Częstość drgań

Młoty o dużej częstości uderzeń pracują szczególnie korzystnie przy wbijaniu ścianek szczelnych; bale lub blachy tych ścianek bardzo szybko pogrążają się w grunt, przy czym na sąsiadującym terenie nie odczuwa się wstrząsów. Od dość dawna próbowano zastosować przy wbijaniu pali silniki spalinowe. O ile dawniejsze próby zawodziły, o tyle ostatnie nowe pomysły okazały się zupełnie udatne. W ostatnich latach wykorzystano zasadę pracy silników Diesla (program uprawnienia budowlane na komputer). Wprowadzono do użycia młoty o różnym ciężarze spadowym, a więc zarówno lżejsze o ciężarze masy uderzającej 300-450 kG, jak i ciężkie, gdzie ciężar ten dosięga 2450 kG.

Dawno już spostrzeżono, że drgania powstające przy pracy młotów dużej częstości wpływają niezwykle korzystnie na szybkość wbijania ścianek szczelnych. W Rosji w ciągu ostatnich 20 lat dokonano licznych studiów i badań (prof. Barkan i in.) nad pogrążaniem ścianek szczelnych i pali za pomocą drgań wymuszonych (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Aczkolwiek w opublikowanych pracach dotyczących tego tematu znajdujemy stałe zastrzeżenia, że dalsze badania są w toku i że metody pracy z wykorzystaniem drgań nie są jeszcze ustalone, jednakże można już dziś podać szereg interesujących i pożytecznych dość wyraźnych wyników dotychczasowych studiów. Wyniki te można streścić w sposób następujący:

• częstość drgań i ich amplituda muszą być dostatecznie duże, a więc ustalono, że w celu pogrążenia elementów ścianek szczelnych lub pali o przekroju poprzecznym 100 cm² i o przekroju poprzecznym 400-1000 cm² w gruntach piaszczystych nasyconych wodą lub w słabych gruntach ilastych w stanie plastycznym potrzebne są amplitudy umieszczone w tablicy 9-3; jak widać z tablicy wchodzą tu w grę duże wielkości amplitud (uprawnienia budowlane);
• szybkość pogrążania się w gruncie elementów ścianek szczelnych lub pali dochodzi do 4-6 m/min w gruntach piaszczystych i 1-2 m/min w iłach plastycznych;
• w gruntach luźnych można zagłębiać elementy ścianek szczelnych przez poddanie ich drganiom, natomiast w celu zagłębiania pali lub ścianek szczelnych w gruntach bardziej zwartych niezbędne jest oprócz wibrowania dodatkowe obciążenie;
• z danych tych wynika, jak to podane jest w piśmiennictwie oryginalnym, że dla większych pali byłyby potrzebne obciążenia dodatkowe niemożliwe do wprowadzenia w warunkach rzeczywistych (program egzamin ustny).

Organizacja wpłukiwania

W pracach oryginalnych dotyczących tematu zagłębiania pali za pomocą drgań wymuszonych można znaleźć szereg wykresów wiążących poszczególne parametry, dużo teoretycznych rozważań oraz wstępne myśli na temat spodziewanych korzyści z jednoczesnego zastosowania drgań oraz uderzeń młota (opinie o programie).

Przy wbijaniu pali lub ścianek szczelnych w gruntach piaszczystych można z dużą korzyścią zastosować wpłukiwanie ich strugą wody pod ciśnieniem. Piaski drobnoziarniste o uziarnieniu zbliżonym do pyłów, skłonne do objawów kurza wicowych w stanie nawodnionym, mogą właśnie w tym stanie mokrym stawiać taki opór wbijaniu ścianek szczelnych, że bale np. grubości. 10 cm jeden za drugim będą się łamać pod uderzeniami zwykłego młota parowego i nie przenikną głębiej w grunt. W takich wypadkach zorganizowanie wpłukiwania staje się już nie tylko pożądanym zabiegiem, lecz i koniecznym (segregator aktów prawnych).

Organizacja wpłukiwania pokazana w urządzeniu najprostszym. Widzimy tu pal 1, na którym oparty jest młot. Najczęściej podczas wpłukiwania młot naciska swoim ciężarem na pal, czasem daje się młotem, w razie potrzeby, lekkie uderzenia podnosząc go np. na 25-h30 cm. Obok pala pod niedużym nachyleniem do pionu wprowadza się rurę stalową 2 o 0 1″ - 25 mm (lub o 0 1,5″-2″ ze zwężeniem w dolnym końcu) połączoną np. z parową Przez rurę stalową wtłacza się w grunt wodę pod ciśnieniem przynajmniej 3 at, a zwykle znacznie większym, co doprowadza grunt pod palem do stanu rozluźnienia. W tych warunkach pal z łatwością pogrąża się coraz głębiej (promocja 3 w 1).