Ekwiwalent pieniężny

Wsie żuławskie były zresztą zobowiązane dostarczać na własny koszt pali potrzebnych do umacniania wałów. Wydaje się, że Żuławianie zajmowali się przy tej okazji trochę handlem drewnem budowlanym, którego brakowało na miejscu. Taki wniosek narzuca się w związku z zakazem kupowania przez chłopów żuławskich drewna budowlanego bezpośrednio na Wiśle i handlowania nim, który to zakaz wydany został wskutek interwencji gdańskich kupców drzewnych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Regularnie wykonywanym obowiązkiem było wożenie przez chłopów drewna opałowego urzędnikom miejskim, kaznodziejom i nauczycielom wiejskim, jak również profesorom Gimnazjum Gdańskiego. Proboszczowie wiejscy otrzymywali pręt drewna opałowego płatny z dochodów kościoła i kupowany przez radę parafialną; nauczyciele wiejscy otrzymywali 1/4 tej ilości. W 1630 r. spotyka się już wzmianki o wypłacaniu proboszczom ekwiwalentu za wymieniony deputat (pręt drewna) w wysokości 100 grzywien pruskich. W wypadku odbiorców mieszkających w Gdańsku, obowiązek przewozu drewna zastępowany był niekiedy ekwiwalentem pieniężnym wypłacanym przez chłopów zainteresowanym osobom, którym mieli oni opał dostarczyć (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Chodziło o to, ze chłopi żuławscy zmuszeni byli sami dla siebie kupować drewno opalowe, z czym mieli duże trudności. Aby więc nie jeździć podwójnie, kupowali w Gdańsku drewno opałowe i dostarczali je odbiorcom tego deputatu lub wypłacali im z własnej kieszeni równowartość w pieniądzu, sami zaś przywozili sobie na Żuławy z lasów koło Pruszcza drewno opałowe dla odbiorców w Gdańsku. Działo się to również za zgodą burmistrza, jakkolwiek handel drewnem przez nieuprawnionych był zabroniony (uprawnienia budowlane).

Źródło uzyskania drewna

W 1631 r. dowiadujemy się, że drewno dla uprawnionych do deputatu wożono już nie z lasów koło Pruszcza, jak dotąd, lecz z lasów na Mierzei. Chłopi żuławscy odnieśli się początkowo do tego niechętnie, prosząc o anulowanie tego zarządzenia jako nowego ciężaru, szybko jednak chyba spostrzegli, że jest to nowe źródło uzyskania drewna opałowego. W 1634 r. władze gdańskie położyły temu kres, przeprowadzając liczne procesy i karząc tych, którzy kradli bądź kupowali nielegalnie drewno z lasów Mierzei. Obwinieni ukarani zostali grzywną - po 3 florenów za furę (program egzamin ustny).

Karą objęte były takie wsie, jak: Błotnik, Bogatka, Cedry Małe i Wielkie, Koszwały, Krzywe Koło, Leszkowy, Ostrowite, Trzcinisko i Wiślinka. Łącznie wsie te zapłaciły 2008 florenów kary, co wskazuje, że udowodniono im kradzież lub nielegalne kupno aż 251 fur drewna opałowego. Wszystko to poświadcza, że Żuławy odczuwały dotkliwy brak opału. W dalszych latach Żuła wianie udawali się po drewno w jeszcze bardziej oddalone regiony, bo na przykład do lasów wokół Pawłowa. Jednak i tam nie mogli go kupić. Właściciel tych włości, patrycjusz gdański i starosta sobowidzki Gerhard von Proen, wyjednał u władz miejskich mandat i ostrzeżenie zarazem, że każdy chłop żuławski kupujący tam drewno, a przyłapany na jego wywozie z lasu, może się spotkać nie tylko z zajęciem koni, lecz nawet z zastrzeleniem ich (opinie o programie).

Prócz stałych obowiązków przewozowych chłopi żuławscy pociągani byli sporadycznie do organizowania przewozu wyjątkowych gości Gdańska. I tak w 1632 r. Wocławy, Miłocin i Osice wezwane zostały do dostarczenia wozu i 20 koni dla posła szwedzkiego D. Delloniusa i jego świty (segregator aktów prawnych). Obowiązek ten, obwarowany wysoką karą w razie niespełnienia, określony został w źródle przez władze gdańskie terminem polskim jako „podwoda”.

Sporadycznie dostarczać też mieli chłopi drobiu i słomy na potrzeby związane z przyjęciem przez Gdańsk dostojnych gości, jak na przykład w roku 1634 króla Władysława IV z dworem, czy w 1636 r. tegoż króla, który stanął obozem na nocleg w Steblewie, lub też z innej okazji. Sumienne wywiązywanie się przez chłopów z tych zobowiązań wymuszone zostało obietnicą i groźbą zarazem, że w przyszłości uchroni się ich od kwaterunku wojska (promocja 3 w 1).