Buty wykwintne

Odtąd ponawiano te zakazy wielokrotnie, w latach 1607, 1620, 1623, 1632, 1643 i 1645, przy czym dołączali się nieraz do tej akcji przedstawiciele cechu siodlarzy. Pokątne garbowanie skóry z surowca żuławskiego odbywało się więc prawie nieprzerwanie i można w nim widzieć źródło zaopatrzenia w surowiec żuławskich szewców-partaczy, produkujących oraz sprzedających nowe buty. Naturalnie, nie musiały to być buty wykwintne (program uprawnienia budowlane na komputer). Zarówno damskie, jak i męskie buty, stanowiące uzupełnienie strojów odświętnych, wymieniane niejednokrotnie w inwentarzach gospodarstw wsi wolnych, kupowano chyba jednak w Gdańsku. Miejscowej produkcji buty mogły natomiast z powodzeniem służyć jako codzienne, po które nie warto było wybierać się specjalnie do Gdańska, skoro były na miejscu, i to z pewnością tańsze (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Mało wiemy o rzemieślnikach żuławskich wytwarzających sprzęty potrzebne w zagrodzie i narzędzia gospodarskie. Nie wchodzili oni w drogę rzemiosłu gdańskiemu i stąd brak o nich wzmianek w źródłach, jakimi dysponujemy. Zresztą każdy prawie na wsi był po części cieślą, bo nieraz budował własnoręcznie swoje domostwo. Mimo to źródła wspominają o cieślach, bednarzach i kowalach. Skargi na tych ostatnich pojawiają się, gdy prócz kucia koni i innej pracy kowalskiej zaczynają sprzedawać swym czekającym na wykonanie pracy klientom piwo. Domy żuławskie były jednak zdobione snycerską robotą, a przede wszystkim były oszklone (uprawnienia budowlane).

Cechy rzemiosł spożywczych

Na tym polu działali partacze uzupełniający nieoperatywne gdańskie cechowe rzemiosło. Już w 1608 r. zwalczano wędrownych szklarzy przybywających na Żuławy z Tczewa lub ze Szkotów. W 1618 r. wytropiono Adolfa Traudterna, który wykonywał nielegalnie zarówno pracę snycerską, jak i szklarza. Nie wiemy, czy roboty snycerskie w steblewskim kościele wykonywali rzemieślnicy cechowi (program egzamin ustny).

Ciekawe, że na Żuławach Gdańskich zabronione było również tak nierozłącznie, zdawałoby się, związane z wsią przędzenie lnu i konopi. Taki przynajmniej wniosek wysnuć można z informacji o ukaraniu w 1618 r. mieszkańców Cedrów Wielkich, którzy wbrew zakazowi. Mimo to spotyka się na Żuławach od czasu do czasu wzmiankę o tkaczu. Nie było tu jednak większych skupisk rzemieślników tej branży. Interwencja cechu gdańskich szwaczy żagli z 1645 r. dotyczyła raczej zakazu kupowania gotowych wyrobów lub powierzania prac partaczom, a szczególnie tym, którzy mieszkali w jurydyce dominikanów (opinie o programie).

Cechy rzemiosł spożywczych, jak rzeźników i piwowarów, strzegły również naruszania swych monopolistycznych interesów na rozległych terenach wiejskich Gdańska. Rzeźnicy, jak wiemy, najmowali na terenie Żuław pastwiska dla swego bydła rzeźnego. Nie tolerowali jednak pośredników pozacechowych. W 1621 r. mieszkaniec Wiślinki ukarany został za kupno 10 wołów, ich ubój i sprzedaż mięsa restauratorowi (segregator aktów prawnych). Groźniejszym jednak konkurentem były jurydyki podgdańskie, a szczególnie rzeźnicy mieszkający w Szkotach i w posiadłościach klasztoru pelplińskiego w Hoppenbruch (dziś część Oruni). W 1636 r. zagrożono wysoką karą 20 florenów i konfiskatą sprzedawanego bydła wszystkim tym mieszkańcom Żuław Gdańskich, którzy ośmieliliby się sprzedawać bydło rzeźnikom z wymienionych jurydyk. Później wielokrotnie ponawiano te zakazy, łącząc je z zakazem sprzedaży zboża i innych płodów poza Gdańskiem. Najwidoczniej istniały dysproporcje cen oferowanych w Gdańsku i w innych ośrodkach, skoro opłacało się ryzykować transakcje nielegalne z punktu widzenia władz gdańskich (promocja 3 w 1).