Drobny talk

Po zastygnięciu masy należy ją zważyć i obliczyć jej powierzchnię (powierzchnię można też ustalić przez wymierzenie jej średnicy i obliczenie). Następnie posypuje się powierzchnię zakrzepłej w miseczce masy drobnym talkiem, przesiewając go jednocześnie przez sito nr 325 ASTM. W tym celu sypie się niewielką ilość talku na sito i przesiewa lekko wstrząsając sitem tak, aby na powierzchni masy znajdującej się w miseczce utworzyć warstewkę talku w ilości 0,04 g/cm- ± 10’% (program uprawnienia budowlane na komputer).

Następnie topi się drugi składnik (asfalt lub pak) o niższej temperaturze topliwości i po stopieniu go do całkowitej płynności umieszcza się na powierzchni talku 3 krople o średnicy 3 ± 0,5 mm, posługując się drutem stalowym o średnicy 1 mm. Następnie parowniczkę z przygotowaną próbką wstawia się do suszarki na 72 godziny. Temperatura, do jakiej suszarka ma być nagrzana, nie jest ostatecznie ustalona. Jako temperatura orientacyjna podawana jest temperatura 50°C, może ona jednak być zmieniona w zależności od temperatur mięknienia mas i ich obróbki termicznej (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Po 72 godzinach wygrzewania i zastygnięciu próbki wyjmuje się ją z suszarki i mierzy za pomocą podziałki szerokości pierścieni olejowych, które występują na warstwie talku naokoło kropli nałożonego bitumu.

Pomiar wykonywać należy z dokładnością 0,1 -0,2 mm. Szerokość tych pierścieni jest miarą wzajemnego szkodliwego oddziaływania na siebie obu składników.
Zamiast sita amerykańskiego nr 325 o prześwicie oczek 0,044 mm można stosować sito o oczkach 0,06 z serii sit DIN (uprawnienia budowlane).
Próba „plamy“ dla asfaltów. Próbę tę wykonuje się w celu określenia w sposób szybki i łatwy zawartości składników oleistych asfaltu jako płynu międzymicelarncgo.

Sposób wykonania. Próbkę asfaltu wylewa się na płaską foremkę. Po zastygnięciu próbki kładzie się na niej kilkanaście warstw (do 30) bibułki papierosowej i przyciska za pomocą sprężyny wywierającej stały nacisk. Przyrząd oraz próbkę należy trzymać w stałej temperaturze w ciągu kilku godzin. Następnie otwiera się przyrząd, liczy ilość bibułek, przez które olej przesiąkł, pomijając pierwszą bibułkę. Ilość bibułek posiadających plamy oleiste jest wskaźnikiem zawartości składników oleistych w asfalcie (program egzamin ustny).

Ciecz fizyczna

Przyrządem tym można mierzyć wiskozy od 10 do 1014 centypoise’ow.
W przyrządzie Hopplera i innych podobnych można oznaczać krzywe wiskozy asfaltów w układzie temperatura/wiskoza oraz wykresy Teologiczne w układzie siła ścinająca/szybkość ścinania, przy czym siła wyraża się w dynach lub kG/cm2, a szybkość ścinania w cm/sek (opinie o programie).

Wykresy Teologiczne stosuje się obecnie coraz to częściej obok krzywych wiskozy do charakterystyki asfaltów, gdyż umożliwiają one wysnucie wniosków o strukturze i własnościach międzymolekularnych asfaltów. Na typowej krzywej Teologicznej dają się stwierdzić trzy obszary. Przy małych siłach ścinających badana substancja stawia im opór i zachowuje się jak ciało sprężyste (odcinek O-A). Przy wzrastającej sile ścinającej dochodzi się do punktu A, który nazwany jest dolną granicą płynności. Poczynając od tego punktu szybkość ścinania wzrasta w miarę wzrostu siły, przy czym linia wykresu jest krzywą paraboliczną (odcinek A-B). Jest to strefa pozornej plastyczności (quasiplastyczności) (segregator aktów prawnych).

Przy dalszym wzroście siły ścinającej, poczynając od punktu B, linia wykresu staje się prostą, a badana substancja zachowuje się jak ciecz fizyczna. Tangens stycznej do krzywej w obszarze AB przybiera wartości od O do pewnej stałej i równa się odwrotności wiskozy. Każda krzywa Teologiczna odnosi się do pewnej określonej temperatury.

Przy podwyższaniu temperatury krzywe Teologiczne ulegają zmianom, przy czym najpierw ulega skróceniu względnie zanika odcinek O-A (strefa sprężystości), następnie odcinek A-B, który po przekroczeniu pewnej charakterystycznej temperatury przechodzi w linię prostą, co dowodzi, że badany materiał przeszedł w stan cieczy.
Opisany przebieg krzywej płynności jest charakterystyczny dla substancji chemicznie niejednolitych, jakimi są asfalty. Dla substancji jednorodnych, podlegających prawu dla cieczy newtonowskich wykresy te mają przebieg linii prostych (promocja 3 w 1).