Wznowienie ekspansji

Po podziale państwa frankońskiego na mocy traktatu w Verdun (84 5), jego wsch. część stała się zaczątkiem państwa narodowego - Niemiec. Za panowania Henryka I (9 19 9 56) Niemcy skonsolidowały się wewnętrznie, a także poszerzyły swoje granice, obejmując Lotaryngię i ziemie Słowian połabskich. Kontynuatorem jego polityki był Otton I Wielki (9 56 97 5), który tłumił powstania Słowian połabskich i zakładając na i< b ziemiach, na trwale uzależnił nowe terytoria od państwa niemieckiego. Narzuć ił on zwierzchnietwo Czechom (950), a także przejściowo uzależnił Polskę i Danię (program uprawnienia budowlane na komputer).

Znaczenie Niemiec wzrosło dodatkowo po 962, kiedy Otton I, nawiązując do uniwersalistycznych tradycji cesarstwa rzymskiego, koronował się na cesarza, dając początek I Rzeszy Niemieckiej. Średnio- wieczne cesarstwo niemieckie osiągnęło szczyt rozwoju w I. poł. XI w. za panowania Konrada i Henryka III, którzy tytuł cesarski łączyli z godnością królów Niemiec, Italii i liurgunelii, a także rość iii sobie prawo do zwierzności nad sąsiadami (m.in. Polską) oraz przywileju pierwszeństwa w łacińskim chrześcijaństwie. Równoległe dążenia papiestwa do prymatu w świecie doprowadziły w XI w. do tzw. sporu o inwestyturę, będącego de tac to walką władzy świeckiej z duchowną, która doprowadziła z czasem do upadku autorytetu obydwu stron (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W 2. poi XI w. zaznaczyło się wyraźne osłabienie monarchii niemieckiej, na skutek się tendencji odśrodkowych oraz utraty wpływów na papiestwo i miasta włoskie. W XII w. wzrosło znaczenie księstw terytorialnych. Książęta północno- i wschodnioniemieccy wznowili ekspansję na tereny zachodniosłowiańskie, której towarzyszyła wzmożona kolonizacja niemiecka, osiągająca znaczne rozmiary zwł. w XIII w., kiedy objęła również tereny Polski i Węgier. Niemałą rolę w tym okresie odegrały miasta hanzeatyckie, przyczyniając się do podboju Inflant (uprawnienia budowlane).

Reformacja

W XII w. wśród książąt duchownych i świeckich specjalną pozycję uzyskało 7 elektorów (arcybiskupi Kolonii, Moguncji i Trewiru, król Czech, margrabia brandenburski, książę Saksonii oraz palatyn Renu), uprawnionych do wyboru cesarza. W okresie wielkiego bezkrólewia 1250-1275 nastąpiła dalsza decentralizacja władzy cesarskiej, a także osłabienie gospodarki niemieckiej. W XIV w. o przywództwo w Rzeszy rywalizowali przede wszystkim: Habsburgowie (od I 282 książęta Austrii i Styrii), Luksemburgowie (od I 510 królowie Czech) i Wiltelsbachowie (książęta Bawarii, od 1523 także Brandenburgii) (opinie o programie).

Wydana przez Karola IV Luksemburga w I 556 tzw. Złota Bulla uregulowała sposób elekcji oraz potwierdziła federacyjny i oligarchiczny charakter ustroju Rzeszy. W 14 58 godność cesarska na trwałe przeszła w ręce Habsburgów. Na przełomie XV i XVI w. pojawiły się na terenie Rzeszy znamiona kryzysu ekonomicznego, spowodowanego głównie lilakiem powiązań pomiędzy jej poszczególnymi częściami składowymi. Niemałą rolę odegrały także tendencje do przeobrażenia stosunków panujących w Kościele katolickim (segregator aktów prawnych).

Zapoczątkowana wystąpieniem Marcina Lutra reformacja zyskała licznych zwolenników wśród książąt niemieckich, dążących do podniesienia swojego znaczenia politycznego i ekonomicznego. Konflikty wewnętrzne (m.in. powstanie-rycerstwa 1522-1 52 5, wojna chłopska 1525) doprowadziły cło podziału Niemiec na protestancką północ i katolickie południe (stan taki usankcjonował w 1555 tzw. augsburski pokój religijny), a także pogłębiły decentralizację Rzeszy (promocja 3 w 1). Próby umocnienia władzy cesarskiej podejmowane przez Habsburgów zostały zniweczone przez wojnę trzydziestoletnią 1618-1648, po której ok. 500 niemieckich księstw przekształciło się w niezależne państewka, a wśród nic h największe znać zenie zyskały z czasem brandenbursko-pruska monarchia Hohenzollernów oraz Austria ł Habsburgów, rywalizujące od XVIII w. o prymat w Rzeszy.