Cegła palona

Betony o ciężarze objętościowym ok. 1800 kG/m3 mają właściwości izolacyjne zbliżone do właściwości ciepłochronnych muru ze zwykłych cegieł palonych. Natomiast betony o mniejszym ciężarze objętościowym odznaczają się większą zdolnością izolacyjną, gdyż są one bardziej porowate, a zawarte w porach powietrze jest gorszym przewodnikiem ciepła aniżeli beton (program uprawnienia budowlane na komputer).
Współczynnik przewodzenia ciepła maleje w miarę obniżania się ciężaru objętościowego (wzrostu porowatości), zwiększa się zaś ze wzrostem wilgotności materiału.

Przy sporządzaniu tablicy przyjęto zawartość wilgoci normalnie występującej w rozpatrywanych materiałach oraz uwzględniono temperaturę powyżej 0°C (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Jak wynika z rubryki 4 tej tablicy, normalna wilgotność materiałów jest bardzo różna; różnorodność ta jest spowodowana wyższą sorpcją wilgoci przez materiały o dużej porowatości w porównaniu z materiałami mniej porowatymi, wskutek odrębności ich struktury, kształtu, wielkości porów itp.
Cegła palona wykazuje wilgotność średnią 0,5%, natomiast wilgotność lekkiego betonu (żużlobetonu lub pianobetonu) wynosi średnio 13%. Ta różnica sorpcji wilgoci powiększa przewodność cieplną lekkich betonów i powoduje, że wartość izolacyjna żużlobetonu o ciężarze objętościowym 1,6 (X = 0,58) równa się w przybliżeniu wartości izolacyjnej = 0,59) cegły o ciężarze objętościowym znacznie większym (uprawnienia budowlane).

Porównując przytoczone zestawienie z danymi łatwo zauważyć, że w warunkach laboratoryjnych materiały o jednakowym ciężarze objętościowym wykazują w przybliżeniu tę samą wartość współczynnika przewodzenia ciepła. Przejście z warunków laboratoryjnych do rzeczywistych warunków budowli niemal nie wpływa na przewodność cegły palonej, podczas gdy zdolność izolacyjna betonów lekkich przy wzroście wilgotności poważnie się obniża.
W miarę obniżania się ciężaru objętościowego lekkich betonów zmniejsza się ich sprężystość i wytrzymałość.
Jeżeli ciężar objętościowy lekkiego betonu wynosi nie mniej niż 0,6 kG/dcm3, to taki beton można uważać za materiał konstrukcyjny (program egzamin ustny).

Oznacza to, że ściana z lekkiego betonu, mająca wysokość jednej kondygnacji, może przenosić bezpiecznie obciążenie równe co najmniej ciężarowi własnemu ściany oraz obciążeniu od dachu i jednego stropu.
Lekki beton o ciężarze objętościowym mniejszym niż 0,6 kG/dcm3 można używać jako materiał wypełniający, z którego wykonana ściana o wysokości jednej kondygnacji może jedynie dźwigać własny ciężar, albo stosować do izolacji ciepłochronnej ścian, dachów lub stropów (opinie o programie).

Kruszywa sztuczne

Ze względu na ciężar objętościowy rozróżnia się dwa rodzaje lekkich betonów:
a) konstrukcyjne (gdy C0 - 600 kG/m3),
b) izolacyjne (gdy CG Podział ten jest orientacyjny, gdyż niektóre betony o ciężarze mniejszym niż 600 kG/m3 mają znaczną wytrzymałość i mogą być uważane za konstrukcyjne (np. mikroporyt).
Kruszywo stosowane do betonów lekkich odznacza się w porównaniu z kruszywem używanym do betonów zwykłych dużą różnorodnością.

Kruszywa mogą być mineralne lub organiczne, przy czym kruszywo mineralne może być naturalne lub sztuczne (segregator aktów prawnych).
Z kruszyw mineralnych stosuje się kruszywo zwykłe (używane do betonów zwykłych), lekkie kruszywa naturalne (np. pumeks) lub sztuczne, albo też kruszywa w postaci pyłów lotnych o dużej miałkości.
Do kruszyw sztucznych należy zaliczyć przede wszystkim kruszywa otrzymane przez spiekanie glin lub odpadów górniczych (np. skał płonnych).

Najczęściej stosowane kruszywa sztuczne to gliniec (glina palona, porowata) i keramzyt, otrzymywane przez spiekanie niektórych gatunków glin w piecach obrotowych. W Anglii stosuje się lekkie kruszywo sztuczne, zwane aglitem. Aglit otrzymuje się przez szybkie wyprażanie surowców w odpowiednim urządzeniu, umożliwiającym użycie nie tylko specjalnej gliny, lecz również glin mało wartościowych, odpadów z hałd górniczych (np. łupków) oraz popiołów przemysłowych (promocja 3 w 1)..
Do kruszyw organicznych zalicza się trociny, wiórki drzewne, paździerze itp.