Deformacje

Deformacje występują zwykle na płaszczyźnie promieniowej, a nie na stycznych ścianach próbki. Tłumaczy się to tym, że następstwem naprężeń ściskających jest ścięcie warstw drewna, które przebiega łatwiej wzdłuż warstw drewna późnego niż w płaszczyznach promieniowych, przecinających prostopadle słoje roczne (program uprawnienia budowlane na komputer).

W parze ze sfałdowaniem drewna idzie skrócenie wysokości i zwiększenie wymiarów poprzecznego przekroju próbki. Rzadziej spotykaną formę odkształcenia stanowią dwa ukośnie przebiegające sfałdowania; ich punkt przecięcia przechodzi w szczelinę, która powstaje w następstwie rozłupania drewna w płaszczyźnie promienia rdzeniowego. Poza tym odkształcenia mogą wystąpić w postaci zygzakowato przebiegających sfałdowań połączonych z sobą drobnymi szczelinami przełupu (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Mikroskopowe badania wykazują, że przy ściskaniu drewna iglastego przede wszystkim ulegają odkształceniu i zniszczeniu jamki, w następstwie czego występuje zniekształcenie i wygięcie cewek w najbardziej osłabionych miejscach. W drewnie liściastym występuje pod wpływem ściskania wyboczenie włókien.

Bezpośrednio po badaniu wytrzymałościowym zniszczoną próbkę waży się i suszy celem określenia wilgotności bezwzględnej; przy próbkach średnich pobiera się w tym celu oddzielną próbkę w postaci płytki, bezpośrednio przed badaniem wytrzymałości (uprawnienia budowlane). W wypadku równoczesnego określania ciężaru właściwego wilgotność można określać na próbce o wymiarach 2x2x3 cm, przeznaczonej do oznaczania ciężaru właściwego. Próbkę tę pobiera się w przedłużeniu próbki przeznaczonej do badania wytrzymałości na ściskanie.

Poza wilgotnością wytrzymałość na ściskanie podłużne zależy od szeregu czynników związanych z budową drzewa i drewna; ważniejsze z nich uwzględniono w podanym poniżej przeglądzie.
Położenie próbki w stosunku do pnia. W drewnie iglastym wytrzymałość rośnie w kierunku od rdzenia ku obwodowi. W drzewach starych wytrzymałość osiąga maksimum w pewnej odległości od rdzenia; w miarę dalszego posuwania się ku obwodowi wytrzymałość maleje. Natomiast drewno liściaste wykazuje największą wytrzymałość na ściskanie w materiale pochodzącym z centralnej części pnia (program egzamin ustny).

Żywiczność

Wzdłuż pnia wytrzymałość zmienia się w zależności od zmian ciężaru właściwego. Według danych niemieckich wytrzymałość wzrasta w miarę posuwania się od odziomka ku wierzchołkowi; natomiast według danych radzieckich zmniejsza się ona w miarę posuwania się od odziomka ku wierzchołkowi, i to tym silniej, im wyższy jest wiek badanych drzew. Kalnins podaje, że wytrzymałość drewna sosnowego na ściskanie podłużne zmniejsza się o 8% na każde 6 m w miarę posuwania się’ od odziomka ku wierzchołkowi. Dotychczasowe badania własne nad drewnem jesionu i dębu wskazują na słuszność poglądów radzieckich (opinie o programie).

Sękatość. Ujemny wpływ sęków na wytrzymałość na ściskanie jest znacznie słabiej zaznaczony niż przy rozciąganiu. Niemniej jednak sęki stanowią punkty zmniejszonego oporu, w których otoczeniu drewno przede wszystkim ulega odkształceniu i zniszczeniu.
Żywica występująca w przewodach i w pęcherzach żywicznych nie zwiększa wytrzymałości drewna; natomiast żywica przesycająca błony komórkowe podwyższa wytrzymałość na ściskanie podłużne. U sosny drewno odziomkowe wykazuje duży udział czynnej żywicy wypełniającej przewody żywiczne (segregator aktów prawnych).

Powoduje to zwiększenie ciężaru drewna odziomkowego, nie wpływa jednak na zwiększenie jego wytrzymałości.
Udział drewna późnego. Ciężar właściwy, a w ślad za tym wytrzymałość drewna na ściskanie (oraz inne wytrzymałości) są powiązane w przybliżeniu w sposób wprost proporcjonalny z udziałem drewna późnego. Mniej pewnym sprawdzianem technicznych własności drewna jest jego słoistość.

Według Koli manna wzrost technicznych własności drewna jesionowego idzie w parze ze wzrostem szerokości słojów do 2.5 mm, natomiast powyżej tej granicy występuje różnokierunkowa zmienność, która nie pozwala wyciągać uogólnionych wniosków (promocja 3 w 1). U niektórych gatunków stwierdzono optymalną szerokość słojów, poniżej i powyżej której spada ciężar właściwy drewna i obniżają się jego własności mechaniczne.