Chłodnie kominowe i wentylatorowe

Przy takim ujęciu podparcie powłoki walcowej na żelbetowej podbudowie jak też oparcie nadbudowy dyfuzora na górnym pierścieniu wzmacniającym powłoki odpowiadają warunkom swobodnych przemieszczeń Ar t i Ar oraz obrotów stycznej do południka <90 i <9, - gdyż tylko w ten sposób eliminuje się dodatkowe naprężenia od momentów zginających w sąsiedztwie brzegów tych powłok (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przykład obliczenia chłodni dyfuzorowej z uwzględnieniem naprężeń stykowych i zaburzeń brzegowych podano w pracy.

Chłodnie dyfuzorowe są obecnie z reguły wykonywane jako monolityczne konstrukcje żelbetowe, przy czym - jak już wspomniano - nie tylko konstrukcja zbiornika chłodni i podbudowy ale także konstrukcja powłoki nie różni się w zasadzie od powłok chłodni kominowych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Wewnątrz chłodni dyfuzorowej znajduje się kilkunastometrowej średnicy wentylator, napędzany pionowym wałem zabezpieczonym żelbetową rurą pionową. Rura ta łączy się w swej dolnej części ze specjalną kabiną pomieszczenia silnika elektrycznego, sprzęgła i przekładni. Kabina wraz z dojściem znajduje się pod płytą dna basenu chłodni, wymaga więc bardzdo starannego wodoszczelnego wykonania. Z tych względów ścianka wykonana jest jako podwójna, z izolacją z papy na lepiku lub nawet z wkładką blachy ołowianej.

W dyfuzorze znajduje się ponadto zabetonowana na stale stalowa belka z szyną jezdną dla podnośnika montażowego skrzydeł wentylatora (uprawnienia budowlane).
Zasadniczą cechą odróżniającą chłodnie typu suchego od chłodni normalnie spotykanych jest brak wewnętrznego urządzenia zraszającego. Chłodnie tego typu (Hellera) nie mają zatem również zbiornika na wodę obiegową.

Woda w chłodniach typu suchego nie styka się bezpośrednio z powietrzem atmosferycznym, krąży bowiem w wielu cienkich aluminiowych rurkach, połączonych aluminiowymi blaszkami zwiększającymi powierzchnię wymiany ciepła (podobnie jak to ma miejsce w chłodniach samochodowych) (program egzamin ustny).

Zespoły chłodnicze

Zespoły chłodnicze o szerokości 2,50 m i wysokości 5,00 m każdy ustawione są w oknach wlotowych chłodni, gdzie ciąg jest największy. W dużych chłodniach kominowych montuje się jeden na drugim - dwa lub nawet trzy zespoły, a więc okna wlotowe muszą wówczas mieć wysokość 10,00 m lub nawet 15,00 m. Powstaje stąd konieczność innego ukształtowania żelbetowej podbudowy komina wywiewnego chłodni. Złożona jest ona ze słupów o podwójnym skratowaniu.

Ze względu na pionowe ustawienie zespołów chłodniczych, slupy podbudowy ustawiane są w linii południka dolnego wieńca stężającego powłokę, a nie w linii południka samej powłoki hiperboloidalnej, która właśnie z uwagi na konieczność ustawienia słupów podbudowy o możliwie najmniejszym pochyleniu otrzymuje zmianę krzywizny w dolnej swej części na wysokości 5,00-10,00 m. Ta dolna część powłoki pracuje w kierunku pionowym jako dźwigar tarczowy, w kierunku poziomym zaś jako dolny pierścień stężający (opinie o programie). Pierścień ten oprócz sił równoleżnikowych z powłoki hiperboloidalnej przenosi znaczne siły wypadkowe powstałe ze zmiany krzywizny południkowej powłoki. Należy to uwzględnić zarówno w obliczeniu statycznym jak też w wymiarowaniu powłoki chłodni.

Konstrukcyjne ukształtowanie chłodni wentylatorowych typu suchego nie różni się od normalnych chłodni wentylatorowych (segregator aktów prawnych). Różnice polegają tylko na braku zbiornika i podwyższeniu okien wlotowych do wysokości minimum 5,00 m, aby możliwe było wbudowanie w nie zespołów chłodniczych.

Zespoły te zarówno w chłodniach wentylatorowych jak też kominowych zakotwione są w osobnych blokach fundamentowych i przykryte od góry żelbetową płytą lub daszkiem blaszanym, kierującym przepływające powietrze do wnętrza chłodni. Przy zastosowaniu wentylatora (a więc ciągu wymuszonego) wykorzystana jest do maksimum powierzchnia wlotowa, stąd tendencja do rozpowszechniania chłodni dyfuzorowych typu suchego (promocja 3 w 1).