Cechy strukturalne materiałów

Cechy strukturalne materiałów niedostrzegalne bez pomocy mikroskopu nazywa się mikrostrukturą. Ze względu na strukturę rozróżnia się ciała o budowie krystalicznej i bezpostaciowej (program uprawnienia budowlane na komputer). Ciała krystaliczne wykazują uporządkowanie elementów struktury, a więc atomów, jonów lub cząsteczek, które są rozmieszczone regularnie i periodycznie w krystalicznej sieci przestrzennej.

Sposób przestrzennego rozmieszczenia i ukierunkowania składników oraz stopień wypełnienia przez nie przestrzeni w masie materiału nazywa się teksturą. Tekstury mogą być bezkierunkowe (np. bezładne lub masywne) lub kierunkowe (np. warstwowe, odkształcone). Stopień wypełnienia przestrzeni w masie materiału charakteryzuje szczelność lub porowatość materiału. Wolne przestrzenie w materiale, nie wypełnione substancją stałą nazywa się porami. Według wielkości, kształtu i sposobu zamknięcia porów można wyodrębnić tekstury mikroporowate, komórkowe, jamiste, pęcherzykowe i gąbczaste.

Jeśli właściwości pojedynczych kryształów różnią się zależnie od kierunku, to zjawisko takie nazywa się anizotropią (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Uprzywilejowana orientacja ziarn wywołuje anizotropię tym silniejszą, im wyraźniej jest zaznaczona tekstura. Anizotropowość odnosi się przede wszystkim do właściwości mechanicznych (wytrzymałość, wydłużenie, współczynnik sprężystości), lecz podlegają jej również właściwości chemiczne (podatność na korozję) i fizyczne (przewodność elektryczna lub cieplna).
Ciała bezpostaciowe (amorficzne) charakteryzują się brakiem uporządkowania elementów struktury.

Atomy lub cząsteczki są rozmieszczone w masie materiału bezładnie i przypadkowo (uprawnienia budowlane). Ciała bezpostaciowe traktuje się jak przechłodzone ciecze. Od cieczy właściwych różnią się one wielokrotnie większą lepkością i stałością kształtu. Wyróżnia się dwa rodzaje materiałów konstrukcyjnych o strukturze bezpostaciowej: szkła i polimery wielkocząsteczkowe. Cechą charakterystyczną ciał bezpostaciowych jest izotropia (równokierunkowość) właściwości, polegająca na jednakowych właściwościach we wszystkich kierunkach.

Materiały konstrukcyjne

Materiały konstrukcyjne powinny cechować się właściwościami izotropowymi, czerni sprzyja na ogół struktura drobnoziarnista. Materiały gruboziarniste, w których poszczę gólne ziarna silniej wykazują cechy indywidualne (anizotropię), choć w praktyce izotropowe, wykazują większy rozrzut właściwości w porównaniu z drobnoziarnistymi (program egzamin ustny).
Ocena przydatności materiału wymaga znajomości jego cech technicznych (właściwość mechanicznych, fizycznych, chemicznych i plastycznych), decydujących o przydatność konstrukcyjnej i funkcjonalnej. Najważniejszymi cechami technicznymi materiału określającymi jego przydatność konstrukcyjną są: masa, wytrzymałość i odkształcenia pod wpływem obciążeń (opinie o programie).

Przydatność funkcjonalną materiału określają przede wszystkim cech; fizyczne i chemiczne (nasiąkliwość, przewodność, rozszerzalność cieplna, mrozoodporność palność i odporność korozyjna). Do poprawnego doboru materiałów zgodnie z warunkami pracy elementu budowlanego nieodzowne jest niekiedy określenie wielu cech
Kamienie naturalne uzyskuje się przez rozdrobnienie skał litych lub rozsegregowanii skał luźnych (segregator aktów prawnych).

Skały są to jedno- lub wieloskładnikowe naturalne związki mineralne, luźne lub zwięzłe powstałe wskutek procesów geologicznych. Skały charakteryzują się składem mineralnym strukturą i teksturą.
Minerały wchodzące w skład skały w dużej mierze decydują o właściwościach skały (promocja 3 w 1).

Najważniejszymi minerałami skałotwórczymi są: kwarc Si02, skalenie w postaci ortoklazu K20 • A1203 • 6Si02 i plagioklazów (albitu Na203 • A1203 • 6SiOa i anortytu CaO • A1303 • 2Si02), węglanów (kalcytu CaC03, dolomitu CaC03 • MgC03, magnezytu MgC03) oraz amfiboli, miki, piroksenów i oliwinów.