Domieszka mielonego wapna palonego

Chlorek wapniowy może być stosowany do mieszanki betonowej tylko po uprzednim rozpuszczeniu w wodzie zarobowej. Roztwór przygotowuje się w ten sposób, że rozpuszcza się chlorek wapniowy w wodzie wg ustalonej proporcji. Należy tego dokonać w oddzielnym pojemniku (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ściśle ustaloną i odmierzoną ilość roztworu miesza się z wodą przeznaczoną do zarobu. Należy przestrzegać dokładnego dozowania i starannego rozprowadzenia chlorku w wodzie. W betonach na cemencie portlandzkim 450 efektywność dodatku chlorku wapniowego jest prawie o połowę mniejsza niż przy zastosowaniu cementu portlandzkiego 350.
Inną interesującą formą dodawania chlorku wapniowego o dużej efektywności jest domieszka mielonego wapna palonego zobojętnianego następnie kwasem solnym (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Mieszanka ta działa jak chlorek wapniowy w sposób wyżej opisany, a ponadto daje wyższy efekt egzotermiczny wskutek wydzielania się ciepła przy gaszeniu wapna i ciepła zobojętnienia po dodaniu kwasu solnego. Jednoczesne działanie wapna palonego oraz kwasu solnego powoduje prawie dwukrotny wzrost ilości wydzielonego ciepła w okresie pierwszych 24 godzin od zarobienia cementu wodą. Pociąga to za sobą przyspieszenia wiązania i twardnienia betonu oraz bardzo znaczny wzrost wytrzymałości w pierwszym okresie dojrzewania (uprawnienia budowlane). Optymalną ilość dodatków’ stanowi jednoczesne zastosowanie mielonego wapna palonego w ilości 15% ciężaru cementu oraz technicznego kwasu solnego w ilości 2% ciężaru cementu i wapna. Przy tej ilości dodatków uzyskuje się po 2 dniach wytrzymałość betonu dojrzewającego w temperaturze 0°C zaledwie o 10° o niższą od wytrzymałości, jaką posiadałby ten sam beton bez dodatków, dojrzewający w’ warunkach normalnych (program egzamin ustny).
Wapno wprowadza się do betoniarki łącznie z cementem, a kwas solny rozpuszcza się w wodzie zarobowej. Przed wlaniem wody zarobowej należy przemieszać składniki suche, szczególnie chodzi o wymieszanie cementu z wapnem.

Węglan sodowy i potasowy

Domieszki węglanu sodowego (Na2COs) lub węglanu potasowego (K2C03) wybitnie przyspieszają wiązanie oraz twardnienie betonów i nie wywołują korozji stali (opinie o programie).
Ilości dodatków węglanów wynikają z koniecznych do uzyskania właściwości technicznych zaczynów, zapraw i betonów, a głównie odpowiedniej ich wytrzymałości mimo niskich temperatur dojrzewania. Ilości zalecane w zależności od temperatury otoczenia, przy założeniu, że temperatura wyjściowa mieszanki betonowej nie będzie wyższa niż 5 do 10 C.
W badaniach przeprowadzonych w Katedrze Technologii Prefabrykatów i Betonu Sprężonego Politechniki Warszawskiej wykazano pełną przydatność w zimowych robotach betonowych produkowanego w kraju technicznego węglanu potasowego (K2C03), uzyskiwanego między innymi w cukrowniach jako produkt uboczny z węglanu wywarowego (segregator aktów prawnych).

W przypadku stosowania bardzo zimnych składników, tak że temperatura mieszanki betonowej nic będzie wyższa niż +5°C, ilości węglanów można jeszcze zwiększyć, Wtedy jednak szybkość wiązania cementów jest znaczna i dla opóźnienia tego procesu musi się jednocześnie dodawać środki opóźniające wiązanie. Rolę tę spełniają plastyfikatory i środki napowietrzające. Można stosować także inne domieszki opóźniające wiązanie. Domieszki węglanów nadają się szczególnie dobrze do wykonywania betonów zimnych o niewielkich masywach, wykonywanych i dojrzewających w temperaturach do - 15°C.
Węglany obniżają temperaturę zamarzania wody zarobowej, przyspieszają proces hydratacji cementu oraz przebieg wiązania i tężenia betonu (promocja 3 w 1).

Betony z węglanami wykazują pewien zwiększony skurcz oraz mniejszą mrozoodporność. Wielkości wpływu na wymienione cechy zależą od ilości domieszek i tych wszystkich parametrów, które oddziałują na betony bez domieszek.