Ciemne zabarwienie

Przed pobraniem próbki NNS należy otwór oczyścić szapą z błota tak, by dno otworu było czyste i stanowiło możliwie równą płaszczyznę bez wgłębień i dziur, które robi np. szapa z żądłem. Następnie opuszcza się na żerdziach aparat do pobierania z dokręconym cylindrem. Cylinder musi być zupełnie czysty i łatwo się wkręcać (dobrze oczyścić i nasmarować gwint), żeby podczas odkręcania nie naruszyć struktury gruntu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dość skomplikowana czynność parafinowania staje się zbędna, jeśli mamy do dyspozycji cylindry ze specjalnym zamknięciem. Wtedy wystarcza zrównanie gruntu ze ściankami cylindra i skręcenie uszczelek. Jeśli cylinder podczas pobierania próbki nie został wepchnięty w grunt na całą swoją długość, należy dopełnić go tym samym gruntem, oddzielając krążkiem gumowym lub oparafinowanym krążkiem drewnianym czy tekturowym próbkę NNS od gruntu dosypanego. W opisie próbki, którą wkładamy pod górną uszczelkę, należy wówczas podać długość próbki w stanie nienaruszonym (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Posługując się parafiną trzeba uważać, by jej nie przegrzać. Zabezpieczyć się przed tym można łatwo, zestawiając ją z ognia wówczas, gdy w naczyniu znajduje się jeszcze kawałek nierozpuszczonej parafiny. Jeśli sam garnek pobiera dużo ciepła i długo stygnie, kawałek nierozpuszczonej parafiny musi być dość duży, aby zagotowanie (a tym samym przegrzanie) parafiny nie mogło nastąpić już po zdjęciu garnka z ognia. Przegrzaną parafinę łatwo poznać, gdyż nabiera ona ciemnego zabarwienia, które po każdym następnym przegrzaniu staje się coraz ciemniejsze (uprawnienia budowlane).

Dobrze przygotowana parafina po zupełnym zakrzepnięciu ma barwę białą. Drugą ważną dla wiertacza cechą parafiny jest jej kurczenie się podczas krzepnięcia. Parafina wlana do cylindra po zakrzepnięciu odstaje od jego ścianek. Powstała w ten sposób szczelina powodowałaby wysychanie gruntu, toteż próbkę należy zalać powtórnie; wówczas szczelina zostanie wypełniona nową porcją parafiny. A więc: każde uszczelnienie parafiną musi być wykonane przez podwójne zalanie (program egzamin ustny).

Słoik i cylindry

Przechowując próbki gruntu na budowie musimy pamiętać, że próbkom szkodzi zarówno upał jak mróz. Nagrzanie się próbki powoduje wydzielanie się wody z gruntu i chociaż nie może ona ujść z dobrze uszczelnionego naczynia, zbiera się w naczyniu w postaci kropel lub też przemieszcza się w gruncie. W każdym wypadku powoduje to zmianę wilgotności całej próbki lub jej poszczególnych części (opinie o programie).

Słoik stojący przy otworze należy więc ustawić w cieniu i przykryć mokrą szmatą, zwilżaną w miarę  wysychania. Po skończeniu pracy w danym dniu słoiki należy przenieść do odpowiedniego pomieszczenia np. piwnicy. Woda w przeciwieństwie do parafiny zamarzając, zwiększa swoją objętość. I to właśnie może być przyczyną pęknięcia słoika, wypełnionego nie tylko wilgotnym gruntem, lecz również wodą (segregator aktów prawnych).

Próbki NNS po zamarznięciu stają się bezwartościowe, gdyż wskutek rozsadzającego działania lodu, tworzącego się wewnątrz próbki grunt pęka, tracąc swą pierwotną strukturę. Parafina na takiej próbce jest zwykle uszkodzona w sposób widoczny. W zimie lub w okresach nocnych przymrozków należy więc próbki gruntu umieszczone w słoikach i w cylindrach przechowywać w temperaturze powyżej 0°C.

Do transportu skrzynek przybija się wieka gwoździami, by zabezpieczyć grunt przed przesypywaniem się do innych kasetek lub zniszczeniem wszystkich próbek wskutek otwarcia się skrzynki. Słoiki i cylindry pakuje się w skrzynie, przekładając je obficie wełną drzewną, sianem, trocinami itp.

Tak zapakowane próbki należy przewieźć pod dozorem odpowiedzialnego pracownika do laboratorium; używa się w tym celu samochodu bezpośrednio z budowy (promocja 3 w 1). W drodze trzeba chronić próbki zarówno przed zamarznięciem jak i przed zbytnim nagrzaniem.