Czasy wiązania

Wyniki badań cementów uzyskanych z powyższych klinkierów, przeprowadzonych wg GOST 310-60 (oprócz wytrzymałości).
Normalna konsystencja zaczynu cementowego. Badane cementy wyróżniają się zmniejszoną wodożądnością. Zawartość wody, zapewniająca normalną konsystencję zaczynu, wynosiła 23-24% zależnie od wartości modułu nasycenia, podczas gdy dla przeciętnego cementu portlandzkiego wynosi zwykle 24-F28% (program uprawnienia budowlane na komputer).

Czas wiązania, odpowiadający wymaganiom GOST 10178-62, uzyskuje się przy dodatku 3-4% gipsu w odniesieniu do masy klinkieru.
Stałość objętości. Na plackach z zaczynu cementowego o normalnej konsystencji, badanych po gotowaniu w wodzie w ciągu 4 h, jak też poddanych obróbce hydrotermicznej w autoklawie pod ciśnieniem 2 MPa w ciągu 3 h, nie zauważono pęknięć, zniekształceń i zniszczeń. Wszystkie próbki wykazały dobrą stałość objętości (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Wytrzymałość na zginanie i ściskanie. Wytrzymałość próbek twardniejących w normalnych warunkach określano według metody znormalizowanej.

Istnieje prosta zależność między wytrzymałością i mineralnym składem badanych klinkierów. A mianowicie, wytrzymałość na zginanie, jak i na ściskanie cementów o większym module nasycenia My i odpowiednio wyższej zawartości alitu jest we wszystkich okresach twardnienia większa niż cementów o małym module My. Prawidłowość ta jest słuszna dla wszystkich cementów i okresów twardnienia. Wyjątek stanowią próbki z cementu o module nasycenia My = 0,92, które w okresie od 7 do 28 dni twardnienia mają wytrzymałość na zginanie mniejszą niż próbki z cementu o My = 0,81, ale po dłuższym okresie twardnienia obserwuje się prawidłowy wzrost wytrzymałości w funkcji modułu nasycenia (uprawnienia budowlane).

W początkowych okresach twardnienia (włączając również okres 28-dniowy) cement o module nasycenia My = 0,70 ma małą wytrzymałość, ale już po sześciu miesiącach twardnienia jego wytrzymałość jest taka sama jak cementów z zestawów 2 i 3. Jak widać, cementy mają opóźnioną hydratację, a szczególnie cement z zestawu 7, co tłumaczy się jego składem mineralnym; zawiera on bowiem ponad 50% belitu. Marki badanych cementów są zależne od wartości modułu nasycenia. Cement o module My = 0,70 ma markę 20, cement o My = 0,81 - markę 40, a cement o My = 0,92 - markę 50. Po dłuższym dojrzewaniu wytrzymałość cementów zwiększa się, zwłaszcza wytrzymałość na zginanie, co oczywiście tłumaczy się znaczną ilością fazy glinożelazianowej w klinkierze (program egzamin ustny).

Proces hydratacji cementów

Wyniki pomiarów wytrzymałości próbek w normalnych warunkach twardnienia, jak już wspomniano, świadczą o nieco opóźnionym twardnieniu badanych cementów. Wolniejszy przyrost wytrzymałości może być wywołany bądź jakościowymi zmianami w procesach hydratacji badanych układów, bądź zmniejszeniem szybkości tych procesów - zmianami ilościowymi. W związku z powyższym proces twardnienia tych cementów zbadano dokładniej (opinie o programie).

Poza tym, zbadanie hydratacji ma duże znaczenie dla wyjaśnienia wpływu składu mineralnego na ten proces, ponieważ cementy zawierają różne ilości alitu i belitu. Znaczenie alitu w klinkierze portlandzkim jest ogólnie znane; cementy o dużej zawartości alitu mają niewątpliwie duże zalety, szczególnie dzięki szybkiemu narastaniu wytrzymałości w początkowych okresach twardnienia. W późniejszych okresach twardnienia zalety te zanikają, wytrzymałość cementu belitowego przewyższa wytrzymałość cementu alitowego i wzrasta w dalszym ciągu. Cementy belitowe zasługują na większą uwagę. Za granicą są one stosowane w budownictwie hydrotechnicznym (segregator aktów prawnych).

Badania przeprowadzono na próbkach cementów z zestawów 74 o modułach nasycenia równych odpowiednio 0,70, 0,81 i 0,92. Próbki przygotowane z zaczynu cementowego o normalnej konsystencji przechowywano przez 24 h w komorze o 100% wilgotności, a następnie w wodzie w warunkach normalnych (promocja 3 w 1).