Dzieła epok ubiegłych

Najważniejszym jednak dla nas wnioskiem wynikającym z przeglądu tych kilku historycznych układów śródmiejskich jest stwierdzenie dialektycznej jedności przeciwieństw w rozwoju ich kompozycji, jest stwierdzenie stałego splatania się przeobrażeń z ciągłością dziedzictwa (program uprawnienia budowlane na komputer). To obiektywne prawo rozwoju znajduje wyraz w metodzie starych mistrzów, którzy traktują zawsze dzieła epok ubiegłych jako żywe składniki współczesnych sobie zamierzeń, którzy wyczuwając żywiołowo dialektykę procesu rozwojowego łączą stare i nowe budowle w harmonijne zespoły wykorzystując różnice stylistyczne, sylwetowe i bryłowe jako środki kompozycyjne, jako elementy harmonii lub kontrastu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Widzimy więc śmiałe wprowadzenie nowych, nieraz wielkoskalowych elementów w istniejący 1 dojrzały już zespół - jeśli tylko wymaga tego sytuacja historyczna. Della Lora i Berecci nie lękali się, że potężny masyw ich zamku „zgniecie" niższą od niego i bardziej rozczłonkowaną bryłę gotyckiej katedry. Twórców Osi Saskiej nie prześladowały obawy, że ich założenie „wypadnie ze skali" dotychczasowej Warszawy. Gdy w końcu XVIII wieku najwybitniejsi architekci polscy przebudowywali fasady kościołów Krakowskiego Przedmieścia i projektowali generalną przebudowę Zamku Królewskiego - ich działalność nie wywołała we współczesnych żadnych wątpliwości, gdyż wynikała z konieczności dostosowania oblicza architektonicznego miasta do jego potęgującego się wzrostu i znaczenia (uprawnienia budowlane).

Również w Petersburgu, który może być najlepszym chyba przykładem harmonijnej, świadomej ciągłości zamierzeń i koncepcji w całej dzielność 5 pokote. architektów raz po raz widzimy śmiałe innowacje, bez których me byłoby dziś logiki tego założenia. Już w czwartym i piątym dziesięcioleciu XIX wieku powstaje na miejscu starej cerkwi ogromna, metrowa kopuła soboru Izaaka, wzniesiona w samym sercu zakończonego układu śródmiejskiego i 4-5-krotme przewyższająca wysokość otaczających ją klejnotów architektonicznych. Montferrandowi nie zarzucono „zmiażdżenia" zespołu zabytkowego, a historia wykazała, że dopiero z powstaniem kopuły Izaaka układ, a zwłaszcza sylweta centrum nabrały pełnej dojrzałości (program egzamin ustny).

Twórcy kościołów

Jednocześnie rozwój najlepszych kompozycji śródmiejskich przeszłości charakteryzuje konsekwentna przekazywana z pokolenia w pokolenie dyscyplina urbanistyczna i takt artystyczny wobec spuścizny. Dziedzicząc pomyślane i rozpoczęte przed nimi zespoły i pracując nad ich dalszym rozwojem i zakończeniem budowniczowie Warszawy i Petersburga, Moskwy i Krakowa potrafili podporządkować swą twórczość interesom zespołu, myśli o kompozycji miasta. Architekci renesansowego Wawelu podejmując wielką przebudowę adaptowali romantyczny układ średniowiecznego zamku (opinie o programie).

Twórcy kościołów i pałaców Krakowskiego Przedmieścia działający w wieku XVIII - wieku wielkich osi i założeń regularnych - potrafili logicznie umieścić swe budowle na malowniczej kanwie planistycznej poprzedniego stulecia. Woronichin i Rossi, autorzy głównych budowli Prospektu Newskiego (sobór Kazański i Teatr Aleksandrowski), świadomie odsunęli swe dzieła w głąb od linii regulacyjnej, aby wyeliminować ich widoczność ze wzdłużnej perspektywy magistrali, na której miała panować niepodzielnie wieża Admiralicji. I nawet Montferrand wznosząc w centrum miasta ogromną świątynię kopułową usytuował ją poza wachlarzem układu trójpalczastego i w ten sposób usunął z perspektyw ulic promienistych (segregator aktów prawnych).

W szóstym i siódmym dziesięcioleciu XIX wieku Rosja i Polska wstępują w okres kapitalizmu przemysłowego. Rozwój elementów kapitalistycznych w Polsce był wówczas posunięty znacznie dalej niż w Rosji; nowy układ społeczno-gospodarczy rozwijający się w łonie feudalizmu nie mógł jednak stać się dominującym bez przełamania zależności stanowych, bez ściągnięcia do miasta, do przemysłu znacznej części mas chłopskich, ciągle jeszcze zależnych od obszarnictwa. Zniesienie poddaństwa chłopów w r. 1864, zbiegające się w Polsce z klęską ostatniego szlacheckiego ruchu wyzwoleńczego - powstania styczniowego, otwiera erę pełnego rozwoju kapitalizmu, erę kapitalizmu przemysłowego (promocja 3 w 1).