Druty do konstrukcji sprężonych

Dane dotyczące drutów produkowanych w Polsce (program uprawnienia budowlane na komputer). Druty do konstrukcji sprężonych poddaje się próbie chemicznej oraz następującym badaniom: sprawdzenie cech zewnętrznych (oględziny powierzchni, sprawdzenie średnicy, ocena wyglądu, wymiarów i średnicy kręgów), badanie wytrzymałości na rozciąganie, badanie wydłużenia, granicy plastyczności i liczby przegięć.

Przekroje lin stosowane do konstrukcji sprężonych. Lina składa się z jednego drutu prostego stanowiącego rdzeń, na którym okręca się poszczególne warstwy drutów o tych samych średnicach i własnościach mechanicznych; okręcanie odbywa się albo w tych samych albo w przeciwnych do siebie kierunkach, w zależności od liczby warstw (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Liny produkuje się do maksymalnej długości 550 m. Na obu końcach lin wykonane są oplecenia z miękkiego drutu stalowego średnicy 2 mm. Przy dzieleniu liny na odcinki należy najpierw w miejscach przecięcia wykonać z obu stron na długości 50 mm oploty.

Dopuszczalna odchyłka liny na długości może wynosić ±2%. Przed zastosowaniem liny należy poddać oględzinom zewnętrznym, sprawdzeniu średnicy i długości; należy obejrzeć rozkręcone druty, zbadać poszczególne druty na rozrywanie, sprawdzić przegięcia poszczególnych drutów, sprawdzić siłę zrywającą linę i naprężenia w linie (uprawnienia budowlane). Do konstrukcji żelbetowych o zbrojeniu rozproszonym (siatkobetonu), stosuje się druty o średnicach 1,0 mm i mniejszych, gęsto rozmieszczone w rozstawie poniżej 12 mm. Zbrojenie rozproszone może występować w postaci oddzielnych drutów lub siatek.

Mogą mieć zastosowanie siatki tkane, zgrzewane lub cięto-ciągnione, o oczkach kwadratowych, prostokątnych lub rombowych. Wymiary najmniejszego z boków oczka zwykle od 6-12 mm (program egzamin ustny).
W wyniku badań ustalono pewne wymagane parametry charakteryzujące poszczególne rodzaje siatek płaskich oraz przestrzennych - na razie w Polsce nie produkowanych.

Cechy zbrojenia rozproszonego

Cechy zbrojenia rozproszonego określa się w wyniku badania:
a. pojedynczych drutów lub pasm blach przed wykonaniem z nich siatek (w przypadku siatek tkanych i cięto ciągnionych),
b. pojedynczych drutów wyjętych z siatek (w przypadku siatek tkanych),
c. samych siatek płaskich lub przestrzennych (opinie o programie).

Stosowanie zbrojenia rozproszonego wymaga ustalenia statycznej jednorodności materiału. Nie wystarczy znać wartości średniej danej cechy, uzyskanej z badania kilku próbek, lecz niezbędna jest znajomość rozrzutu (dyspersji,, tej cechy będącej miarą jednorodności materiału. Próba statyczna rozciągania stali, którą przeprowadza się w temperaturze 2QcC, polega na wyznaczeniu granicy plastyczności, wytrzymałości na zerwanie, wydłużenia i przewężenia. Próbki mogą być całkowicie lub częściowo obrobione skrawaniem.

Z prętów i drutów małych średnic próbki po obcięciu do wymaganej długości mogą być bez obróbki poddawane próbie rozciągania (segregator aktów prawnych). Większe średnice próbek powinny mieć odpowiednio wyprofilowane główki do uchwytów pierścieniowych bądź do uchwytów w szczękach zrywarki, końcówki mogą mieć również główki nagwintowane. Próbki mają długość pomiarową L0 proporcjonalną do średnicy próbki okrągłej lub do pierwiastka kwadratowego pola przekroju Sa dla próbki o przekroju niekołowym. Próbki okrągłe z główkami do uchwytów pierścieniowych; wymiary próbek podaje tabl. 6-6. Próbki okrągłe z główkami do chwytania w szczęki, a próbki okrągłe z główkami gwintowanymi.

Do próby rozciągania stosuje się zrywarki różnych konstrukcji zapewniające osiowe zamocowanie próbki (promocja 3 w 1). Zrywarki powinny działać bez skoków i uderzeń i mieć regulację prędkości przesuwu głowicy, zapewniać utrzymanie stałego obciążenia w ciągu 30 sekund i powtarzalność obciążenia o dokładności do 1 działki siłomierza przy dokładności wskazań do ± 1%>. Pomiaru długości próbki dokonuje się przed, w czasie i po jej zerwaniu.