Elementy murowane

Elementy murowane można tynkować dopiero po zakończeniu osiadania i skurczu oraz wyschnięciu mur Podłoże betonowe pod tynk powinno być równe. Dlatego też beton przeznaczony do otynkowania najlepiej je wykonać w deskowaniach z tarcicy nie struganej (program uprawnienia budowlane na komputer). W celu zwiększenia przyczepności (szorstkości podłoża), szczególnie starego bi tonu, należy powierzchnie obrobić ręcznymi lub pneumatycznym.

Wykonanie tynku rozpoczyna się od uprzedniego oczyszczania i zmoczenia wodą podłoża obrobionego. Należy pamiętać przy tym, że wolno wiążące tynki wapienne wymagają bardziej zwilżenia podłoża niż cementowe lub gipsowe. Podłoża z gruzobetonu oraz betonów komórkowych wymagają tylko obfitego zwilżenia, gdyż chciwie chłoną wodę i suche odciągają wodę z zaprawy, co powoduje odpadanie Synku. Podłoża drewniane (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Powierzchnie drewniane przeznaczone do otynkowania pokrywa się siatkami w celu zwiększenia przyczepności tynku. Siatki stalowe jednolite stanowią najlepszy i najtrwalszy podkład tynków. W celu zabezpieczenia siatki przed korozją w tynku należy obrzucić ją najpierw rzadką zaprawą cementową, a dopiero potem wykonać właściwą warstwę tynku.

Pod tynki gipsowe stosuje się siatki ocynkowane lub pokryte lakierem asfaltowym. Siatkę mocuje się też do rzadkich, o oczkach ok. 30 cm, siatek z prętów stalowych 0 6-10 mm. Na stykach arkusze siatek zakłada się jedne na drugie na co najmniej 5 cm. W miejscach styków należy je powiązać ze sobą miękkim drutem o średnicy 1 mm (uprawnienia budowlane).

Stosuje się też na podłożach drewnianych pod tynki siatkę plecioną z drutów o średnicy 0,7-1,0 mm, o oczkach 7X7 mm do 10X10 mm. Siatkę taką mocuje się gwoździami sufitowymi haczykowatymi, w odstępach co 20 cm. Często w celu zapewnienia lepszej izolacji cieplnej lub dźwiękowej układa się pod siatkę papę.

Arkusze papy przybija się wówczas do drewnianego podłoża kilkoma gwoździami papowymi, a dopiero na nie nabija się siatkę. Siatkami pokrywa się również powierzchnie stalowe. Podłoże pod tynk z samych siatek metalowych wykonuje się na sufitach, pod stropami żebrowymi nie wypełnionymi pustakami, na sufitach kryjących przewody instalacyjne, na ścianach działowych oraz na powierzchniach o złożonych kształtach, które wykonuje się ze względów dekoracyjnych. Często również bruzdy do instalacji centralnego ogrzewania zamiast zamurowywania kryje się siatką i tynkuje (program egzamin ustny).

Podłoża z płyt izolacyjnych

Podłoża z płyt, takich jak wiórowo-cementowe i pilśniowe porowate nie wymagają żadnego przygotowania oprócz pokrycia paskiem siatki styków płyt. Płyty gładkie przygotowuje się tak samo jak podłoże drewniane. Tynki dzieli się według użytej zaprawy oraz sposobu wykonania.

Ze względu na rodzaj zaprawy tynki dzielą się na zwykłe (wapienne, cementowo-wapienne, cementowe, wapienno-gipsowe, gipsowe, cementowo-gliniane i gliniane), specjalne (wodoszczelne, ciepłochronne) oraz szlachetne (opinie o programie). Ze względu na sposób wykonania tynki dzielą się na j e d n o- warstwowe, dwuwarstwowe, trój warstwowe gładzone i ozdobne. W cennikach i kosztorysach tynki zwykłe dzielą się na cztery kategorie: I, III i IV. Podstawowe warunki, jakim powinny odpowiadać tynki poszczególnych kategorii. Ponadto rozróżnia się tynki zewnętrzne oraz wewnętrzne.

Tynki w zależności od ilości i potrzeb wykonuje się ręcznie lub mechanicznie (segregator aktów prawnych). Tynki jednowarstwowe narzuca się kielnią lub czerpakiem energicznymi i silnymi ruchami. Po narzuceniu tynki jednowarstwowe mogą być wyrównane kielnią, packą lub łatą. W tynkach dwuwarstwowych warstwę spodnią - obrzutkę grubości 4-6 mm - wykonuje się z rzadkiej zaprawy cementowej lub cementowo-wapiennej; tylko na podkładach drewnianych stosuje się obrzutkę gipsową lub wapienno-gipsową. Po lekkim stwardnieniu obrzutki skrapia się ją wodą i nakłada drugą warstwę (narzutu) z kielni, wyrównując ją stopniowo pacą. Grubość drugiej warstwy wynosi przeciętnie 8-15 mm. Przyczepność zaprawy do podłoża zależy przede wszystkim od wilgotności zaprawy i podłoża. Wilgotność podłoża reguluje się przed rozpoczęciem tynkowania.

Zbyt wilgotne podłoże zostawia się, aby przeschło, lub sztucznie suszy piecykami, nagrzewnicami powietrznymi itp., zbyt suche podłoże zwilża się (promocja 3 w 1). Wilgotność zaprawy stale reguluje się w czasie tynkowania przez polewanie wodą lub dosypywanie gipsu do zapraw wapiennych, cementu zaś do cementowych.