Budynki mieszkalne

Wiele budynków mieszkalnych zaprojektowanych dawniej, lecz jeszcze obecnie wznoszonych, ma małe rozstawy ścian konstrukcyjnych nośnych 2,4 m, 3,6 m, 3,9 m, tj. ściany te obudowują każde pomieszczenie, co w konsekwencji wprowadza duże zagęszczenia rzutu poziomego i zwiększa wydatnie liczbę typorozmiarów (uprawnienia budowlane).
Nowe kierunki projektowania dążą do zwiększenia rozstawu ścian nośnych tak, aby stanowiły one obudowę powierzchni normatywnej mieszkania i spełniały jednocześnie rolę wymaganych przegród akustycznych (program na telefon). Powyższe rozwiązania stosują rozstawy ścian nośnych w budynkach mieszkalnych w granicach 5,4-6,0 m, co wydatnie wpływa na zmniejszenie ogólnej liczby prefabrykatów i zmniejsza ich zróżnicowanie. Duży rozstaw ścian konstrukcyjnych ułatwia poza tym planowanie wnętrza budynku, gdyż umożliwia różne warianty ustawiania ścianek działowych lub zastosowanie tzw. meblościanek wprowadzających podział i wyposażenie powierzchni mieszkalnych (program na komputer). Załączone dwa rzuty budynków projektowanych w 1960 i 1963 r. są przykładem dążenia do większych rozstawów ścian nośnych w celu ograniczenia liczby typorozmiarów prefabrykatów (program egzamin ustny). Względy ekonomiczno-produkcyjne są również aktualnie podstawą działalności unifikującej typy elementów o podobnym przeznaczeniu konstrukcyjnym, mającej na celu minimalizację asortymentu wyrobów w zakładach prefabrykacji.

Oprócz koordynacji modularnej i wprowadzenia normatywów przestrzennych budynków (np. klatek schodowych) akcja ta opiera się na ujednoliceniu nominalnych parametrów konstrukcji, np. obciążeń sumarycznych stropów i przekryć, charakterystyk cieplnych i akustycznych itp (opinie o programie).
Duże znaczenie akcji unifikacyjnej polega na zwiększeniu uniwersalności poszczególnych elementów nawet w różnych systemach konstrukcyjnych. Na przykład w budownictwie blokowym, płytowym czy szkieletowym może mieć zastosowanie ten sam typ biegów schodowych, płyt stropowych czy dachowych, a również elementów instalacyjnych i wyposażenia wewnętrznego.
Względy ekonomiczne nie wyczerpują znaczenia ujednoliconego asortymentu prefabrykatów, opartego o prace unifikacyjne. Jak wspomniano wyżej, stosowanie systemu modułowego (oraz ogólnego systemu normatywów projektowania) jest jednym z podstawowych środków rozwiązania sprzeczności między wymaganiami produkcji uprzemysłowionej, a niezbędną różnorodnością typów budynków. W ten sposób układy modularne : zunifikowane katalogi wyrobów modularnych stają się równocześnie środkami kompozycji architektonicznej. Projektując na siatce modularnej i przestrzegając zasad koordynacji modularnej, można opracować różne warianty rzutów i kompozycji przestrzennej projektów typowych, stosując zunifikowane elementy budowlane (segregator aktów prawnych).

Płyty ścienne

Prócz zastosowania płyt ściennych o różnych wymiarach modularnych, balkonów, loggii i innych elementów przez połączenie konstrukcji płytowych z konstrukcjami szkieletowymi lub monolitycznymi, przez zróżnicowanie faktury i koloru — architekt może osiągnąć dużą rozmaitość kompozycji. Poza tym standaryzacja podstawowych elementów konstrukcji nie wyklucza indywidualnych małych form architektonicznych, przyczyniających się do zróżnicowania wyrazu plastycznego budynków (promocja 3 w 1). Z systemem modularnym wiąże się bezpośrednio zagadnienie proporcji w architekturze. Należy zaznaczyć, że przez sam fakt stosowania systemu modularnego w projektowaniu nie osiąga się celu plastycznego, który powinien być znaleziony przez projektantów łączących przesłanki użytkowe z plastycznymi. Możliwości komponowania zestawów urbanistycznych z ujednoliconych elementów modularnych są dosyć duże.