Dźwignik hydrauliczny

Dźwignik hydrauliczny 1 musi być połączony z manometrem 2_r który pozwoli ustalić w każdej chwili ciśnienie wywierane przez dźwignik (program uprawnienia budowlane na komputer). W odległości 20-30 metrów umieszczony jest niwelator, za pomocą którego przez cały czas próby można obserwować osiadanie pala, mierząc to osiadanie według podziałki milimetrowej 4, umocowanej na jego trzonie. Pomiaru można dokonywać z dokładnością do 0,2 mm. Po ustawieniu niwelatora trzeba za każdym razem powiązać się przynajmniej z jednym, a lepiej z dwoma stałymi punktami (reperami), żeby mieć swobodę zdejmowania niwelatora i ponownego ustawiania go i żeby nie być w kłopocie w razie mimowolnego poruszenia instrumentu z miejsca (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Nieco inny układ, a mianowicie: pale znajdują się w dole i nie ma możności bezpośredniego obserwowania niwelatorem trzona obciążonego pala. Wówczas najprościej jest nasadzić obręcz na głowicę pala i doczepić do tej obręczy 3-M pręty stalowe 19-25 mm, powiązać te pręty luźno drutem i przymocować do nich podziałki milimetrowe 2 na wysokości lunety niwelatora (uprawnienia budowlane). Średni pomiar dokonany na tych podziałkach będzie charakteryzował każdorazowe posunięcie pala.

Oparcie dla dźwignika hydraulicznego stwarza się nieraz za pomocą belek stalowych dużego kalibru zamiast konstrukcji żelbetowej. Również oparcie się o sąsiednie pale może być zastąpione przez powiązanie się z jakimkolwiek możliwym obciążeniem (program egzamin ustny). Dążymy zawsze do wykonania wykresu zależności osiadania pala od obciążenia. A więc mierzymy osiadania, odpowiadające np. 10, 20, 30, 40 T obciążenia itd. i wyznaczamy odpowiednie punkty w układzie współrzędnych.

Wykres osiadań pala

Trzeba jednak zauważyć, że w gruntach piaszczystych osiadanie następuje niezwłocznie po zwiększeniu nacisku, natomiast w gruntach spoistych zawilgoconych po każdorazowym zwiększeniu nacisku trzeba odczekać, aż osiadanie ulegnie zakończeniu (opinie o programie). Dla przykładu z poprzedniego wykresu bierzemy odcinek wzrostu nacisku od 60 do 70 T i rysujemy go ponownie zwiększając podziałkę osiadań. Przy przeprowadzaniu próbnego obciążenia postęp osiadania studiowany w okresie 3 godzin po zwiększeniu nacisku z 60 do 70 T może być ujęty w wykresie wykazującym, że osiadanie po 2 godzinach zbliża się asymptotycznie do wymiaru 13 mm, co potwierdza pomiar po 3 godzinach.

Bardzo dobre zobrazowanie osiadania pala otrzymujemy przedstawiając na tym samym wykresie zarówno zależność osiadań od wzrostu obciążeń, jak i każdorazowy postęp tego osiadania z biegiem czasu po zwiększeniu nacisku, czyli powiązanie na jednym wykresie dwóch poprzednich (segregator aktów prawnych).

Analizując wykres osiadań pala, który przedstawia najczęściej spotykany charakterystyczny przebieg poddawania się pala wskutek wzrostu nacisków, widzimy, że na odcinku OB wzrost osiadania jest proporcjonalny do wzrostu nacisków i postępuje powoli. Spotykamy się tu z osiadaniemmm w stosunku db 60 T obciążenia, czyli przeciętnie 1,25 mm na 10 T; dalej następuje lekkie załamanie i na odcinku BC dla dalszych 20 T mamy dalsze osiadanie 11 mm, czyli mm w stosunku do 10 T, a na dalszym odcinku CD występuje wyraźnie silne załamanie się nośności pala (promocja 3 w 1).

Na podstawie próbnego obciążenia można ocenić, jaką nośność zaprojektowanych pali na badanym terenie można uznać za właściwą. Jest rzeczą wiadomą, że przy jednakowym obciążeniu sąsiednich pali nie otrzymamy nigdy w pełni identycznych rezultatów, a więc zarówno punkty załamania B i C mogą występować niekoniecznie przy tych samych naciskach, jak i pochylenie odcinków OB i BC może być różne. Duże znaczenie ma małe pochylenie pierwszego odcinka OB, wobec czego różnice absolutne osiadań różnych pali pod jednakowym obciążeniem będą na tym odcinku bardzo małe. A więc granicę nośności należy wybierać na odcinku OB, gdyż na sąsiednim BC już zmiany w osiadaniu są znacznie większe i różnice pomiędzy osiadaniem poszczególnych pali mogłyby wypadać też znacznie większe.