Ciągłość monitorowania

Głównym narzędziem zapewniającym ciągłość programowania rozwoju ekologicznie uwarunkowanego, oprócz kompleksowej analizy środowiska przyrodniczego i oceny jego potencjału, jest stworzenie systemu umożliwiającego prowadzenie ciągłej obserwacji, opisu, analizy i oceny zmian w procesie rozwoju (program uprawnienia budowlane na komputer).

Najważniejszą funkcją monitoringu przestrzennego Ekoregionu Wisły jest funkcja środowiskowa. Jeżeli założymy, że głównym celem działań w przestrzeni będzie taki rozwój, który pozwoli na poszanowanie praw przyrody i otwarcie ścieżki ekorozwoju, to celem głównym monitoringu przestrzennego jest uchwycenie procesów przestrzennych zagrażających stanowi docelowemu, jakim jest ekorozwój (program uprawnienia budowlane na ANDROID). W tym kontekście funkcje środowiskowe odpowiadać powinny rejestracji i prognozowaniu skutków środowiskowych zmian w przestrzennym zagospodarowaniu. Tłem dla tej bieżącej obserwacji musi być permanentne diagnozowanie stanu środowiska i oddziaływań bezpośrednich na komponenty środowiska.

Ciągłość monitorowania i diagnozowania stanu przestrzeni geograficznej umożliwia: rozpoznanie i ocenianie racjonalności rzeczywistych procesów przekształceń strukturalnych oraz gotowość intelektualną i praktyczną do działań racjonalizujących (uprawnienia budowlane).

Ciągła obserwacja realnie kształtującej się i kształtowanej rzeczywistości stanowić powinna bazę informacyjną procesu poznania. Analizy i syntezy stanów, procesów i zjawisk składających się na trwałe tendencje, prawidłowości i prawa rządzące rzeczywistością oraz wynikające z nich diagnozy stanowiłyby konstrukcję nośną procesu poznania, tworzyłyby zobiektywizowaną podstawę poznawczą do prognozowania i kształtowania długookresowego oraz bieżącego procesu decyzyjnego. Poznana rzeczywistość formułowałaby nowe pytania uruchamiające kolejne fazy jej diagnozowania (program egzamin ustny).

System projektowania przyszłości

Podstawowym warunkiem skutecznego oddziaływania procesu diagnozowania na kształtowanie rzeczywistości jest jego wmontowanie w system projektowania przyszłości (prognozowania, programowania, planowania). Dopiero to stworzyłoby nową jakościowo sytuację organizacyjno-metodologiczną funkcjonowania całego systemu sterowania rozwojem (opinie o programie). Stworzyłoby system, w którym:

1. coraz lepsze poznanie zjawisk i procesów zachodzących w rzeczywistości oraz praw i prawidłowości rządzących ich rozwojem byłoby trwałą podstawą obiektywizacji przewidywania (prognozowania i planowania); umożliwiałoby przewidywanie zjawisk niezależnych od planującego (prognozującego), określanie warunków, w jakich będą przebiegać w sposób najbardziej prawdopodobny procesy przekształceń strukturalnych (segregator aktów prawnych);
2. formułowanie celów ekorozwoju opierałoby się na obiektywnych uwarunkowaniach przekształceń strukturalnych, a strategie rozwoju oparte na tych celach i uwarunkowaniach uwzględniałyby środki działania adekwatne do skali rzeczywistych trudności z tym związanych; jest to podstawowy warunek realności i wiarygodności strategii rozwojowych, tak niedoceniany dotychczas w systemie gospodarki planowej; skutek tego niedoceniania to stałe zagrożenie załamania strategii wraz ze wszystkimi konsekwencjami ekologicznymi, społecznymi, gospodarczymi a nawet politycznymi;
3. wybór metod i środków sterowania przekształceniami strukturalnymi umożliwiłby realizację celów z uwzględnieniem obiektywnych uwarunkowań rozwoju;
4. postęp metodologiczny (metody i techniki prognozowania, planowania i sterowania) uwzględniałyby rzeczywiste sytuacje problemowe, prawa i prawidłowości rozwoju kształtujących się i świadomie kształtowanych przekształceń strukturalnych (promocja 3 w 1).

Rzeczywista współzależność przemian struktur przestrzennych i rozwoju społeczno-gospodarczego oraz przekształceń środowiska przyrodniczego wskazuje na niezbędność ich współzależnego diagnozowania w całym procesie kształtowania zgodnie z celami ekorozwoju.