Domieszki mineralne

Jako domieszki mineralne bardzo szkodliwe mogą czasem występować w piasku błyszczące ziarnka pirytu oraz gips. Powodują one zmniejszenie wytrzymałości i następnie pęcznienie oraz odpryski w tworzywie. Obecność pirytu można doraźnie stwierdzić po zapachu, jaki wyczuwamy po zalaniu piasku kwasem solnym (program uprawnienia budowlane na komputer). Jeśli po ogrzaniu wyczuwa się zapach siarkowodoru, dowodzi to, że piasek zawiera piryt. Maksymalna zawartość pirytu i gipsu w piasku nie powinna przekraczać 0,3%. W razie braku czystego piasku możemy użyć do zapraw piasków zanieczyszczonych po uprzednim ich przepłukaniu, podraża to jednak koszt piasku. Należy przy tym pamiętać, aby przy płukaniu woda nie uniosła drobnych ziaren piasku.

W Polsce piasek występuje w większych ilościach w różnych połaciach kraju (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
W praktyce mamy przeważnie do czynienia z piaskami pochodzenia naturalnego. Należą do nich następujące rodzaje piasku:
Piasek rzeczny. Są to okruchy skalne unoszone prądem wód bieżących. Są one tym drobniejsze, im bliżej znajdują się ujścia rzeki. Ziarna piasku płynąc wraz z wodą ulegają tarciu • wskutek stykania się i w rezultacie kształty ich stają się zaokrąglone. Piasek ten o różnej granulacji jest przeważnie czysty bez domieszek organicznych, iłu i gliny. Jednak czasem w rzekach o stałych prądach mogą być piaski zanieczyszczone mułem charakteru ilastego lub organicznego (uprawnienia budowlane).

Piasek kopalny. Piasek ten jest pochodzenia lodowcowego; zwykle jest on ostrokanciasty i szorstki, bardziej nasiąkliwy od rzecznego. Znajdujemy w nim przeważnie pylaste zanieczyszczenia gliny i iłu. Glina jest bardzo szkodliwa, gdyż oblepia ziarna piasku i nie dopuszcza spoiwa cementowo-glinianego do bezpośredniego zetknięcia się z zewnętrzną powierzchnią piasku. W konsekwencji otrzymuje się zaprawę lub beton o mniejszej
wytrzymałości niż przy użyciu piasku czystego (program egzamin ustny).

Piaski morskie

Poza tym występujące oddzielnie grupki gliny tworzą w masie tworzywa miejsca słabe pod względem wytrzymałości i narażone na zawilgocenie. Jak już wyżej wspomniano można przez płukanie usunąć glinę z piasku. W piasku kopalnym poza gliną występują często również szkodliwe części organiczne. Utrudniają one wiązanie cementu niezdatnym do użycia. Kwas humusowy częściowo można zneutralizować przez dolewanie do zaprawy mleka wapiennego. Wreszcie w piasku kopalnym występują często sole mineralne, których ilość możemy zmniejszyć przemywając piasek (opinie o programie).
Mają one ziarna spłaszczone, drobne i miałkie. Zanieczyszczone są często solami, których większe ilości działają szkodliwie na jakość zaprawy.

Piaski wydmowo-lotne. Są to piaski przemieszane przeważnie przez wiatr, bardzo miałkie i drobne, bez domieszek organicznych i pyłów ilastych. Ziarno ich jest gładkie o kształtach przeważnie kulistych, zaokrąglonych (segregator aktów prawnych).
Skład granulometryczny piasku do zapraw i elementów z tworzyw cementów. Aby otrzymać ścisłe i trwałe połączenie spoiwa cementowo-glinianego z piaskiem, należy stosować piasek kwarcowy ostroziarnisty. Piaski okrągło ziarniste i piaski gliniaste dają słabszą zaprawę. Najkorzystniejsze są ziarna różnych rozmiarów.

Drobne ziarna wypełniają puste przestrzenie między ziarnami grubszymi, co wpływa na zwiększenie szczelności i wytrzymałości zapraw i zmniejsza zużycie spoiwa. Uziarnienie ustala się za pomocą tkanych sit-oczkach kwadratowych, które przepuszczają ziarna piasku drobniejsze od prześwitu tych sit (promocja 3 w 1). Ziarna okrągłe i gładkie, drobne
równe nadają się do tynków, gdyż szczelnie układają się w masie spoiwa. Ziarna ostre, grube i szorstkie, znajdujące się w piasku kopalnianym, przyczyniają się bardziej do zwiększenia wytrzymałości na rozciąganie niż ziarenka okrągłe - sczepiają się one lepiej ze spoiwem.