Cementy o wysokiej odporności

W zależności od wartości wytrzymałości na ściskanie (MPa) po 28 dnu oznaczonej zgodnie z normą PN-EN 197-1, rozróżnia się trzy klasy wytrzymałe normowej cementu:
• klasa 32,5,
• klasa 42,5,
• klasa 52,5 (program uprawnienia budowlane na komputer).

W każdej klasie rozróżnia się dwie klasy wytrzymałości wczesnej, o normalnej wytrzymałości wczesnej, oznaczoną przez N, oraz klasę o wy* wytrzymałości wczesnej, oznaczoną przez R.
Cementy specjalne stosowane są w szczególnych przypadkach, wynikaj! z warunków wykonawczych i eksploatacyjnych obiektu. Liczba cementów specjali stale wzrasta, stosownie do potrzeb.

Norma PN-B-19707 wyróżnia następujące rodzaje cementów specjalnych:
• cement o niskim cieple hydratacji - LH.
• cement o wysokiej odporności na siarczany - HSR,
• cement o małej zawartości alkaliów (niskoalkaliczny) - NA (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wiedza o cieple wydzielającym się podczas procesu wiązania i twardym cementu (proces egzotermiczny) jest bardzo ważna dla praktyki budouh Bezpośrednim następstwem egzotermicznego procesu hydratacji cementu może wzrost temperatury w dużej masie betonu. Sytuacja taka może wystąpić w but nych obiektach hydrotechnicznych, obiektach oczyszczalni ścieków, podczas nyi nywania fundamentów pod maszyny, filarów mostów itp. Przy wykonywaniu konstrukcji należy stosować cementy o niskim cieple hydratacji (LH). Pozu< uniknąć powstania naprężeń cieplnych i mikrospękań, czego następstwem zazwyczaj zmniejszona trwałość betonu (uprawnienia budowlane).
Cementy o wysokiej odporności na siarczany (high sulphuric resistance) stanowią dodatkowe zabezpieczenie materiałowo-strukturalne betonu przed środou: kiem agresywnym chemicznie. Cementu o małej zawartości alkaliów NA nalt używać wtedy, gdy stosowane są kruszywa, których reaktywne składniki mocą chodzić w reakcję z alkaliami, wywołujcie w konsekwencji zarysowania i spękania xtonu, co może prowadzić nawet do jego całkowitego zniszczenia.

Przechowywanie cementu

Zgodnie z zapisami normy PN-EN 206-1, dobierając cement do określonego rodzaju betonu, należy wziąć pod uwagę:
• rodzaj robót,
• przeznaczenie betonu,
• warunki pielęgnowania (np. obróbka cieplna),
• wymiary konstrukcji (ilość ciepła wydzielana w trakcie procesu twardnienia),
• warunki środowiska, na które będzie narażona konstrukcja (oddziaływania środowiska w normie PN-EN 206-1 skalasyfikowano jako klasy ekspozycji),
• potencjalną reaktywność kruszywa z alkaliami zawartymi w składnikach betonu (program egzamin ustny).

Ogólną przydatność cementu określa się zgodnie z normą PN-EN 197-1 lub zgodnie z normą PN-B-19707 dla cementów specjalnych. W wielu przypadkach zastosowania wybór cementu ma wpływ na trwałość betonu, zaprawy lub zaczynu, tzn. na ich mrozoodporność, odporność chemiczną i ochronę zbrojenia. Dobór cementu, szczególnie pod względem rodzaju i klasy wytrzymałości dla różnego rodzaju zastosowań i klas ekspozycji, powinien być zgodny z odpowiednimi normami i przepisami dotyczącymi użytkowania obiektu budowlanego (opinie o programie).

Należy zauważyć, że żaden cement nie jest najlepszy w każdych okolicznościach. Często w konkretnej sytuacji należy rozważyć zastosowanie cementu więcej niz jednego rodzaju lub klasy. Wybór zależy od dostępności, kosztów, od wyposażenia i wyszkolenia obsługi, tempa realizacji budowy oraz oczywiście od wymagań dotyczących konstrukcji i jej otoczenia (segregator aktów prawnych).

Przechowywanie cementu przez dłuższy czas powoduje utratę jego pewnych cech i właściwości. Starzenie cementów objawia się obniżeniem ich parametrów wytrzymałościowych i opóźnieniem początku i końca wiązania. Powodem starzenia cementów jest ich higroskopijność - łączą się one z wilgocią zawartą w powietrzu, częściowo przedwcześnie reagując. Cementy wyższych klas są bardziej higroskopijne. Cementy, które uległy już procesowi starzenia, nazywane są zwietrzałymi i można je łatwo rozpoznać po tworzących się w nich grudkach (promocja 3 w 1).