Elementy pełnościenne

Wstępne napięcie pręta można także uzyskać przez jego podgrzewanie przed przyspawaniem jednego końca jest to trudne do wykonania i niepewne, gdyż wprowadza się w ustrój napięcia o niekontrolowanej wielkości. Tego rodzaju metody uzyskiwania wstępnych napięć mogą być stosowane w szczególnych przypadkach, pod warunkiem prowadzenia kontroli napięcia. Przykładem mogą być tężniki pionowe w wieżowcach (złożone z prętów sztywnych) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Elementy pełnościenne z kształtowników i blach stosowane są głównie na belki zginane, ramy i słupy ściskane osiowo lub mimośrodowo. Pracochłonność wytwarzania tych elementów zależy od:
- ukształtowania przekroju (liczba części głównych, sposób połączenia pasów ze środnikiem),
- sposobu wykonania styków warsztatowych i montażowych,
- rodzaju i liczby części dodatkowych (usztywniających) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Podstawowym zagadnieniem jest tu dobór przekrojów. Zasadą jest stosowanie w miarę możliwości kształtowników gotowych, walcowanych na gorąco, w drugiej kolejności kształtowników giętych na zimno, w trzeciej blachownie spawanych w liniach automatycznych, i wreszcie blachownie spawanych ręcznie.
Na elementy zginane w jednej płaszczyźnie oraz na słupy ściskane mimośrodowo stosuje się: dwuteowniki zwykłe (I), dwuteowniki równoległościenne (IPE), dwuteowniki spawane (IKS), dwuteowniki spawane hybrydowe (IKH) (uprawnienia budowlane). Na slupy osiowo ściskane zaś stosuje się: dwuteowniki szerokostopowe (HKS), dwuteowniki spawane (IPBS). Na belki zginane w dwu płaszczyznach oraz na słupy o dużych obciążeniach stosuje się kształtowniki skrzynkowe (OKS).

Spoiny łączące pasy

Dla zapewnienia stateczności miejscowej kształtowników spawanych stosuje się żebra usztywniające (program egzamin ustny). Są one niezbędne w miejscu przyłożenia dużych sił skupionych. Jednak w wielu przypadkach stosuje się niepotrzebnie nadmierne użebrowanie belek i słupów, co znacznie zwiększa pracochłonność wytwarzania, tym bardziej że żebra muszą być spawane łukowo ręcznie bądź półautomatycznie. Należy wykorzystywać przepisy normy, dopuszczając znaczne smukłości pasów belek i środników nieużebrowanych. Ze względu na wysoką dokładność wykonania, wytyczne dopuszczają stosowanie belek automatycznie spawanych bez użycia żeber. Ze względów wytwórczych należy jednak uwzględnić, że minimalna grubość środnika przy ^automatycznym spawaniu lukiem krytym wynosi 6 mm, a w C02 4 mm (opinie o programie).

Spoiny łączące pasy belek ze środnikiem projektuje się jako pachwinowe o przekroju wynikającym z obliczeń, które zazwyczaj wypadają o minimalnej grubości. Wyjątek stanowią połączenia pasów ze środnikiem w belkach o dużym obciążeniu skupionym (np. w belkach podsuwnicowych).
Przy projektowaniu przekrojów złożonych z kilku części, zwłaszcza w przypadku stali nieuspokojonych, należy unikać przecinania spoinami stref segregacji, występujących głównie w przejściach z pasów w ścianki i w ściankach. Przekroje złożone belek o zwiększonej sztywności poziomej (segregator aktów prawnych).

Wysokość zastosowanego ceownika jest niewiele większa od szerokości pasa dwuteownika; korzystniej jest zatem stosować poszerzenie za pomocą kątowników, gdyż spoiny w tym przypadku są umieszczone z dala od miejsc segregacji.
Dźwigary ażurowe powstają przez rozcięcie kształtowników walcowanych po linii łamanej, a następnie zestawienie rozciętych części i ich zespawanie (promocja 3 w 1).

Przez podwyższenie w ten sposób przekroju uzyskuje się zwiększenie momentu bezwładności i wskaźnika wytrzymałości bez dodania materiału lub z niewielkim dodatkiem materiału. W stosunku do pełnościennego dźwigara walcowanego uzyskuje się do 50% zmniejszenie zużycia stali. Uzyskiwany wzrost sztywności belki jest szczególnie korzystny przy większych rozpiętościach, a małym obciążeniu.