Chemiczne antykorozyjne uzdatnianie wody

Poza handlowymi nazwami tych związków w również ich skład chemiczny, stosowane ilości oraz zawartość fosforu w przeliczeniu na P2Os (program uprawnienia budowlane na komputer). Wymienione polifosforany tracą właściwości stabilizujące twardość wody w temperaturze 75-i-80oC. Dlatego w instalacjach c. w. u., w których woda wodociągowa uzdatniana jest za pomocą polifosforanów, stabilizacja temperatury za wymiennikami ciepła powinna działać w sposób ciągły. Ponadto wody o wyraźnie kwaśnym lub zasadowym odczynie zmniejszają znacznie skuteczność działania polifosforanów.

Z uwagi na fakt, że w instalacjach c. w. u. wartość pH wody zazwyczaj niewiele różni się od stanu obojętnego, zjawisko to nie ma istotnego wpływu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Jednym z głównych powodów utrudniających stosowanie szczepienia c. w. u. polifosforanami jest ich stosunkowo wysoki koszt.
Wody wodociągowe charakteryzujące się ujemnym indeksem nasycenia m; wytwarzają na wewnętrznych powierzchniach rur ochronnej warstwy węglan- wapniowego.

Proces uzdatniania takich wód polega na dodawaniu związków alkalizujących powiększających indeks nasycenia J (uprawnienia budowlane. Tego rodzaju korektę właściwości wody dokonuje się najczęściej za pomocą mleka wapiennego - Ca(OH W warunkach technicznych dokładne dozowanie wodorotlenku wapnia jest bardzr* trudne i z tego powodu procesem uzupełniającym stosowanym w tej metodzie uzdatniania jest szczepienie wody niewielkimi ilościami kwasu siarkowego i fosforowego. Szczepienia te zapewniają uzyskanie odpowiedniej wartości pH wody oraz jej stabilność, przy której nie następuje wytrącanie się osadów.
Z wielu związków chemicznych mogących spełniać zadania inhibitorów korozji najczęściej stosowane są krzemiany sodowe, gdyż spełniają one do pewnych wartości stężeń wymagania sanitarne stawiane w odniesieniu do wód pitnych (program egzamin ustny).

Krzemiany sodowe w postaci ciekłej lub stałej po rozpuszczeniu w wodzie podwyższają wartość pH oraz indeks nasycenia J wody. Ponadto związki te powodują wytwarzanie na powierzchniach metalowych ochronnych powłok z nierozpuszczalnych krzemianów wapnia, związków cynku i żelaza. Wytworzona warstwa ochrania również instalację c. w. u. w okresach, w których przerwano dozowanie krzemianów sodowych. W wodach, w których zachodzi konieczność dozowania krzemianów w większych ilościach, może wystąpić zjawisko nadmiernego wytrącania się bezpostaciowego osadu. Osad ten może blokować niektóre elementy instalacji, na przykład zawory regulacji automatycznej. Dlatego też niektóre inhibitory, poza swym głównym składnikiem - krzemianem sodu, zawierają szereg innych dodatków przeciwdziałających wytrącaniu się osadu.

Krajowy inhibitor korozji

Do najbardziej znanych w kraju krzemianowych inhibitorów korozji należą preparaty o nazwach handlowych:
- amerykański - Aqua Cleor,
- brytyjski - Corossfield,
- polski - Silenal (opinie o programie).
Krajowy inhibitor korozji występujący pod nazwą Silenal produkowany jest przez Zakłady Chemiczne „Rudniki” w Rudnikach koło Częstochowy.
Uzyskanie pozytywnych wyników uzdatniania wody za pomocą Silenalu zależy od wielu czynników, między innymi od:
- właściwego doboru gatunku Silenalu,
- ustalenia skutecznej dawki inhibitora,
- dokładnego i stałego dozowania,
- okresowej kontroli stężenia inhibitora w wodzie (segregator aktów prawnych).

Kontrola stężenia inhibitorów krzemianowych w c. w. u. prowadzona jest zazwyczaj na drodze analitycznego wyznaczania zawartości Si02 (metoda kolorymetryczna). W początkowym okresie dozowania trwającym ok. 7 dni stosuje się większe dawki inhibitora wynoszące ok. 30 mg/dm3. Ma to na celu rozmycie
istniejących już osadów korozyjnych.

W okresie tym może wystąpić przejściowe pogorszenie się jakości c. w. u. spowodowane wzrostem zawartości żelaza i odłożonych poprzednio osadów korozyjnych. W miarę upływu czasu zawartość żelaza w wodzie zmniejsza się do poziomu zawartości Fe w zimnej wodzie wodociągowej. Najmniejsza dawka Silenalu dozowanego w czasie normalnej eksploatacji instalacji c. w. u. wynosi, wg Chądzyńskiego, od 12 do 20 mg/dm3 Si02 (promocja 3 w 1). Natomiast Chomicz stwierdziła, że stężenia Si02 w ciepłej wodzie użytkowej powinny być mniejsze i zbliżone do wartości 6-hlO mg/dm3.