Ciepła woda użytkowa

Podstawowym zadaniem eksploatacji wewnętrznych instalacji wodociągowych jest zapewnienie doprowadzania wody do wszystkich jej odbiorców w wymaganej ilości i odpowiedniej jakości, jak również pod odpowiednim ciśnieniem (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dla wykonania tych zadań każda instalacja wodociągowa musi być poddawana regularnym przeglądom i pracom konserwacyjnym, polegającym głównie na prowadzeniu remontów bieżących, oraz okresowym remontom średnim i kapitalnym (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zbiornik powinien być eksploatowany zgodnie z instrukcją opracowaną przez projektanta, wytwórcę zbiornika lub użytkownika. Instrukcja powinna zawierać przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy oraz znajdować się w pobliżu zbiornika hydroforowego. Naprawa ścianek zbiornika lub wymiana jego części składowych może być przeprowadzana dopiero po otrzymaniu zezwolenia rejonowego dozoru technicznego. Wymiana całych urządzeń lub ich części może być przeprowadzona tylko po uprzednim zezwoleniu rejonowego dozoru technicznego (uprawnienia budowlane).

Dla uniknięcia przymusowych postojów oraz dla prawidłowej eksploatacji należy wszystkie elementy urządzenia hydroforowego starannie konserwować. Odnosi się to głównie do elementów o ruchomych częściach (pompy, sprężarki itp.). Mogą być ponadto prowadzone remonty bieżące, średnie i kapitalne.

Ciepła woda użytkowa dostarczona do odbiorców pod względem cech fizykochemicznych powinna odpowiadać państwowym przepisom sanitarnym ujętym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 16.XI.1961 r. Przez pojęcie ciepłej wody użytkowej należy rozumieć wodę przeznaczoną do picia i potrzeb gospodarstw domowych, potrzeb zakładów żywienia zbiorowego, produkcji artykułów żywnościowych oraz środków farmaceutycznych. Ponadto te same warunki powinna spełniać woda używana w zakładach kąpielowych, publicznych i przyzakładowych oraz ogólnie biorąc we wszystkich instalacjach służących do utrzymywania czystości osobistej (program egzamin ustny).

Temperatura ciepłej wody

W budownictwie powszechnym (mieszkaniowym, hotelach, pensjonatach, sanatoriach czy szpitalach) temperatura ciepłej wody przygotowywanej centralnie na wejściu do instalacji wewnętrznej powinna wynosić 55°C. Odchyłki od tej temperatury nie powinny być większe niż ± 5 C. Minimalna temperatura wody w punkcie czerpalnym w okresie szczytowych, jak również w okresie minimalnych rozbiorów wody nie powinna być niższa od 45°C. Woda pobierana z punktu czerpalnego powinna osiągnąć tę temperaturę po czasie koniecznym do wypłynięcia wody znajdującej się w podejściu do pionu mającego cyrkulację. W budynkach, w których cyrkulacja wody odbywa się tylko w poziomych przewodach rozprowadzających, minimalna temperatura wody powinna być uzyskana po odprowadzeniu wody z pionu zasilającego i podejścia do przyboru sanitarnego (segregator aktów prawnych).

W urządzeniach indywidualnego przygotowania ciepłej wody temperatura wody nie jest ustalona. W kuchniach, zakładach żywienia zbiorowego temperatura wody^ używanej do ręcznego mycia naczyń powinna wynosić 55 do 60^cC. Maszyny do mycia naczyń w dużych kuchniach restauracji, szpitali czy hoteli wymagają wody o temperaturze 90^cC.

Zasadniczo, ze względu na procesy korozyjne, ciepłej wody bez specjalnego jej uzdatniania, rozprowadzanej instalacją nie wykonaną z materiałów odpornych na korozję, nie powinno się podgrzewać do temperatur wyższych od 55°C (promocja 3 w 1).

Przy obliczaniu mocy cieplnych urządzeń podgrzewających wodę przyjmuje się następujące średnie temperatury wody wodociągowej:

1. przy powierzchniowych ujęciach wody - t_w = 5°C
2. przy głębinowych ujęciach wody - t_w = 10°C

W uzasadnionych przypadkach, np. przy czerpaniu wody wodociągowej z górskich strumieni, temperaturę wody zimnej można przyjąć równą 1-2°C.