Czyste złoto

Złoto ma charakterystyczną żółtą barwę, a po wypolerowaniu silny połysk. Gęstość złota wynosi 19,3 g/cm³ (Mg/cm³), a więc jest to jeden z najcięższych metali. Wytrzymałość złota oraz jego twardość są niewielkie, natomiast własności plastyczne najlepsze spośród wszystkich metali. Przykładowo: przez walcowanie można uzyskać folię o grubości 0,08 urn, a z kawałka złota o masie 0,05 g można wyciągnąć drut o długości 162 m. Czyste złoto jest tak miękkie, że bardzo łatwo ulega zmianom kształtu i dlatego w technice jest bardzo rzadko stosowane. Złoto jest odporne na wpływy powietrza, wilgoci oraz wszelkich kwasów. Jedynie mieszanina kwasów solnego i azotowego (tzw. „woda królewska”) rozpuszcza złoto (program uprawnienia budowlane na komputer).

Czyste złoto znalazło zastosowanie do złocenia galwanotechnicznego oraz na urządzenia laboratoryjne (tygle, parownice). Dodanie do złota nawet niewielkich ilości miedzi powoduje znaczny wzrost jego twardości. W Polsce istnieją trzy próby złota: pierwsza o zawartości 960 części złota na 1000 części stopu, druga 750 części złota i trzecia 583 części złota. Stopy złota z niklem, platyną i palladem mają barwę białą (tzw. złoto białe) i są używane w dentystyce i do wyrobu biżuterii (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Metale, podobnie jak i inne substancje, mogą występować w trzech stanach skupienia: stałym, ciekłym i gazowym. O stanie skupienia określonego metalu decydują dwa czynniki, a mianowicie temperatura i ciśnienie (uprawnienia budowlane). Wszystkie metale w stanie stałym mają budowę krystaliczną. Atomy metali układają się w sposób ściśle uporządkowany, tworząc charakterystyczny dla każdego metalu system budowy przestrzennej. Większość metali i stopów krystalizuje w trzech podstawowych sieciach:

1. regularnej przestrzennie centrycznej, (typ A2),
2. regularnej płasko centrycznej (typ Al),
3. heksagonalnej (typ A3) (program egzamin ustny).

Papier fotograficzny

Najmniejsze odległości środków atomów (wymiar a) są charakterystycznym parametrem sieci. Mają one wartość rzędu kilku angstremów (1 a=10^-8 cm). Np. parametr sieci żelaza wynosi 2,892 A. Rodzaj budowy krystalicznej ma bardzo duży wpływ na własności fizyczne, chemiczne i mechaniczne metalu. Nauka, która zajmuje się budową metali i stopów, nazywa się metalografią. Rozróżnia się badania metalograficzne makroskopowe i mikroskopowe (opinie o programie).

Polegają one na obserwacji nieuzbrojonym okiem (lub przy nieznacznym powiększeniu) wytrawionej powierzchni próbki. Celem tych badań jest wykrycie rozkładu zanieczyszczeń we wlewku, stwierdzenie rodzaju przeróbki plastycznej, zbadanie prawidłowości wykonania połączeń spawanych i zgrzewanych, wykrycie wad materiału, niejednorodności budowy itp. Próbki do badań metalograficznych powinny być tak pobrane, aby dawały możność zbadania struktury całego przedmiotu. Próbki wycina się za pomocą pił ręcznych, a następnie poleruje i odtłuszcza. Tak przygotowaną powierzchnię wytrawia się odpowiednim odczynnikiem, tak dobranym, aby silniej działał na zanieczyszczenia niż na czysty materiał (segregator aktów prawnych).

Odczynniki stosowane do wytrawiania próbek do badań makroskopowych podaje norma PN-61/H-04502. Po wytrawieniu próbki przemywa się strumieniem bieżącej wody i następnie suszy. Bardzo popularną próbą makroskopową jest tzw. próba Bauma- n a, służąca do ujawniania rozmieszczenia w materiale siarczków. Próbę tę wykonuje się w ten sposób, że na oczyszczoną powierzchnię próbki kładzie się umoczony w 3% roztworze wodnym kwasu siarkowego bromosrebrowy papier fotograficzny i wykonuje odbitkę fotograficzną. Powstający siarczek srebra o zabarwieniu ciemnobrunatnym pojawia się w tych miejscach papieru, które stykają się z wtrąceniami siarczkowymi w stali. Próba Baumana umożliwia tylko obserwację rozłożenia siarczków w badanym przedmiocie, bez wyznaczenia ich ilości (promocja 3 w 1).