Działanie aktywatorów

Ze względu na mniejszą rozpuszczalność gipsu dwuwodnego roztwór staje się przesycony, co powoduje wytrącanie się osadu najpierw w postaci koloidalnej, następnie jego przejście w stan krystaliczny. Tworzą się kryształy dwuwodnego gipsu w postaci igieł przeplatających się wzajemnie i narastających na kryształach nierozpuszczonego anhydrytu. Kryształy gipsu spajają kryształy anhydrytu tworząc twardą masę o dużej wytrzymałości (program uprawnienia budowlane na komputer).
Działanie aktywatorów zwiększa rozpuszczalność anhydrytu oraz przyspiesza krystalizację gipsu dwuwodnego, co w konsekwencji skraca czas twardnienia spoiwa.

Czas wiązania cementu anhydrytowego waha się w następujących granicach:
- początek wiązania następuje na ogół nie wcześniej niż po 30 min,
- koniec - po kilku, a nawet po 20 godzinach (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Wytrzymałość na ściskanie cementu anhydrytowego wynosi od 100 do 200 kG/cm2, a nawet i więcej.
W Polsce cement anhydrytowy nie jest dotychczas produkowany, natomiast jest on masowo wytwarzany oraz w innych krajach zachodnio-europejskich.

Dodatki aktywizujące, czyli tzw. katalizatory powodujące wiązanie i twardnienie cementu, można podzielić na trzy podstawowe grupy:
Produkcja cementu anhydrytowego w Polsce znajduje się w stadium opracowania (uprawnienia budowlane).
- Związki zasadowe, dające w roztworze jony (OH). Należy tu wapno palone i hydratyzowane, magnezyt kaustyczny lub też cementy portlandzkie oraz żużle zasadowe wielkopiecowe, przy uwodnieniu których wytwarza się Ca(OH)2.
- Siarczany alkaliów, wapniowców i metali ciężkich, które po rozpuszczeniu w wodzie dają roztwory obojętne lub słabo kwaśne, jak np. K2S04, Na2S04, A12(S04)3, CuS04 i inne.
- Elektrolity odszczepiające w roztworze wodnym jony H4″, jak np. szereg kwaśnych siarczanów, fosforanów i innych (program egzamin ustny).

Ilość potrzebnego aktywatora

Ilość potrzebnego aktywatora jest różna. Przy aktywacji siarczanowej dodaje się ilości aktywatora nieprzekraczające l% (siarczany alkaliów, wapniowców lub metali ciężkich), przy aktywacji wodorotlenowej (związki zasadowe, cement portlandzki) do 5%, a przy żużlu dodatek aktywatora przekroczyć może nawet 15%
zależnie od zasadowości żużla.
Aktywatory alkaliczne dodaje się do anhydrytu w czasie przemiału cementu, a siarczanowe - do wody zarobowej. Norma rosyjska GOST 2767-44 przewiduje cementy anhydrytowe o różnej wytrzymałości marek 50, 100, 150 i 200.
Estrichgips jest spoiwem powietrznym, wykazującym pewne własności hydrauliczne (opinie o programie).

W literaturze technicznej obok wyżej podanej nazwy stosowane są inne nazwy dla określenia tego spoiwa, jak gips jastrychowy, gips estrychowy, gips hydrauliczny. Estrichgips obok podstawowego składnika - siarczanu wapniowego - zawiera pewien niewielki procent tlenku wapniowego, utworzonego podczas wypalania. Siarczan wapniowy występuje tu w postaci anhydrytu nierozpuszczalnego.
Produkt w skali przemysłowej otrzymuje się przez wypalanie kamienia gipsowego w temperaturze 800-1000oC. Odznaczają się często białą barwą. Dają wyroby twarde o gładkiej błyszczącej powierzchni, którym można nadawać piękne barwy (segregator aktów prawnych).
Cement szlachetny otrzymuje się przez wypalanie starannie wysortowanego kamienia gipsowego i nasycenie produktu roztworem aktywatora (10-procentowy ałun glinowo-potasowy, boraks i inne). Po ponownym wypaleniu w temperaturze 800°C materiał miele się na drobny proszek.

Własności cementów specjalnych, jak stopień przemiału, wodożądność i czas wiązania, są zbliżone od odpowiednich cech cementu anhydrytowego. Natomiast wytrzymałość tych cementów jest znacznie wyższa i dochodzi do 400 kG/cm2.
Cenne własności techniczne spoiw gipsowych, a przede wszystkim krótki czas wiązania, łatwość formowania i dostateczna wytrzymałość, wpływają na stałe zwiększanie się zakresu i skali ich stosowania w przemyśle budowlanym (promocja 3 w 1).

Możliwość zastosowania gipsu do wyrobów prefabrykowanych elementów rozwiązuje szereg problemów w nowoczesnym budownictwie przyspieszonym i wielkowymiarowym.