Dylatacje

Dylatację stropu wobec ściany nośnej i oparcie na ścianie samonośnej. Gdyby ściana nienośna, w tym przypadku ściana zewnętrzna, była dostatecznie sztywna dla przyjęcia dodatkowych obciążeń od stropu, oparcie na niej stropu, podobnie jak na ścianie samonośnej, byłoby rozwiązaniem korzystniejszym. Wobec dużego otworu okiennego i niskiej wysokości nadproża konieczne jest jednak oddzielenie obu elementów przerwą dylatacyjną. Wysokość przerwy pod stropem powinna uwzględniać przyrost ugięć stropu pod obciążeniem długotrwałym. W celu zachowania izolacji akustycznej przerwę dylatacyjną uszczelnia się za pomocą podkładki sprężystej lub kitu. Dylatacje stosowane są również w płytach warstwowych ścian zewnętrznych i konstrukcji dachu (program uprawnienia budowlane na komputer).

O łączeniu elementów i wyrównywaniu w ten sposób odkształceń, którym one podlegają, powiedziano już wyżej przy omawianiu funkcji, jakie spełniają w budynku wieńce żelbetowe (program uprawnienia budowlane na ANDROID). W budynku murowanym wyrównanie odkształceń następuje przez przewiązywanie odpowiednich warstw cegieł w obu ścianach. W budynku z prefabrykatów ten sam efekt można uzyskać wykonując sztywne (i o odpowiedniej nośności) złącze pionowe między obu ścianami, lub „nakładając” płytę stropową krawędzią na przyległą ścianę (czyli opierając ją dodatkowo na tej ścianie). W tym drugim przypadku płyta stropowa spełnia rolę przewiązki, podobnie jak wieniec żelbetowy (uprawnienia budowlane).

Nakładanie płyt stropowych krawędzią na ściany samonośne, eliminuje rysy w narożu i zwiększa sztywność przestrzenną konstrukcji, w związku z czym takie rozwiązanie można uważać za regułę w budownictwie z prefabrykatów wielkowymiarowych (program egzamin ustny).

Reakcję przekazywaną ze stropu na ścianę samonośną uwzględnić należy w obliczeniach statycznych ściany. Skrajna płyta stropowa pracuje odmiennie niż została zaprojektowana jako płyta podparta na trzech krawędziach; z reguły jednak nie wymaga dodatkowego zbrojenia.

Wyrównanie odkształceń

Wyrównanie odkształceń jest bardzo istotne w przypadku, gdy obok elementów prefabrjkowanych występują elementy monolityczne. Tego rodzaju mieszanie dwóch technologii jest jako zasada nie zalecane tak z uwagi na szybkość postępu robót, jak i odmienną odkształcalność starego i nowego betonu, szczególnie zaś skurczu nowego betonu. W niektórych przypadkach może być jednak konieczne (opinie o programie).

Wykonywanie obck płyt stropowych części stropu „na mokro” nie budzi z konstrukcyjnego punktu widzenia zastrzeżeń. Wręby podłużne w płytach stropowych, zapewniające współpracę płyt sąsiednich w przenoszeniu obciążenia, wystarczają zwykle do połączeria części stropu betonowanej na miejscu z częścią prefabrykowaną.

Dobetcnowywanie części ściany do ściany z prefabrykatów jest natomiast rozwiązaniem niekorzystnym. Skurcz świeżego betonu powoduje, że część dobetonowina przejmuje na siebie mniejszą część obciążenia niż wynikałoby to z jej udziału geometrycznego. Wieniec żelbetowy lub płyty strepowe wyrównujące odkształcenia przenoszą część obciążenia na przyległy prefabrykat (segregator aktów prawnych).

Stropy z prefabrykitów wielkowymiarowych, podobnie jak i pozostałe elementy przegród poziomych budynku, projck uje się wg ogólnych wymagań konstrukcji żelbetowych. Ob.- k betoru zwykłego płyty wyk nywane mogą być również z kiu- szywowych betonów kkk ch i betonów komóikowych.

Kruszywo we betony lekkie stosuje się z reguły o strukturze zwartej, zwykle o wytrzymałości > 15 MPa. Wymagania konstrukcyjne w stosunku do takich płyt różnią się niewiele od wymagań dla płyt z betonu zwykłego. Specyfika konstrukcyjna płyt z betonów komórkowych jest natomiast już znacznie wyraźniejsza. Zadaniem konstrukcyjnym stropu jest przenoszenie oddziaływającego na niego bezpośrednio obciążenia pionowego oraz współpraca jako tarczy poziomej z pionowymi elementami konstrukcji budynku w przenoszeniu oddziaływań, którym poddana jest całość konstrukcji (promocja 3 w 1).