Eksploatacja budynków

Uwidacznia się wiele wad poszczególnych rozwiązań:

1. zbyt bliskie usytuowanie stolarki w stosunku do lica ścian,
2. zbyt małe nachylenie podokiennika na zewnątrz,
3. węgarek górny ze spadkiem do wnętrza,
4. tolerancja wymiarowa dopuszcza zbyt niskie osadzenie pasa progowego ościeżnicy w poziomie podokiennika, co uniemożliwia właściwe osadzenie fartucha (podokiennika) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przechodząc do prefabrykatu keramzytobetonowego prześledzić należy historię jego modyfikacji wynikającą ze stwierdzanych w trakcie realizacji i eksploatacji budynków przecieków wokół stolarki. Jak wiemy, prefabrykat keramzytobetonowy w pierwotnym założeniu miał posiadać:

1. gotową strukturalną fakturę zewnętrzną,
2. gotową wyprawę wewnętrzną,
3. osadzoną stolarkę okienną wraz z podokiennikami i obróbkami blacharskimi,
4. obrzeża wykonane ze szczelnego betonu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wyprodukowane prefabrykaty spełniały wszystkie cztery wymagania, ale do jakości każdego z nich można było mieć wiele zastrzeżeń.

Górny węgarek w prefabrykatach otworowych ze względów technologicznych wykonywany był ze spadkiem do wewnątrz pomieszczenia. Stolarka okienna uszczelniona była wzdłuż płaszczyzn węgarków przy zastosowaniu paska ze spienionego PCW. Rozwiązanie to okazało się wadliwe, szczególnie dla pomieszczeń najwyższych kondygnacji budynków’ 11-kondygnacyjnych, gdyż deszcz, w połączeniu z wiatrem, powodował występowanie zacieków na wewnętrznej powierzchni tynku. Pochylenie płaszczyzny górnego węgarka do wewnątrz budynku powodowało spływanie wody z całej płaszczyzny prefabrykatu na okna. Wiatr powodował wtłaczanie wody w obwodową szczelinę 3. Cwierćwałek 2 na skutek zmiennych warunków atmosferycznych doznawał odkształceń i nie zakrywał szczeliny w sposób właściwy (uprawnienia budowlane).

Ponadto obwodowa uszczelka 1 ze spienionego PCW również nie przylegała szczelnie do płaszczyzny węgarka. Należy tu także zwrócić uwagę, że zestawy okien montowane w otwór prefabrykatu nie były mocowane do nadproża, co znacznie pogarszało szczelność z uwagi na ruchy całego okna (program egzamin ustny).

Woda deszczowa

Ważnym problemem związanym z wbudowaniem stolarki jest rozwiązanie połączenia poszczególnych okien w zestawy. Przy zestawie okien, w miejscu ścianki działowej, dawane były górą i dołem klocki dystansowe tak, że znajdowały się w jednej płaszczyźnie ze stolarką od strony wewnętrznej, a od strony zewnętrznej były cofnięte na odległość ok. 1 cm w celu swobodnego przybicia obróbki blacharskiej. Inwentaryzacje zaistniałych przecieków wykazały, że główną przyczyną ich występowania był właśnie sposób łączenia zestawów okiennych. Woda deszczowa dostawała się szparami powstałymi między ościeżnicami i listwą maskującą i spływając w dół miała swobodne ujście do środka prefabrykatu szczeliną przy klocku dystansowym. Przenikanie wody do wnętrza prefabrykatu było ułatwione, ponieważ obrzeża węgarków wykonane były z betonu keramzytowego niezwartego niejednokrotnie był to beton o strukturze jamistej (opinie o programie).

Zagadnienie prawidłowego umocowania obróbek blacharskich jest w dalszym ciągu aktualne przy wbudowywaniu stolarki zewnętrznej w prefabrykaty. Poprawność projektowego rozwiązania i rzetelność zrealizowania tego rozwiązania przez rzemieślnika są podstawowymi warunkami, aby nie było w tych miejscach przecieków (segregator aktów prawnych). Praktyka wykazała, że wymienione warunki nie mogły być pozytywnie ocenione, z tym że drugi warunek występuje niezależnie od pierwszego.

Jeśli więc rzemieślnik nie wykona prawidłowo odpowiednich czynności, jak:

• dokładne ustawienie i zamocowanie ościeżnic,
• staranne wykonanie uszczelnienia obwodowego i wyprawy zewnętrznej na ościeżach,
• przybicie fartucha podokiennika w specjalnym wcięciu wzdłuż pasa progowego ościeżnicy,
• zlutowanie odgiętych burt fartucha podokiennika w narożach,
• wpuszczenie burt bocznych odpowiedniej wysokości w wycięcia w postawie pionowych ościeży, to wystąpią przecieki wokół stolarki niezależnie od tego, czy wbudowana ona będzie w prefabrykaty czy też w budynku realizowanym systemem tradycyjnym. Przykładem wadliwego rozwiązania osadzenia stolarki balkonowej mogą być budynki zrealizowane w systemie Kleyff-Kasprzak, gdzie wierzch płyty balkonowej znajduje się powyżej górnej krawędzi ościeżnicy drzwi balkonowych (promocja 3 w 1).