Cierny mechanizm naciągowy

Cierny mechanizm naciągowy w postaci przeciągarki naciągowej jest bardzo prosty w konstrukcji i najbardziej rozpowszechniony. Naciąg struny uzyskuje się przez jej przeciąganie przez oczko stalowe (lub ze spieku ceramicznego) o średnicy 0,9 D (d - średnica struny) (program uprawnienia budowlane na komputer). Przy tej czynności zużywa się znaczną ilość energii i wymaga to użycia silników o dużej mocy, np. dla drutu 0 5 mm - 46 KM.

Napinacz różnicowy, zastosowany między innymi w polskiej nawijarce Pająk I wymaga o wiele mniejszego silnika, bo tylko 14 kW. Urządzenie to składa się z dwóch rolek obracających się w czasie jazdy z jednakową liczbą obrotów dzięki zsynchronizowaniu z napędem na łańcuch. Średnica jednej rolki jest nieco większa (może być regulowana) od średnicy drugiej rolki (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Ponieważ struna podawana z bębna poprzez hamulec wstępny owija się wokół obu rolek i zabezpieczona jest przed poślizgiem, na odcinku pomiędzy rolkami musi ona uzyskać pewne sprężyste wydłużenie, konieczne dla pokrycia różnicy długości drogi odbierania (na rolkę większą) i podawania (z rolki mniejszej).

Napięcie struny będzie tym większe im większa jest różnica średnic rolek.
Konstruowane w różnych krajach nawijarki wg wyżej opisanej zasady można podzielić na dwa typy (uprawnienia budowlane). Typ pierwszy nawijarki opracowany w Anglii, a następnie w USA, nazywa się nawijarką karuzelową. Został on zrealizowany w szeregu krajów, a w roku 1956 także w Polsce. Wspólną cechą charakterystyczną dla tego typu nawijarek jest zawieszenie wózka roboczego na linach, związanych z konstrukcją nośną wózka prowadzącego, posuwającego się ruchem biernym po powierzchni wieńca zbiornika.

Związany z tym jest charakterystyczny nierówny bieg wózka prowadzącego. Obsługa przebywa stale w wózku roboczym (program egzamin ustny). Nawijarki karuzelowe wymagają umocowania ramienia wodzącego górny wózek (wózek prowadzący) na trzpieniu umieszczonym w osi zbiornika, mniej więcej w poziomie górnej krawędzi ściany zbiornika.

Drugi typ nawijarki opracowany został w 1950 r. w Szwajcarii (system BBRV) i nosi miano nawijarki obiegowej. Przy tym systemie mechanizm napędowy i dźwigowy znajdują się w wózku prowadzącym, który mając własny napęd na koła biegowe jest wózkiem obiegowym. Wózek roboczy dwukołowy, również obiegowy, o bardzo małych wymiarach, niesie mechanizm naciągowy struny, koło napędowe i napinacz cięgna zamkniętego, będącego torem jazdy (może być to lina stalowa lub łańcuch Galla) (opinie o programie).

Koło napędowe

Koło napędowe otrzymuje moment obrotowy od silnika umieszczonego na wózku obiegowym za pośrednictwem wału, sprowadzonego w dół na całą wysokość zbiornika. Kontrolę naciągu struny, łączenie struny i jej kotwienie umożliwia obsłudze pionowy pomost komunikacyjny podwieszony na wózku obiegowym. Zarówno wał napędowy jak i pomost komunikacyjny są zbudowane z elementów, które łatwo można kolejno demontować, w miarę wznoszenia się poziomu nawijanej struny. Silnik nawijarki obiegowej jest elektryczny lub spalinowy.

Nawijarka może być związana z główną osią obrotu sztywną konstrukcją lub w przypadku zbiorników o bardzo wielkich średnicach bez przekrycia, jako układ niezwiązany wyposażony w koła oporowe, swobodnie biegnący po powierzchni czołowej ściany walcowej (segregator aktów prawnych). Bęben z nawiniętą struną w przeciwieństwie do nawijarek karuzelowych znajduje się tu na wózku obiegowym. Nawijarka obiegowa została wykonana w kilku wariantach.

Nawijarki karuzelowe są cięższe, lecz łatwiejsze w obsłudze. Ciężar wózka roboczego systemu Preload wynosi 9 T, a wózka nawijarki obiegowej systemu BBRV - 1 T.
Wydajność nawijarki karuzelowej jest większa, gdyż jej bieg jest szybszy. Nawijarka Preload nawija do 5 ton strun na dzień, a nawijarka BBRV - do 1 tony dziennie.
Obsługa nawijarki karuzelowej jest łatwiejsza, lecz instalacja jej jest trudniejsza.

Stąd wniosek, że do większych zbiorników nadaje się pierwsza, natomiast do mniejszych - druga (promocja 3 w 1).
Przy nawijarce karuzelowej obsługa ma możność stałej kontroli nakładanej struny. Z tego względu nadaje się ona bardziej do realizacji próbnych i doświadczalnych.