Budynki z prefabrykatów wielkowymiarowych blokowych i płytowych

O szybkim rozwoju tych metod w Polsce świadczy fakt, że jeżeli w 1960 r. objęły one ok. 10% budownictwa mieszkaniowego osiedlowego wykonywanego przez przedsiębiorstwa państwowe, to w 1963 r. już ok. 30% planu izbowego było wykonywane tymi metodami (uprawnienia budowlane). Do 1970 r. udział ten ma wzrosnąć do ok. 70% (program na telefon).

Budownictwo wielkoblokowe rozwinęło się najwcześniej, stanowa w pewnym sensie wynik zebranych doświadczeń z udoskonaleń w budownictwie tradycyjnym i ze stosowania średnich elementów prefabrykowanych. Już ok. 1949 r. we Francji przy odbudowie Hawru powstały dzielnice w centrum, wybudowane z elementów blokowych systemem Thi-reau-Morel. Niemal równocześnie ta forma budownictwa rozpowszechniła się w Związku Radzieckim i Czechosłowacji (program na komputer).

W Polsce budownictwo z prefabrykatów wielkoblokówych wprowadzono w latach 1954—56, przy czym pierwsze większe serie budynków całkowicie prefabrykowanych były wykonywane wg prototypu znajdującego się na Osiedlu Praga II (program egzamin ustny). Otwory okienne i balkonowe osadzone były w specjalnych ramkach-obokniach z betonu fakturowego. Elementy ścian zewnętrznych produkowane były z gotową fakturą, co sprawiało, że budynek w chwili zmontowania posiadał wykończoną elewację.

Pytania testowe na uprawnienia budowlane

Ścianki działowe i wykończenie wnętrza wykonywane były tradycyjnie. Przewody spalinowe i wentylacyjne były umiejscowione w specjalnych blokach ściennych kanałowych. Również instalacje wodne i kanalizacyjne stanowiły prefabrykowane zestawy na wysokość jednej kondygnacji, zabetonowane w jednym bloku ściennym (opinie o programie). Stropy stanowiły płyty żebrowe z wypełnieniem z bloczków gazobetonowych. Scalenie elementów następowało poprzez zalanie spoin między blokami ściennymi zaprawą cementową oraz zabetonowanie wieńców opasujących obwód budynku w poziomie nadproży okiennych. Ciężar budynku tego typu wynosił ok. 450 kG/m3, przy użyciu stali w ilości ok. 6 kg/m3.

Realizacje wzorowane na prototypie Praga II lub podobne były wykonywane w latach 1956—60 na szeregu osiedli w Warszawie, Częstochowie, Łodzi, Poznaniu itd. Pewną odmianą tego klasycznego układu (podłużnego). Układ stosowany w Moskwie, przynosi tę różnicę, że oparcie stropów na ścianach dokonane jest za pośrednictwem podciągów (segregator aktów prawnych).

Odmiana ta pozwala przy większej szerokości traktów zmniejszyć rozpiętość stropów, a tym samym ich wysokość konstrukcyjną. Układ stosowany w Czechosłowacji, wprowadza w zamian ściany środkowej szereg bloków środkowych, upodobniając konstrukcję do szkieletu (promocja 3 w 1). Obok bloków żużlobetonowych w ZSRR, Czechosłowacji i na Węgrzech szerokie zastosowanie znalazły bloki ceglane, produkowane w cegielniach.