Ciepło twardnienia cementów

Cement z zestawu 3 wykazał dużą odporność na agresję magnezowo-siarczanową. Współczynnik odporności cementu na tę agresję przewyższał 1,0 we wszystkich badanych okresach twardnienia. Również dobrą odporność wykazał cement z zestawu 3 na korodujące działanie siarczanu wapniowego i wody morskiej. Najmniej odporny jest jednak ten cement na oddziaływanie roztworu siarczanu sodowego, szczególnie w okresie 3 miesięcy (program uprawnienia budowlane na komputer).

Po dłuższym okresie wytrzymałość próbek zwiększa się ponownie i współczynnik odporności osiąga wartość 0,91 (po 6 miesiącach twardnienia) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Cement z zestawu 4, zawierający ponad 5% glinianu trójwapniowego, jest ogólnie znacznie mniej odporny na działanie roztworów agresywnych. Cement ten wykazał jedynie dość dobrą odporność przy twardnieniu w wodzie morskiej (Kca = 0,99). Jest on mniej odporny na działanie siarczanów metali dwuwartościowych, a w ogóle nieodporny na działanie siarczanu sodowego. Próbki rozpadły się po upływie 6 miesięcy przechowywania w roztworze siarczanu sodowego, co mogło być spowodowane powstaniem znacznych ilości etryngitu w wyniku reakcji glinianu trójwapniowego, obecnego w klinkierze, z jonami siarczanowymi (uprawnienia budowlane).

Zbadany porównawczo cement przemysłowy odznacza się nieco lepszą odpornością na działanie wody morskiej (KC6 = 1,10), ale w przypadku działania pozostałych roztworów cement z zestawu 3 osiąga lepsze wskaźniki od tego cementu.
Przytoczone dane świadczą o możliwości zastosowania cementu z zestawu 3 jako spoiwa odpornego na działanie siarczanów.
Ilość ciepła, jaką cement wydziela przy twardnieniu, określa w pewnym stopniu zakres jego zastosowania (program egzamin ustny).

Szczególnie w budownictwie hydrotechnicznym wskazane jest stosowanie cementów o małym cieple twardnienia lub cementów o umiarkowanym cieple twardnienia, w związku z tym, że ciepło to, będące wynikiem egzotermicznych reakcji hydratacji minerałów klinkierowych, może doprowadzić do znacznego wzrostu temperatury materiału wewnątrz masywu betonowego, co stanowi przyczynę powstawania pęknięć i przedwczesnego zniszczenia budowli.
Ciepło twardnienia cementów oznaczano metodą rozpuszczania (opinie o programie).

Zmniejszenie zawartości alitu

Z danych tych wynika, że ciepło twardnienia cementów waha się w dość szerokich granicach w zależności od składu mineralnego cementów.
Duża zawartość alitu w cemencie z zestawu 1 doprowadza do wydzielania znacznej ilości ciepła we wszystkich okresach twardnienia, przewyższającej ciepło twardnienia cementu portlandzkiego o przeciętnym składzie (segregator aktów prawnych).

Zmniejszenie o prawie 10% zawartości alitu w cemencie z zestawu 2 obniża wydzielanie ciepła do poziomu typowych cementów portlandzkich. W początkowych okresach twardnienia (3 i 7 dni) wydzielanie ciepła przez cement z zestawu 2 okazuje się nawet nieco mniejsze niż wymienione przez autorów prac jako charakterystyczne dla cementu o przeciętnym składzie.
Cement z zestawu 3 ma ciepło twardnienia pośrednie pomiędzy efektami egzotermicznymi cementu o małym cieple i cementu o umiarkowanym cieple twardnienia. Obniżone ciepło twardnienia cementu z zestawu 3 pozwala sklasyfikować ten cement jako cement o umiarkowanym cieple, co w połączeniu z odpornością na agresję siarczanową i chlorosiarczanową wyróżnia go z punktu widzenia przyszłych możliwości wykorzystania w budownictwie hydrotechnicznym (promocja 3 w 1).

Jak już wspomniano, cement z zestawu 4 ma nieco większą zawartość glinianu trójwapniowego w porównaniu z pozostałymi badanymi cementami. Nie wpłynęło to jednak w sposób istotny na wielkość ciepła twardnienia tego cementu, co wiąże się z bardzo małą zawartością krzemianu trójwapniowego. Cement z zestawu 4 może być zaliczony do cementów o umiarkowanym cieple twardnienia.

Jak stwierdzono, cementy o zwiększonej zawartości glinożelazianów wapnia cechuje mniejsze ciepło twardnienia; możliwe jest więc uzyskanie cementu o małym cieple twardnienia i cementu o umiarkowanym cieple twardnienia przy zawartości alitu nie większej od 50 % co całkowicie odpowiada wymaganiom GOST 10178-62.