Dobranie wartości współczynników

Dobranie wartości współczynników cząstkowych /0 do f2 nie powinno przedstawiać w żadnym szczegółowym wypadku trudności. Wartość f0 należy oczywiście dobierać odpowiednio do ważności kotwionej budowli (a więc gdy chodzi o nabrzeża /0 = 1,10). Wartość powinna zależeć od wiarogodności metody wyznaczania sił Zgr oraz K (P odgrywa małą rolę i można tu wpływ jego pominąć) (program uprawnienia budowlane na komputer).
Wyznaczanie np. Zgr metodami opartymi na teorii równowagi granicznej, gdy chodzi o kotwie w postaci ścian, a więc gdy te teorie mają zastosowanie, można wiarogodność metody uważać za dużą i przyjmować fi = 1,00. Metody półempiryczne raczej należałoby uważać za średnio wiarogodne (ft = 1,05) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Gdy chodzi o wyznaczenie wartości współczynnika f2, to należy brać oczywiście pod uwagę wrażliwość nie samej kotwi, lecz budowli kotwionej. Nabrzeża oczepowe ze ściankami drewnianymi albo stalowymi można uznać za mało wrażliwe, przyjmując f3 = 1,00, takież nabrzeża ze ściankami żelbetowymi raczej będą średnio wrażliwe (/3 = 1,05). Tym samym wartość współczynnika ogólnego F0 może tu wahać się od 1,10 do 1,27 (uprawnienia budowlane).
Oczywiście współczynnik ten nie jest identyczny ze współczynnikiem F, dotyczącym ogólnej pewności budowli, bowiem w nierówności kryją się jeszcze dalsze współczynniki cząstkowe wyrażające się przyjęciem „nominalnych” wartości Z0T>n, Sn i P„ zamiast rzeczywistych. Tu też występuje największa trudność stosowania omawianej metody, gdyż wartości Zgr i P mogą być wyznaczone różnymi metodami - zależnie od warunków - teoretycznie ścisłymi i to analitycznie lub graficznie, pół empirycznymi lub empirycznymi. Cząstkowe współczynniki bezpieczeństwa trzeba wprowadzać do obliczeń w rozmaity sposób, zależnie od przypadku (program egzamin ustny).

Istnieją dwie możliwości wprowadzenia współczynników cząstkowych do wyznaczenia wartości siły Zar lub P.
W wypadku stosowania ścisłych metod teoretycznych (np. przy projektowaniu kotwi jako ściany dosięgającej naziomu).

Empiryczne metody

Gdy chodzi o wartość odporu gruntu należy założyć, że grunt, w którym znajduje się kotew, ma kąt tarcia wewnętrznego o wartości równej nie <p, wyznaczonej w sposób zgodny z normami i zwyczajami (opinie o programie).
To samo odnosi się do spójności gruntu, której wartość rzeczywistą należy podzielić przez współczynnik cząstkowy fc. Nie należy natomiast zmieniać kąta 6, gdyż to fałszowałoby warunki w sposób całkowicie zniekształcający rzeczywistość. Dla takiego gruntu wyznacza się wartość Z0T dowolną metodą, przy czym otrzymana wartość jest „nominalna” Zur<n.

Podobnie, gdy chodzi o wartość parcia czynnego P, które występuje po stronie zaburzającej równowagę kotwi, należy założyć, że grunt ma kąt tarcia wewnętrznego i kohezję mniejsze od rzeczywistych, dzieląc te ostatnie przez odpowiednie współczynniki cząstkowe jv i fc i postępując dalej jak poprzednio (segregator aktów prawnych).
W wypadku stosowania metod czysto empirycznych, które dają w wyniku od razu wartości odporu granicznego czy parcia gruntu, możliwe jest tylko zastosowanie współczynników cząstkowych do całkowitej wartości odnośnych sił. Można tu zalecić współczynniki, przyjmując współczynnik dla parcia i odporu gruntu fz = fh np. jak dla parcia lodu, które obliczane jest również mało dokładnymi metodami empirycznymi.

Wartość siły zewnętrznej K zaburzającej równowagę należy mnożyć przez współczynnik cząstkowy fp, odpowiadający charakterowi siły. Gdy więc chodzi np. o zakotwienie pachoła i przeniesienie przez kotew ciągnienia wywieranego na pachoł przez liny cumownicze, mającego charakter obciążeń użytkowych, to współczynnik fp może być przyjęty jako równy 1,65 (promocja 3 w 1).

W nabrzeżach oczepowych siła K może pochodzić zarówno od obciążenia użytkowego, jak i od parcia gruntu wywołanego jego ciężarem własnym. Należy odpowiednie jej części bądź wprost mnożyć przez odpowiednie współczynniki bezpieczeństwa lub też wartość parcia czynnego gruntu na ściankę szczelną, która ma być zakotwiona, wyznaczyć w sposób przedstawiony wyżej w punkcie 1 b.