Ciężar objętościowy gipsobetonu

Ciężar objętościowy gipsobetonu może, w zależności od rodzaju i porowatości kruszywa, wahać się w dość szerokich granicach od 1000 do 1400 kG/m³. Wodochłonność betonów gipsowych na kruszywach mineralnych wynosi 15-h26°/o, a na organicznych - 50-P60% (program uprawnienia budowlane na komputer).

Betony gipsowe odznaczają się zmniejszoną wodoodpornością. Nawet przy niewielkim nawilżeniu wytrzymałość wyrobów z betonów gipsowych znacznie zmniejsza się; prócz tego zwiększa się pełzanie betonu w wyrobach będących pod obciążeniem. Współczynnik zmiękczenia gipsobetonu wynosi 0,3-r-0,5, wówczas kiedy dla większości materiałów wodoodpornych współczynnik ten powinien być nie mniejszy niż 0,8. Chociaż wyroby gipsowe po wysuszeniu odzyskują ponownie swoją wytrzymałość, to jednak systematyczne nasycanie wodą i wysuszanie prowadzi do stopniowego ich zniszczenia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Gipsobeton przy twardnieniu rozszerza się (o 0,2-0,8%), co zmniejsza jego przyczepność do zbrojenia. Zbrojenie stalowe ulega w gipsobetonie korozji, dlatego pokrywa się je masami ochronnymi (uprawnienia budowlane).

Stosując spoiwo gipsowo-cementowo-pucolanowe, wykonywane na bazie gipsu budowlanego i cementu portlandzkiego pucolanowego marki 300, można otrzymać beton marki 150-200. Współczynnik rozmiękczenia tych betonów wynosi 0,6-0,8. Prócz tego, betony na omawianym spoiwie odznaczają się szybkim przyrostem wytrzymałości, która w 2-3 godzin po ich wykonaniu osiąga 30-40% wytrzymałości wymaganej. Dla przyspieszenia twardnienia wyrobów z betonów na spoiwie gipsowo-cementowo-pucolanowym można je naparzać przy temperaturze 70-80°C, przy czym po 5-8 godz. wytrzymałość betonu osiąga 70-90% wytrzymałości końcowej. Wyroby z betonu na tym spoiwie mają mrozoodporność 25-30 cyklów. Zależna jest ona od składu spoiwa, jego zużycia, rodzaju, składu, szczelności betonów i innych czynników (program egzamin ustny).

Wyroby na bazie polimerów

Należy zaznaczyć perspektywiczność wykorzystania spoiwa gipsowo-cementowo-pucolanowego do produkcji płyt wykonywanych metodą wibroprasowania lub w formach bateryjnych. Płyty te, o dużej wodoodporności, są z powodzeniem stosowane do budowy ścian w łazienkach, wykonywania kabin sanitarnych, jak również jako podłoża podłóg w budynkach mieszkalnych (opinie o programie).

Wyroby na bazie polimerów powinny być nietoksyczne, bez zapachu, samogasnące oraz dopuszczone przez władze nadzoru sanitarnego i bezpieczeństwa pożarowego do stosowania. Wyroby z takich betonów, stosowane w temperaturach ujemnych i bardzo wysokich, należy dodatkowo badać na zdolność zachowania właściwości fizyczno-mechanicznych i eksploatacyjnych.

Betonami polimerocementowymi nazywa się zwykłe lub drobnoziarniste betony cementowe (na kruszywach ze skał zwartych i porowatych) z dodatkami polimerowymi, znacznie polepszającymi właściwości betonu, szczególnie jeśli dodatki te aktywnie współdziałają z cementem lub produktami jego reakcji z wodą i biorą udział w tworzeniu struktury kamienia cementowego i betonu (segregator aktów prawnych).

Na podstawie badań WNII nowych materiałów budowlanych i NIIŻB ustalono, że przez wprowadzenie do betonu zwykłego lub zaprawy do 20°/o (w odniesieniu do ciężaru cementu) emulsji polioctanu winylu lub innych tworzyw termoplastycznych i żywic rozpuszczalnych bądź lateksów sztucznych można otrzymać betony o 1,5-4-3-krotnie większej wytrzymałości na rozerwanie lub zginanie i o 20h-50°/o większej na ściskanie w porównaniu z betonami zwykłymi.

W betonie polimerocementowym jako spoiwo służy kompozycja z substancji mineralnej cementu, zarobionego wodą, i wysokocząsteczkowej substancji organicznej polimeru (promocja 3 w 1). Zarówno cement jak i polimer biorą udział w tworzeniu struktury betonu; kamień cementowy tworzy z kruszywem monolit, a polimer w miarę usuwania wody wolnej z układu tworzy cienką błonkę, równomiernie rozmieszczoną na powierzchni ziaren cementu i kruszywa. Błonka ta, odznaczająca się dobrymi właściwościami adhezyjnymi, polepsza przyczepność kamienia cementowego do kruszywa i ziaren cementu do siebie; zwiększa ona jednolitość betonu i nadaje mu specyficzne właściwości w porównaniu z betonem zwykłym.