Wytrzymałość na ściskanie

Wytrzymałość na ściskanie wg PN/B-12002 bada się jak następuje (uprawnienia budowlane). Próbkę formuje się przez zlepienie otrzymanych połówek zaprawą cementową 1 : 1 tak, aby ścianki powstałe z przycięcia były do siebie przyległe.

W przypadku badania dziurawek typu P2 i P4 próbkę formuje się z jednej zegły. Powierzchnie ściskane (podstawy) należy wyrównać ząprawą cementową 1 : 1 tak, aby były równoległe. Do obliczania wytrzymałości próbki przyjmuje się średnią arytmetyczną pól obwodowych podstaw przoki wg pomiarów boków tych pól dokonanych z dokładnością do 1 mm (program na telefon). Wynik badań uznaje się za dodatni, jeśli średnia arytmetyczna z wyników zśagniętych dla poszczególnych dziurawek jest równa lub większa od wytrzymałości Rc przewidzianej dla danej klasy.

Przy czym nie więcej niż 3 próbki badanych cegieł dziurawek podwójnych lub poczwórnych, a pięć próbek pojedynczych może wykazywać wytrzymałość nie niższą niż 0,8 Rc (program na komputer).

Sposób pobierania i liczba cegieł do poszczególnych badań są analogiczne ;ak dla zwykłej cegły pełnej.

Przy badaniach technicznych przewidywane są dwa rodzaje badań: laboratoryjne i cech zewnętrznych. Badania laboratoryjne obejmują próby na wytrzymałość na ściskanie, nasiąkliwość i odporność na działanie mrozu (program egzamin ustny).

Badanie cech zewnętrznych

Badanie cech zewnętrznych, które przeprowadza się w wytwórni, polega na sprawdzeniu:

a) wymiarów,

b) wielkości skrzywień,

c) wielkości oraz liczby szczerb i pęknięć,

d) dźwięku (tylko dla klasy 75),

e) odporności na uderzenie,

f) przełomu.

Pobieranie próbek do badań laboratoryjnych odbywa się w sposób losowy, przy czym do badań wytrzymałości na ściskanie przewiduje się dziurawek pojedynczych — 16 sztuk, dziurawek podwójnych lub poczwórnych — 8 sztuk, zaś do badań nasiąkliwości i odporności na mróz — 6 szt (opinie o programie).

Dokładny opis badań, ocena wyników badań i warunki odbioru podane są w normie PN/B-12002 „Cegły dziurawki wypalane z gliny” (segregator aktów prawnych).

Dziurawka spełniająca warunki normy ma zastosowanie do ścian nośnych na najwyższych 2 kondygnacjach (dopuszcza się na większej ilości kondygnacji, jeżeli obliczenia statyczne na to pozwolą), do ścian budynków szkieletowych, do ścian działowych i w stropach. Dziurawki podwójne i poczwórne mogą być w braku odpowiednich pustaków również stosowane do stropów gęstożebrowych.

Cegły dziurawki w porównaniu z cegłą pełną mają następujące zalety są lżejsze, a zatem łatwiejszy jest transport i mniejsze obciążenie konstrukcji, co ma zwłaszcza znaczenie w budynkach szkieletowych (dziurawka pojedyncza dawnego formatu waży ok. 2,5 kG, zaś dziurawka pojedyncza nowego formatu — ok. 2,3 kG), mur z dziurawki ma mniejszy współczynnik przewodności ciepła w porównaniu z murem z cegły pełnej (promocja 3 w 1).