Ciśnienie hydrostatyczne

W celu poznania specyfiki obydwu rozwiązań konstrukcyjnych udoskonalonego aparatu trójosiowego ściskania należy zbadać stan naprężenia w nich panujący. Alternatywę pierwszą omawianego aparatu. Xa próbkę działa w tym przypadku ciśnienie hydrostatyczne p, moment skręcający oraz siła osiowa. Stan naprężenia panujący w elemencie próbki. Podano na nim również kierunki naprężeń głównych panujących w próbce (program uprawnienia budowlane na komputer).

Badania weryfikacyjne hipotez wytrzymałościowych gruntu przeprowadziło wielu badaczy w ciągu ostatnich lat. Jako jeden z pierwszych doświadczenia tego typu przeprowadził W. M. Kirkpatrick. Posłużył on się aparatem o ustalonych kierunkach głównych naprężeń, a badania wykonał dla gruntów piaszczystych. Z uwagi na symetrię geometrycznej interpretacji dyskutowanych wyżej hipotez wystarczyło zbadanie tylko jednej szóstej śladu przecięcia się powierzchni wyrażającej warunek wytrzymałości z płaszczyzną oktaedryczną. Z uwagi na trudności techniczne Kirkpatrickowi nie udało się uzyskać niszczących stanów naprężenia przy tej samej wartości pierwszego niezmiennika (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W celu porównania wyników musiał on uzyskane punkty naprężeń niszczących rzutować na ustaloną płaszczyznę oktaedryczną (uprawnienia budowlane). Wyniki uzyskane przez Kirkpatricka. Wykazują one dużą zgodność z hipotezą Coulomba-Mohra tj. potwierdzają sugestię, że na wytrzymałość gruntu mają wpływ dwa ekstremalne naprężenia główne. Podobne badania dla pyłów, lecz w aparacie o zmiennych kierunkach naprężeń głównych przeprowadził Haythornthwaite. Uzyskana doświadczalnie powierzchnia warunku wytrzymałości odbiega wyraźnie od wszystkich trzech kryteriów wyżej dyskutowanych (program egzamin ustny).

Analogiczne badania iłów

Analogiczne badania dla iłów wykonali T. H. Wu, A. K. Loh i L. E. Malvern [35]. Posłużyli się oni aparatem o stałych kierunkach naprężeń głównych. Wyniki uzyskane przez nich wykazują dość dobrą zgodność z kryterium Coulomba-Mohra, aczkolwiek zachowują pewien charakterystyczny rozrzut podobny do uzyskanego przez Ilaythornthwaite’a. Coulomb, a za nim i inni zakładali, że kąt tarcia i spójność są stałymi materiałowymi charakteryzującymi wytrzymałość danego gruntu. Szybko jednak zorientowano się, że nie tylko rodzaj gruntu, ale także stopień zagęszczenia wilgotność próbki wpływają na aktualne wartości kąta tarcia wewnętrznego i spójności. Następnie w miarę doskonalenia aparatury badawczej ujawniły się wszystkie wspomniane parametry wpływające na wytrzymałość gruntu (opinie o programie).

Ogólnie można powiedzieć, że miarodajne w momencie zniszczenia wartości kąta tarcia wewnętrznego i spójności są złożoną funkcją historii obciążenia zarówno w sensie drogi w przestrzeni naprężeń (D. W. Taylor[26]), jak i w sensie czasu. Zależą one również od tego, czy rozpatrywany element, lub próbka gruntu, jest izolowana, czy też ma możliwość swobodnej wymiany nadmiaru wody i powietrza z otoczeniem podczas zagęszczania się pod obciążeniem (segregator aktów prawnych). Oczywiście pełne odtworzenie spodziewanych w konkretnym przypadku warunków jest w związku z tym niemożliwe podczas badań laboratoryjnych. Można uwzględnić tylko niektóre parametry, jak warunki filtracji, czy czas obciążania, oraz wielkość spodziewanych naprężeń normalnych w płaszczyźnie ścięcia.

Wpłynęło to na powstanie szeregu sposobów przeprowadzania pomiaru miarodajnych wartości kąta tarcia wewnętrznego i spójności, zależnie od rodzaju gruntu. W gruntach sypkich ma znaczenie w badaniach statycznych jedynie historia obciążenia w sensie drogi w przestrzeni naprężeń (promocja 3 w 1). Woda zawarta w porach w naturalnych warunkach posiada zawsze możliwość usunięcia się z uwagi na duży współczynnik przepuszczalności. Inaczej rzecz przedstawia się w przypadku gruntów spoistych. Tutaj fakt, czy próbka w momencie ścięcia będzie skonsolidowana, czy nie, ma istotne znaczenie.