Część przekroju poprzecznego

Część przekroju poprzecznego powłoki krótkiej, obciążonej wzdłuż krawędzi siłą P. Obciążenie jest niezależne od x. Obciążenie to nie może być przeniesione przez układ dwóch wzdłużnic, ponieważ siła styczna takiego układu będzie tworzyć pewien kąt z siłą P. Obciążenie może być przeniesione przez układ składający się co najmniej z trzech wzdłużnie (program uprawnienia budowlane na komputer).

Układ trójwzdłużnicowy. Wzdłużnica rozciągana 1 musi być umieszczona na krawędzi, a wzdłużnice 2 i 3 są obrane w sposób dowolny (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Układ może przenieść dowolne obciążenie poprzez środek ścinania 4′. Ponieważ siła P powoduje moment względem 4′ zgodny z kierunkiem ruchu wskazówek zegara, w punkcie 3 musi występować odpowiedni moment zamocowania. Wykorzystanie momentu zamocowania w punkcie 3 nie wymaga badania części powłoki leżącej na prawo od 3, ponieważ moment taki może spowodować jedynie nieznaczne momenty w tej części.

W dalszym ciągu nie ma powodu przypuszczać, że na prawo od punktu 3 występują siły rozciągające, gdyż moment może być przeniesiony przez powłokę działającą jak płyta (uprawnienia budowlane). Z drugiej jednak strony, dopóki rozpatrujemy układ tylko trzech wzdłużnie, nie można dopuścić, aby w punkcie 3 działały inne siły (np. siły normalne lub poprzeczne), ponieważ momenty lub siły rozciągające powstałe w pozostałej części powłoki byłyby trudne do określenia. Jeżeli siłę P rozłożymy na dwie składowe w kierunkach 2-1 i 2-3, oraz jeżeli składowe te podzielimy przez długość odpowiednich cięciw, wówczas znajdziemy odpowiednie ścinania jednostkowe: T’_t - dodatnie i Tó - ujemne. W końcu obliczamy momenty poprzeczne; wystarczy określić moment w punkcie 3, ponieważ można udowodnić, że moment zmniejsza się w sposób jednostajny od 1 do 3 (program egzamin ustny).

Siły obwodowe

Problem, który mamy obecnie rozwiązać, polega na takim wyznaczeniu wzdłużnie 2 i 3, aby moment 3 przyjmował żądaną wartość i jednocześnie z tym zbrojenie podłużne, które jest proporcjonalne do Tj - T’₂, osiągało minimum. W celu ustalenia warunków optymalnych zakładamy, że moment w 3 ma właściwą wartość, wówczas problem polega na tym, czy można zmniejszyć ilość zbrojenia przez zmianę w położeniach 2 i 3 (opinie o programie).

Przesunięcia te muszą mieć taki stosunek, aby moment w 3 pozostał niezmieniony. Jeżeli przesuniemy 2 w lewo, zaś 3 w prawo, powstaną siły styczne działające w kierunkach. Siły obwodowe przecinają się w punkcie 6. Ponieważ wypadkowa powoduje w punkcie 3 moment równy zeru, musi ona przechodzić przez środek ścinania 4. W punkcie 4 rozkładamy wypadkową na dwie składowe, jedną równoległą do 3-1 i drugą - równoległą do 3-3 (segregator aktów prawnych).

Pierwsza siła nie spowoduje zmiany ilości zbrojenia, gdyż zarówno 1 jak i 3 są wzdłużnicami rozciąganymi, druga natomiast zmniejsza siłę rozciągającą w 3. Z rozważania tego wynika, że układ wzdłużnicowy będzie optymalny, jeżeli 4-6 jest równoległa do 1-3, lub, inaczej mówiąc, warunek optymalności układu polega na tym, że punkt 6 przecięcia się stycznych w 2 i 3 leży na linii ścinania łuku 1—3. Warunek ten jest taki sam, jak i w przypadku powłok długich przy układzie trójwzdłużnicowym, gdy tylko jedna wzdłużnica jest umieszczona w punkcie końcowym przekroju (rys. 1.6.3-6).

Obliczenie więc układu trzech wzdłużnie odbywa się w sposób następujący: ustalamy położenie punktu 3; styczna w tym punkcie przecina linię ścinania 1-3 w punkcie 6. Z punktu 6 kreślimy drugą styczną do łuku, a mianowicie 6—2. Znajdujemy środek ścinania 4′ układu 1-2-3 (promocja 3 w 1). Jeżeli moment od siły P względem 4′ jest mniejszy od żądanego, należy wzdłużnicę 3 przesunąć w prawo; jeżeli moment jest większy należy postąpić odwrotnie. Niezbędne przesunięcie 3 można określić bez wielkiego trudu, gdyż momenty w powłoce w przybliżeniu są proporcjonalne do kwadratu odległości 1—3.