Eklektyk

Eklektyk nie rozumie ani praw architektury, ani otaczającej go rzeczywistości i dlatego zawsze jest podobny do papugi, która nauczyła się cudzych słów i powtarza je nie rozumiejąc ich znaczenia. Zycie samo pokaże, że nie ma dla nich miejsca w architekturze radzieckiej (program uprawnienia budowlane na komputer). W piętnaście lat później życie potwierdziło ten pogląd, gdy społeczeństwo radzieckie z partią komunistyczną na czele wydało ostrą walkę zjawiskom eklektyzmu w zabudowie miast, ani na chwilę nie ulegając odruchom negacji w stosunku do ciągłości historycznej, ani na chwilę nie dezawuując leninowskiej linii krytycznego wyzyskania wielkich tradycji narodowych i światowych. Jest rzeczą charakterystyczną, że w podjętej 4 listopada 1955 r. uchwale KC KPZR i Rady Ministrów w sprawie likwidacji przerostów w projektowaniu i budownictwie znalazło się miejsce na podkreślenie artystycznych zadań architektury, orędzie zaś powitalne partii i rządu skierowane w trzy tygodnie później do II zjazdu architektów radzieckich głosi m.in.:

„Rozwijając i wzbogacając najlepsze tradycje narodowe klasycznej architektury narodów architekci radzieccy winni w swej działalności przyjmować za punkt wyjścia wymogi realizmu socjalistycznego (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Realizm socjalistyczny jest nie do pogodzenia z metodami formalistycznymi, ze ślepym kopiowaniem wzorów architektury przeszłości, a także z lekceważącym stosunkiem do dziedzictwa architektonicznego. Prostota, jednorodność form, ujmujący wygląd zewnętrzny i ekonomiczność rozwiązań, troska o wygody życiowe - oto główne linie przewodnie architektury radzieckiej (uprawnienia budowlane).

Zachodzący przewrót techniczny

Tezy te stanowią potwierdzenie ciągłości najbardziej podstawowych zasad ideologicznych rozwoju architektury radzieckiej w ciągu ostatnich dziesięcioleci (program egzamin ustny). Zarazem trzeba podkreślić, że nurt krytyczny w radzieckiej myśli architektonicznej, podobnie jak w dyskusjach trwających w Polsce i w innych krajach demokracji ludowej, nic tylko koryguje odstępstwa od zasad realizmu socjalistycznego, lecz posuwa w sposób istotny naprzód konkretyzację leninowskich wskazań o krytycznym wyzyskaniu nauk dziedzictwa. Przyczynia się do tego przede wszystkim skupienie uwagi na problematyce techniki, nowych konstrukcji i materiałów w procesie twórczym architekta problematyce, która dotąd nie była doceniana.

Zachodzący przewrót techniczny w budownictwie, wraz ze stworzeniem bazy pełnej industrializacji procesów budowlanych, stopniowa realizacja tej samej tendencji w innych krajach socjalistycznych, koncentracja wysiłków architektów na znalezieniu koncepcji przestrzennych i kompozycyjnych odpowiadających nowym wymogom technologii budownictwa przy wierności zasadom ideowej emocjonalności dzieł architektury, przy rozwijaniu leninowskich zasad krytycznego wyzyskania dziedzictwa zapowiada nowy etap rozwoju architektury socjalistycznej, nowych jakościowo poszukiwań twórczej, syntetycznej kontynuacji postępowych tradycji przeszłości (opinie o programie).

Problem architektury socjalistycznej w treści, narodowej w formie wiąże się z zagadnieniami dziedzictwa. Nie można jednak sprowadzić tej problematyki do sprawy pierwszeństwa narodowych tradycji w ogólnej skarbnicy spuścizny. Problem narodowej formy architektury socjalistycznej nie pokrywa się całkowicie z zagadnieniami dziedzictwa i nie może być przez nic wyczerpany; wynika on z samej istoty metody realizmu socjalistycznego (segregator aktów prawnych).

Właściwa interpretacja praktyczna problemów formy narodowej w socjalistycznej architekturze wymaga więc przede wszystkim uświadomienia sobie nowej istoty pojęć „naród“, „narodowy “ jako integralnie związanych z nową treścią narodu socjalistycznego. Realistyczna istota architektury socjalistycznej postuluje odzwierciedlanie w dziełach budowlanych całokształtu życia, bytu, ideałów społeczno-moralnych, układu psychicznego narodu w całym bogactwie i konkretności (promocja 3 w 1).