Cząsteczka celulozy

Cząsteczka celulozy glikozowych powiązanych w łańcuchy za pomocą mostków tlenowych w położeniu 1,4. Elementarna komórka krystalograficzna czystej celulozy ma kształt graniastosłupa równoległościennego. Krawędź podłużna (biegnąca w kierunku głównej wartościowości) ma długość 10,3 A, co odpowiada długości jednej reszty glikozowej; krawędzie podstawy mają długość 8,35 A i 7,9 A, a zawarty między nimi kąt 7 = 84 (program uprawnienia budowlane na komputer).

Podane wartości określają układ siatki przestrzennej celulozy. Cząsteczki celulozy mają kształt długich, ułożonych wiązkami łańcuchów, które biegną równolegle do osi włókna lub oplatają je wzdłuż linii spiralnych o różnym nachyleniu. W kierunku poprzecznym poszczególne łańcuchy powiązane są między sobą słabszymi od wartościowości głównych wiązaniami wodorowymi lub siłami van der Waalsa1. Silne wiązania główne powodują dużą wytrzymałość mechaniczną oraz małe pęcznienie włókien w kierunku podłużnym. Wiązania poprzeczne są słabsze i mają charakter bardziej luźny (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Następstwem tego jest duże pęcznienie i mała wytrzymałość włókien celulozowych, a w ślad za tym i drewna, w kierunkach poprzecznych (w kierunku promieniowym i stycznym) (uprawnienia budowlane).
W początkowej fazie badań rentgenograficznych przyjmowano na podstawie teorii Nageliego, że micele zbudowane są z 40 do 60 łańcuchów celulozowych, z których każdy składa się ze 100 do 200 reszt glikozowych. W myśl teorii miceli indywidualnej łańcuchy powiązane w kierunku podłużnym wartościowościami głównymi, a w kierunku poprzecznym wartościowościami wtórnymi (wiązania wodorowe) zgrupowane są w micele o kształcie wydłużonych prostopadłościanów, o wymiarach przekroju poprzecznego 50 do 60 A i o długości 600 do 1000 A; stosunek osi wynosi w przybliżeniu 1:10. Micele ułożone obok siebie w regularny sposób na kształt cegieł w murze powiązane są z sobą siłami międzyczą- steczkowymi. Pozwala to na wnikanie wody między micele i zmianę ich wzajemnego położenia (program egzamin ustny).

Układ przestrzenny

Prostopadłościenne micele zbudowane z łańcuchów celulozowych różnej długości, a mimo to ograniczone regularnymi płaszczyznami czołowymi, musiały nasuwać wątpliwości. Doprowadziło to do zastąpienia dotychczasowych poglądów teorią miceli frędzlowej. Zbliżone do siebie łań- cuchy-cząsteczki ulegają powiązaniu siłami międzycząsteczkowymi (siłami van der Waalsa), wskutek czego układają się na pewnej długości równolegle do siebie, ich końce natomiast pozostają w dalszym ciągu swobodne. Tak samo dalsze łańcuchy-cząsteczki zostają włączone w zespół (opinie o programie).

W ten sposób powstaje stopniowo uporządkowany układ przestrzenny, określany mianem miceli frędzlowej. Łańcuchy-cząsteczki przechodzą, zależnie od swej długości, przez jedną lub przez kilka micel, końce łańcuchów umiejscowione są poza ramami uporządkowanych układów przestrzennych. Na skutek działania sił van der Waalsa micele łączą się z sobą w kierunku podłużnym (rys. 86e). Micele stanowią układy, w których łańcuchy celulozy są przestrzennie uporządkowane, co upodabnia micele do kryształów. Dla odróżnienia od kryształów z jednej strony, a micel w ujęciu Nageliego z drugiej strony określa się układy o budowie uporządkowanej mianem krystalitów; ich długość wynosi 400-600 A, wymiary przekroju około 50 A (segregator aktów prawnych).

Obok micel-krystalitów występują w celulozie nie uporządkowane przestrzennie układy amorficzne, w których łańcuchy celulozy nie są powiązane (promocja 3 w 1). Micelarna budowa celulozy (rys. 87) jest powodem różnokierunkowości (anizotropii) drewna. W przeciwieństwie do celulozy lignina nie wykazuje budowy micelarnej. Zbudowana w ten sposób celuloza zdrenowana jest systemem powiązanych ze sobą szczelin i przestrzeni międzymicelarnych, z których najmniejsze mają średnicę około 10 A, największe dochodzą do 100 A.