Cienkościenne cewki drewna

Cienkościenne cewki drewna wczesnego przejmują zadania przewodzenia substancji odżywczych, cewki drewna późnego o grubych ścianach nadają drzewu wytrzymałość (program uprawnienia budowlane na komputer). Transport substancji odżywczych i wody z korzeni do liści u drzew liściastych, przejmują specjalne komórki przewodzące - naczynia lub pory. Fachowe określenie komórek mocujących drzew liściastych to włókna libriformu. Tylko one zaopatrzone są w jamki.
Każdy przekrój drzewa wygląda inaczej (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Porównując krążek pnia dębu i buka stwierdzić można następujące cechy: u dębu:
- wewnętrzne słoje mają barwę ciemniejszą niż zewnętrzne
- pojedyncze słoje są wyraźnie zaznaczone
- na styku słojów widoczne są jasne rzędy punktów
- widać jasne błyszczące linie przebiegające w poprzek do słojów u buka:
- jednakowe zabarwienie wszystkich słojów (uprawnienia budowlane).

W jasnej zewnętrznej części pnia dębu transportowane są substancje odżywcze od korzeni do liści. Tę strefę „przewodzenia soków" określa się mianem bielą. Do komórek ciemnej wewnętrznej części dębu, odkładane są produkty przemiany materii (substancje wypełniające). Ta część pnia przestała być przydatna do transportu pożywienia. Jej fachowa nazwa to rdzeń. Jeśli występuje wewnętrzna część pnia, tak jak w przypadku buka, która nie przewodzi „soków", ale ma taką samą barwę jak biel, to mamy do czynienia z twardzielą niezabarwioną.
Przewodzący soki biel jest bardziej miękki niż twardziel i drewno rdzenia.
Rozłożenie bielą, rdzenia i twardzieli nie jest jednakowe u wszystkich gatunków drzew (program egzamin ustny).

Istnieją gatunki drzew, które w całym swym przekroju składają się z „przewodzącego soki" bielą, jak np. klon. Są to tzw. drzewa bielaste. Jeśli wewnętrzna część pnia to rdzeń, jak u dębu i sosny, mówimy wtedy o drzewach rdzeniowych. Wśród gatunków drewna użytkowego te spotyka się najczęściej. W przyrodzie występują również często drzewa twardzielowe. Zbudowane są z warstwy zewnętrznej bielą i z lekko zabarwionej wewnętrznej twardzieli. Przykładem jest tutaj buk. Jako drzewo rdzeniowo- -twardzielowe określa się wiąz. Jego przekrój ukazuje rdzeń, z którym styka się twardziel otoczona zewnętrznym bielem. Są to rzadkie drzewa.

Promienie rdzeniowe

Promienie rdzeniowe nie zawsze są widoczne
Na przekroju dębu rozpoznać można jasne, cienkie linie, które przebiegają w poprzek przez strukturę słojów rocznych na zewnątrz. Są to komórki magazynujące. Nazywa się je również promieniami rdzeniowymi, ponieważ wychodzą od rdzenia promieniowo w kierunku zewnętrznym (opinie o programie). Z powodu ich naturalnego połysku stosuje się też nazwę zwierciadła. Promienie rdzeniowe drzew szpilkowych są drobne. U niektórych drzew liściastych widoczne są one dobrze bez powiększenia.
Rysunek powierzchni drewnianej jest niepowtarzalny.

Porównując tekstury (rysunki) desek dębowych z tego samego pnia zauważyć można, że wyglądają inaczej. Jak to się dzieje, że tekstury są tak różne?
W przekroju poprzecznym granice przyrostu rocznego odcinają się jako wyraźne koliste pierścienie. Prowadząc cięcie wzdłuż rdzenia, przecina się w pół wszystkie słoje. Na powierzchni przekroju granice przyrostu rocznego przebiegają jako prawie równoległe linie wzdłużne. Ten rodzaj przekroju nazywa się przekrojem promieniowym.
Przekrój promieniowy prowadzi do równomiernej prostej tekstury (segregator aktów prawnych).

Cięcie promieniowe wykonać można na pniu drzewa tylko jeden raz. Wszystkie inne cięcia wzdłużne przebiegają w mniejszym lub większym oddaleniu od rdzenia. Przy tym nacina się skośnie przybywające co roku stożkowe warstwy wzrostu. Granicę warstw wzrostu wyznaczają dwie ukośnie skierowane na zewnątrz linie, których górne końce połączone są ze sobą tukami.

Taki rysunek określa się mianem słojowania, sposób cięcia jako: przekrój słojowy, przekrój styczny lub odłup (promocja 3 w 1).
Powierzchnia przekroju stycznego jest słojowana. Słojowanie jest tym wyrazistsze, im dalej od środka pnia przebiega powierzchnia skrawania.