Dachowe konstrukcje inżynierskie

Do projektowania tego rodzaju konstrukcji wymagane są umiejętności inżynierskie; konstrukcje te są stosowane przy większych rozpiętościach (program na komputer). Do złączy, jak już nadmieniano, stosuje się gwoździe, sworznie (śruby), pierścienie gładkie, i rozcięte, różnego rodzaju wkładki zębate krajowe (Geka i Kozaka) oraz zagraniczne. W ostatnim dwudziestoleciu szczególnie rozpowszechniły się konstrukcje klejone. Konstrukcje drewniane są w szeregu przypadków bardziej odpowiednie niż inne, szczególnie w niektórych gałęziach przemysłu chemicznego, ze względu na większą odporność drewna na działanie dymów i oparów kwaśnych (program na telefon).
Wybór odpowiedniej konstrukcji zależy od rozpiętości i rozstawu wiązarów lub ram. W zależności od ich rozstawu i rozpiętości wykonuje się je albo z desek (np. wiązary typu barakowego), albo z bali i krawędziaków, przy czym przekrój tych elementów może być jednolity lub złożony.

Przekrój złożony pasów wiązarów w zasadzie nie powinien składać się więcej niż z trzech gałęzi. Przekroje złożone stosuje się w konstrukcjach ze względu na ogromne trudności i nieopłacalność w uzyskaniu drewna o dużych wymiarach. Poza tym należy brać pod uwagę, że łatwiej jest wykryć wady drewna w elemencie o małym przekroju niż o dużym. Duże przekroje uzyskuje się dziś przez klejenie cienkich elementów przy użyciu odpowiednich wodoodpornych klejów (program egzamin ustny).
Rozmaitość konstrukcji drewnianych inżynierskich jest bardzo duża i w krajach obfitujących w drewno, i uprzemysłowionych stosuje się je w budownictwie przemysłowym, komunalnym, sportowym, wiejskim itd. W rozdziale niniejszym przytoczone zostaną tylko niektóre charakterystyczne konstrukcje, jak płatwie ciągłe, dźwigary dwuteowe, wiązary kratowe, sklepienia łukowe i ramy (opinie o programie).
Materiały rolowe, jak papa itp., w pokryciach dachowych układa się na deskowaniu. Deskowanie można przybijać do krokwi, które z kolei opierają się na płatwiach leżących na górnych pasach wiązarów inżynierskich (tuż przy węzłach). Jeżeli płatwie stosuje się w pasach wiązarów w odległościach 100—120 cm, deskowanie można opierać bezpośrednio na płatwiach. Płatwie mogą być konstruowane jako wolnopodparte lub — co w wielu przypadkach jest bardziej właściwe — jako ciągłe. Najczęściej stosuje się trzy rodzaje płatwi ciągłych: płatwie przegubowe Gerbera, płatwie ciągłe typu radzieckiego oraz płatwie ciągłe zespolone (segregator aktów prawnych).
Płatwie przegubowe Gerbera w większości przypadków są to belki ciągłe z dwoma przegubami co d przęsło, w przęsłach środkowych, i z jednym tylko przegubem w skrajnych. Projektuje się je zazwyczaj w ten sposób, aby momenty przęsłowe (w przęsłach środkowych) i momenty podporowe były sobie równe.

Przekrój złożony

W tym przypadku przeguby stosuje się w przęsłach środkowych w odległości x = 0,1465 l od podpory. W skrajnych przęsłach moment przęsłowy.
jest większy od momentu — i wymaga większych przekrojów niż w przęsłach środkowych (promocja 3 w 1).

W przęsłach skrajnych występują momenty zginające większe niż w przęsłach środkowych, co w praktyce uwzględnia się przez wzmacnianie przęsła skrajnego dodatkowym elementem.
Płatwie typu radzieckiego składają się w przęsłach środkowych z belek o przekroju złożonym (podwójnym) na całej długości.