Budynki o konstrukcjach monolitycznych

Koncepcja budynków o konstrukcjach monolitycznych z betonów wylewanych w deskowaniach inwentarzowych oparta jest z jednej strony na zastosowaniu urządzeń i agregatów służących do prefabrykacji elementów żelbetowych bezpośrednio na miejscu budowy — w celu uniknięcia urządzania zakładu prefabrykacji i transportu elementów do montażu na budowie, a z drugiej strony — na założeniu przestrzennego monolitycznego ustroju konstrukcyjnego (uprawnienia budowlane).
Przedsiębiorstwo wykonawcze wyposażone w zestaw deskowań i związanych z nimi urządzeń produkcyjnych, dostosowanych do określonego typu konstrukcji, jest zdolne wykonywać te konstrukcje na dosyć wysokim poziomie uprzemysłowienia w dowolnym miejscu, niezależnym od położenia zakładów prefabrykacji. Rezygnacja z prefabrykacji w specjalnych zakładach jest rekompensowana oszczędnościami kosztów inwestycyjnych zakładu i kosztów transportu wielkowymiarowych prefabrykatów do montażu (program na telefon).

Masowość, czyli wielkość serii asortymentu poszczególnych prefabrykatów, decydująca o ekonomiczności produkcji zakładu prefabrykacji jest zastąpiona w konstrukcjach monolitycznych dostatecznie dużą serią budynków tego samego typu, która powinna zapewnić niski poziom kosztów amortyzacji inwentarzowych deskowań i urządzeń mechanicznych (program na komputer).
Przestrzenne monolityczne konstrukcje budynków posiadają poza tym, w porównaniu do konstrukcji z prefabrykatów, wiele cech dodatnich zarówno pod względem samego charakteru konstrukcji, jak i szeregu szczegółów konstrukcji ważnych z punktu widzenia usprawnień wykonawstwa (program egzamin ustny).
Monolityczne połączenie poszczególnych elementów budynku zapewnia ich przestrzenną współpracę w przenoszeniu obciążeń, co pozwala na przyjęcie do obliczeń statycznych schematów płyt ciągłych lub układów ramowych, w porównaniu do ustrojów słupowych i płyt lub belek jednoprzęsłowych, występujących przeważnie w wielkowymiarowych konstrukcjach prefabrykowanych. Ma to duże znaczenie, gdyż pozwala na oszczędniejsze projektowanie przekrojów elementów budynku, co wpływa z kolei na zmniejszenie ciężaru własnego konstrukcji i korzystniejszy stosunek obciążeń użytkowych do stałych (opinie o programie).
Sztywność przestrzenna budynków monolitycznych stwarza również korzystne warunki dla przenoszenia obciążeń poziomych od parcia wiatru, co odgrywa szczególnie dużą rolę przy budynkach wysokich (segregator aktów prawnych).

Uprawnienia budowlane

Możliwość zróżnicowania zbrojenia, jak i marek betonów w elementach ściennych budynków wysokich na poszczególnych kondygnacjach, proporcjonalnie do narastających obciążeń, pozwala na ich ekonomiczne projektowanie.
Konstrukcje monolityczne udostępniają poza tym większą swobodę w projektowaniu podpór fundamentowych, co pozwala łatwiej dostosować rozwiązanie fundamentów do warunków gruntowych oraz funkcjonalnego rozwiązania kondygnacji podziemia i parteru.
Eliminacja złącz konstrukcyjnych w węzłach oraz dodatkowego zbrojenia elementów na pracę w warunkach produkcji, transportu i montażu jest powodem oszczędniejszych na ogół niż w budynkach prefabrykowanych wskaźników zużycia stali zbrojeniowej na jednostkę kubatury budynku (promocja 3 w 1).

Wykonywanie konstrukcji monolitycznych oparte jest na zastosowaniu lżejszego przeważnie sprzętu niż przy montażu prefabrykatów wielkowymiarowych.
Wyliczone powyżej zalety konstrukcji monolitycznych są podstawą szerokiego rozpowszechnienia się tej metody w szeregu systemów wykonawczych, szczególnie w odniesieniu do budynków wysokich (powyżej 15-^18 kondygnacji) i do budynków niższych, gdy wielkość koncentracji zabudowy nie uzasadnia stosowania konstrukcji prefabrykowanych.