Dźwigi

Ze względu na przeznaczenie dzielimy dźwigi na:
— osobowe — wyłącznie do przewozu ludzi,
— szpitalne — do przewozu chorych na łóżkach, noszach, wózkach itd., w towarzystwie innych osób, np. lekarzy,
— towarowo-osobowe — do jednoczesnego przewożenia towarów i ludzi; razem z towarami mogą jechać ludzie zatrudnieni przy ładowaniu i wyładowywaniu towarów,
— towarowe — wyłącznie do przewozu towarów (program na komputer).
Dźwigi osobowe należy instalować we wszystkich budynkach przeznaczonych na stały pobyt ludzi i liczących więcej niż pięć kondygnacji nadziemnych oraz w budynkach, w których znajdują się pomieszczenia o poziomie podłogi powyżej 15 m nad poziomem terenu.

W budynkach wysokich, tj. liczących więcej niż jedenaście kondygnacji lub wyższych niż 30 m, powinny być instalowane przynajmniej dwa dźwigi osobowe, z których jeden, w budynkach mieszkalnych i biurowych, powinien być dźwigiem towarowo-osobowym, przystosowanym do przewozu mebli (program na telefon). Jeśli w budynku wysokim są przejścia między klatkami schodowymi, wówczas wystarcza jeden dźwig na każdej klatce. Powyższe przepisy !) mają na celu zapewnienie normalnej komunikacji nawet w przypadku uszkodzenia jednego dźwigu.
W piętrowych zakładach leczniczych należy instalować dźwigi szpitalne bez względu na liczbę pięter (program egzamin ustny).
W skład urządzenia dźwigów wchodzą: kabiny, mechanizmy napędowe, prowadnice, przeciwwagi, urządzenia bezpieczeństwa, urządzenia do sterowania, instalacja oświetleniowa i sygnalizacyjna.
Kabiny. Wymiary kabiny zależą od udźwigu i typu szybu. Rozróżnia się cztery następujące typy szybów elektrycznych dźwigów osobowych:
Ai — dla kabin kwadratowych z przeciwwagą z boku z lewej lub prawej strony,
A2 — dla kabin głębokich z przeciwwagą z boku.
Bx — dla kabin kwadratowych z przeciwwagą z tyłu.
B2 — dla kabin głębokich z przeciwwagą z tyłu.
Wymiary poziome kabin wg normy PN-63/M-45360 podano w tablicy 6-3.
Wysokość kabiny w świetle nie powinna przekraczać 2200 mm (opinie o programie).

Kabina dźwigu osobowego

Kabina dźwigu osobowego powinna być zaopatrzona w drzwi otwierane do wnętrza, połączone z urządzeniem sterowniczym. Kabina może nie mieć drzwi, jeśli osłona szybu od strony otworu wyjściowego kabiny jest na całej wysokości gładka. Krawędź podłogi kabiny (próg) przy wejściu powinna znajdować się nie dalej niż 40 mm od krawędzi spoczników (lub podłóg), przed którymi kabina zatrzymuje się.
Kabina dźwigu musi być dostatecznie oświetlona w ciągu całego czasu używalności dźwigu. Stałe oświetlenie kabiny można zastąpić urządzeniem włączanym samoczynnie przez uchylenie drzwi szybu i oświetlającym kabinę przy zamkniętych drzwiach tak długo, dopóki jest ona obciążona (segregator aktów prawnych).
Umieszczenie wewnątrz kabiny wyłączników do światła jest niedopuszczalne.
Szybkość jazdy kabiny osobowej nie powinna przekraczać 1,5 m/sek, zalecane natomiast jest stosowanie dolnej granicy prędkości, tj. 0,5 m/sek.
Ciężar kabiny jest zrównoważony przez przeciwwagę szyb. Kabina dźwigu porusza się w pionowej przestrzeni zwanej szybem. Przestrzeń ta jest całkowicie lub częściowo ograniczona konstrukcją służącą do osłonięcia i zabezpieczenia drogi kabiny, zamocowania prowadnic i innych urządzeń należących do wyposażenia dźwigu (promocja 3 w 1).
Ściany i strop szybu obudowanego powinny mieć odporność ogniową co najmniej klasy C, a w budynkach wysokich — klasy B. Ponieważ jednak ściany szybu są samonośne, a ponadto muszą być w nich osadzone i zamocowane kotwie, należy ściany z cegły pełnej na zaprawie cementowej wykonywać o grubości nie mniejszej niż 25 cm, a ściany żelbetowe — o grubości 12 cm.
W razie umieszczenia szybu w przestrzeni między biegami klatki schodowej należy wykonać osłony zapewniające bezpieczeństwo ruchu. Osłony te można wykonać ze szkła zbrojonego o grubości co najmniej 3 mm lub z luksferów lub też siatki metalowej osadzonej w szkielecie stalowym.