 1950 r. Wznoszono obiekty wykonując prace ręcznie przy użyciu tradycyjnych, znanych od lat materiałów oraz tradycyjnych podstawowych narzędzi pracy (uprawnienia budowlane). Dążenie do zmniejszania pracochłonności i konieczność przyspieszania cykli powodowały intensywne udoskonalanie budownictwa tradycyjnego, głównie przez zwiększanie stopnia zmechanizowania poszczególnych robót i wprowadzanie większych elementów prefabrykowanych ściennych i innych, głównie nadproży, płyt dachowych, stopni schodowych, podokienników lastrykowych itp.

Bardzo poważną rolę w udoskonalaniu budownictwa tradycyjnego miało wprowadzenie prefabrykowanych stropów belkowo-pustakowych, z których najszerzej stosowany był strop DMS (program egzamin ustny). Jednocześnie, początkowo w ograniczonym zakresie, rozpoczęto przenoszenie wielu pracochłonnych procesów produkcyjnych na zaplecze do zakładów pomocniczych, mechanizując w znacznym stopniu te roboty. Zaczęto również stosować urządzenia do mechanicznego wyładunku z wagonów materiałów sypkich oraz żurawiki do pionowego transportu.

Budownictwo wielkoblokowe

Do udoskonalenia tradycyjnego budownictwa przyczyniło się też rozpoczęcie przemysłowej produkcji bloczków gazobetonowych o wymiarach 24X24X49, pozwalających na wykonywanie ścian zewnętrznych grubości 24 cm, które po otynkowaniu do dziś spełniają wszystkie wymagania techniczne. Wprowadzenie bloczków gazobetonowych zmniejszyło pracochłonność robót i obniżyło ciężar ściany. Dalszym usprawnieniem była zmiana układu ścian nośnych, z tradycyjnego podłużnego na poprzeczny, i odejście od wielofunkcyjnej ściany zewnętrznej (program egzamin ustny).

Budownictwo wielkoblokowe zapoczątkował doświadczalny budynek mieszkalny zrealizowany w 1955 r., zaprojektowany przez Biuro Studiów i Projektów Wzorcowych Budownictwa Miejskiego w Warszawie, pod kierunkiem doc. dra Z. Kleyffa (segregator aktów prawnych).

W oparciu o doświadczenia uzyskane przy wykonywaniu tego prototypowego budynku, w latach 1955-1959 rozpoczęto realizację kilku osiedli w Warszawie, przy czym budynki typu Kleyff zlokalizowano na osiedlach Praga II i Grochów, na Muranowie zaś i Woli realizowano mutację tego systemu pod nazwą „Kasprzak”. Budynki te realizowane były w technologii wielkoblokowej z elementów żużlobetonowych o podłużnych ścianach nośnych, całkowicie podpiwniczonych. Budynki typu Kasprzak różniły się od typu Kleyff tym, że miały loggie oraz prefabrykowane koryta, w których umieszczono rynny. Budynki typu Kleyff zamiast loggii posiadały portfenetry, a zamiast koryt rynny wiszące wykonane tradycyjnie (promocja 3 w 1).

Różnica występuje również w konstrukcji wieńców stropów międzypiętrowych i polega na zastąpieniu monolitycznej części wieńca, stosowanej w budynkach systemu Kleyff, prefabrykatem wieńcowo-nadprożowym, mającym wyprofilowaną półkę na oparcie stropów, stosowanym w systemie Kasprzak. Połączenie stropu z prefabrykatem wieńca następowało przez zespawanie prętów wystających ze stropu ze zbrojeniem prefabrykatu wieńca. Schematycznie charakter złączy w systemach. W szerokim zakresie technologia ta była stosowana w Łodzi.