Ekonomika produkcji klinkieru

Jedno z nowszych opracowań książkowych podaje, że ekonomika produkcji klinkieru alitowego zmusza do ograniczenia zawartości alitu do 55H-65°/o. To samo źródło informuje, że tylko niektóre kraje, a w szczególności Polska, dysponują wyjątkowo łatwo spiekalny- mi surowcami, które bez większych trudności umożliwiają produkcję klinkieru o zawartości 75-80% alitu. (program uprawnienia budowlane na komputer) Autorzy cytowanego opracowania mają prawdopodobnie na myśli złoża łatwo spiekalnych kredowych surowców Chełma i Rejowca.

W naszym kraju realizowana jest udatna koncepcja produkcji klinkieru wysokoalitowego jako współproduktu przy wytwarzaniu tlenku glinu metodą J. Grzymka (patenty nr 43443, 43444). Według koncepcji Grzymka zdyspergowany. wskutek samorozpadu materiał, złożony głównie z y - C2S, po usunięciu zeń glinianów przez ługowanie wzbogaca się czystym wapieniem, a utworzona w ten sposób mieszanka, wskutek daleko posuniętej dyspersji podstawowego składnika łatwo ulega spieczeniu, dając w wyniku wysokoalitowy klinkier o szczególnie drobnoziarnistej budowie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Na znaczenie drobnoziarnistej struktury klinkieru przeznaczonego do produkcji cementów szybkotwardniejących szczególną uwagę zwracają badacze i technolodzy radzieccy, cytując także poglądy polskich badaczy na ten temat (uprawnienia budowlane).

Zrozumiałe jest, że część obszernej problematyki cementów śzybko- twardniejących musi dotyczyć zagadnień techniki i ekonomiki mielenia. Powierzchnia właściwa cementów szybkotwardniejących powinna zawierać się w granicach 3500-P4000 cm2/g BI, a cementu o szczególnie szybkim twardnieniu (tzw. cementy „super”) - powyżej 4000 cm2/g BI.
Powierzchnia właściwa wg Blaine’a nie wystarcza do pełnej charakterystyki stanu rozdrobnienia. Dopiero porównywanie pełnych analiz ziarnowych różnych cementów umożliwia ocenę wpływu poszczególnych frakcji ziarnowych na właściwości użytkowe cementu. Do niedawna panował powszechnie pogląd, że frakcje najdrobniejsze o wymiarach O-3 bądź 0-P5 firn nie wnoszą istotnego wkładu do wytrzymałości cementu, gdyż pod wpływem wody hydrolizują bardzo szybko i całkowicie oraz nie tworzą związków zapewniających dobre wytrzymałości stwardniałego zaczynu cementowego (program egzamin ustny).
Ostatnio, zarówno źródła radzieckie, jak i informacje pochodzące z innych, wysoko uprzemysłowionych krajów zgodnie podają, że o narastaniu, wytrzymałości cementu w okresie interesującym użytkownika decyduje frakcja ziarnowa 0-30 pm.

Dojrzewanie

Spośród dodatków, które po wprowadzeniu do mieszanki surowcowej modyfikują fazy klinkierowe, przyspieszając ich reakcję z wodą, można wymienić związki baru. Tlenek barowy angażowany jest głównie przez fazę glinianową z utworzeniem Ba0-Al203, który cementowi nadaje cechy spoiwa szybkotwardniejącego (opinie o programie).

Patentowane jest również postępowanie polegające na wprowadzeniu do cementu w czasie jego mielenia dodatków, które nadają mu cechy cementu szybkotwardniejącego. Dodatkami tymi są przeważnie rozpuszczalne siarczany potasowrców, które po zarobieniu cementu wodą reagują z jonami Ca" i SO.t", z utworzeniem gipsu i silnych zasad KOH i NaOH. Przykładem technologicznej receptury wytwarzania cementu szybkotwardniejącego w podany wyżej sposób jest polski patent nr 44998 J. Grzymka, który bardzo dobre wyniki uzyskuje przez wprowadzenie do cementu siarczanu potasowego. Dojrzewanie w podwyższonych temperaturach (segregator aktów prawnych).
Stosowanie podwyższonych temperatur w technologii betonu wymaga zachowania bardzo specyficznych warunków, narzuconych fizykochemią betonu, czyli układu: woda-cement-piasek-kruszywo.

Ogrzewanie tego układu nie może prowadzić do utraty wody przez jej odparowanie. Beton w czasie jego obróbki termicznej nie może wysychać, ponieważ doprowadziłoby to do zahamowania, a nawet zupełnego zatrzymania reakcji hydratacji (promocja 3 w 1).